Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Partia Pracy | |
 |
|
| Lider | Diederik Samsom |
| Data założenia | 1946 |
| Adres siedziby | Partijbureau PvdA Herengracht 54 Amsterdam |
| Deklarowana ideologia polityczna |
Socjaldemokracja |
| Deklarowane poglądy gospodarcze |
Trzecia droga |
| Członkostwo międzynarodowe |
Międzynarodówka Socjalistyczna |
| Europejska Grupa Parlamentarna |
Partia Europejskich Socjalistów |
| Młodzieżówka | Jonge Socialisten |
| Obecni posłowie | 30(na 150) |
| Obecni senatorowie | 14 (na 75) |
| Obecni eurodeputowani | 3 (na 25) |
| http://www.pvda.nl | |
Holandia |
|
Ten artykuł jest częścią serii: |
Partia Pracy (niderl. Partij van de Arbeid, PvdA) – holenderska partia polityczna, założona w 1946, socjaldemokratyczna. Jedna z gł. partii w parlamencie, kilkakrotnie współrządząca (m.in. 1989–2002 i 2007–2010). Premierzy z PvdA: m.in. Willem Drees, Wim Kok. Obecnie przewodniczącym partii jest Diederik Samsom[1].
Spis treści |
Partia Pracy została założona w dniu 9 lutego 1946 jako kontynuacja przedwojennej Socjaldemokratycznej Partii Pracy (SDAP), Wolnej Unii Demokratycznej (VDB) i Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU). Nowa partia miała nawiązywać do tradycji politycznej z okresu II wojny światowej, kiedy to socjaldemokraci, liberałowie i chadecy nie konkurowali ze sobą tylko wspólnie walczyli z hitlerowskim okupantem.
Część działaczy przedwojennej SDAP nie była zadowolona z aliansu z liberałami z tego powodu, 11 maja 1946 założyli Oude SDAP (OSDAP), który jednak rozpadł się już na początku lat 50. W praktyce wielu byłych członków VDB opuściło partię, w wyniku powstania Partii Liberalnej w 1948 roku.
W latach 1946/58 Partia Pracy wraz z Katholieke Volkspartij tworzyła koalicję (katolicko-socjalistyczna koalicja). Od 1948 roku premierem był socjaldemokrata Drees Willema. Rząd pod jego kierownictwem stworzył podwaliny pod model państwa opiekuńczego. Po 1958, nastąpił okres spadkowy poparcia dla partii.
Od 1965 roku wewnątrzpartyjny ruch Nowa Lewica ("Nieuw Links") próbował zreorganizować partię. Młodzi ludzie i kobiety mieli mieć większą rolę w organizacji, partia miała skupić się na problemach takich jak jak ochrona środowiska, feminizm i solidarność z Trzecim Światem. Zmiany partii nie przypadły jednak do gustu wszystkim działaczom, Willem Drees jr. założył nowe ugrupowanie, opozycyjne względem PvDA Democratisch Socialisten '70.
Od 1970 roku ściśle współpracuje z zielonymi z Politieke Partij Radikalenstopniowego i D66.W spółpraca stała się podstawą do wspólnego startu w wyborach 1972 roku. Trzy partie następnie sformowały rząd razem z konserwatywnymi Partią Antyrewolucyjną i Katholieke Volkspartij. Po wyborach z 1977 Partia Pracy przeszła do opozycji, pomimo zwiększenia dziesięciu miejsc w parlamencie. Po wyborach w 1981 roku, sformułowano kolejny gabinet z udziałem PvDA ale było to krótkotrwałe. Do roku 1989 Partia Pracy nie była już częścią rządu. W 1986, Joop den Uyl zastąpiony przez Wim Koka na stanowisku lidera partii.
Po wyborach we wrześniu 1989 roku, Partia Pracy przystąpiła do nowego gabinetu.
W wyborach parlamentarnych w 1994, PvDA odniosła klęskę. Partia przyjęła społeczno-liberalny kurs znany w świecie jako trzecia droga, który został następnie skopiowany przez Tony'ego Blaira i Billa Clintona. Pod dalszymi rządami PvDA zalegalizowano eutanazje i związki homoseksualne. Szybki wzrost dla antyimigranckiego i populistycznego ruchu Pima Fortuyna doprowadził do największej klęski wyborczej w historii Partii Pracy: partia zdobyła jedynie 23 mandaty. W listopadzie 2002 nowym szefem partii został Wouter Bos. W wyborach 22 stycznia 2003, Partia Pracy zwiększyła swój udział w parlamencie do 42 miejsc, stając się przy tym drugą największą partią w parlamencie. Partia Pracy ponownie stanowiła siłę opozycyjną. Straty dla PvDA były powodowane między innymi wzrostem dla Partii Socjalistycznej która była nieprzychylna liberalnymi tendencją Partii Pracy. W wyborach parlamentarnych w 2006 zdobyła 21.2% poparcia i 33 mandaty. Partia uczestniczyła w koalicji z CDA oraz ChristenUnie.
Przed wyborami do Parlamentu Europejskiego 2009, Thijs Berman został wybrany przewodniczącym partii. Partia zdobyła 12,1% głosów,zdobywając 3 mandaty w Parlamencie Europejskim. 20 lutego laburzyści opuścili rząd, przyczyniając się do przedwczesnych wyborów[2]. W przedwczesnych wyborach parlamentarnych w 2010 laburzyści zdobyli 30 miejsc (19,6% procent poparcia).
