| Park Narodowy Doñana Obiekt UNESCO |
|
Kormorany na brzegu Gwadalkiwiru |
|
| Położenie | Hiszpania, Prowincja Huelva |
| Data utworzenia | 16 października 1969 |
| Powierzchnia | 507,2 km² |
| Na mapach: | |
| Doñana National Parka |
|
| Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO | |
| Typ | przyrodnicze |
| Spełniane kryterium | VII, IX, X |
| Charakterystyka | #685bis |
| Regionb | Europa i Ameryka Północna |
| Historia wpisania na listę | |
| Wpisanie na listę | 1994 na 18. sesji |
| Dokonane zmiany | 2005 |
| a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO |
|
Park Narodowy Doñana, Parque Nacional de Doñana w Hiszpanii rozciąga się na powierzchni 50 tys. 720 ha, na południowym zachodzie Półwyspu Iberyjskiego. Większość jego obszaru należy do prowincji Huelvy, część (o niewielkim znaczeniu ekologicznym) do prowincji Sewilli.
Park został założony w 1969, a w 1984 wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Nazwa parku (zwanego przez wielu Hiszpanów Parkiem Narodowym Doñi Any) prawdopodobnie pochodzi od Doñi Any de Mendoza i Silva, żony siódmego diuka Medina Sidonia, Don Alonso Péreza de Guzmán. Był on panem na tych włościach po tym, jak kupił miejscowość Almonte i w 1589 zbudował pałac w sąsiedztwie rozlewisk rzeki Gwadalkiwir, przekształcając okolicę w rejon polowań dla arystokratów.
Park słynie z bogatej fauny. Występują tu m.in.: ryś iberyjski, orzeł iberyjski, gadożer, orzełek włochaty, warzęcha, modrzyk, czerwonak, jeleń, daniel, dzik i różne okazy gadów.
Sporą część parku stanowią mokradła, które są schronieniem flamingów i innych gatunków ptaków. Inny fragment parku to część pustynno-wydmowa i las śródziemnomorski, głównie sosnowy.
W pobliżu parku miasteczko El Rocío, słynące z corocznego odpustu.
Park wystawiony jest na liczne zagrożenia dla jego systemu ekologicznego (związany z turystyką rozwój miasta Matalascañas czy niesprecyzowane jeszcze plany budowy drogi ekspresowej łączącej prowincje Huelvy i Kadyksu). Ponadto płynące do Sewilli duże statki towarowe powodują duże fale, które są przyczyną zmiejszania się powierzchni parku narodowego o kilka hektarów.