Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Paszczak papuaski | |
| Podargus papuensis[1] | |
| (Quoy i Gaimard, 1830) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Rząd | lelkowe |
| Rodzina | paszczakowate |
| Podrodzina | paszczaki |
| Rodzaj | Podargus |
| Gatunek | paszczak papuaski |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Paszczak papuaski, zmrocznik papuaski[3] (Podargus papuensis) – gatunek ptaka z rodzaju Podargus. Jest największym przedstawicielem rodziny paszczakowatych i całego rzędu lelkowych[3]. Występuje w lesistych obszarach Australii, Indonezji, Papui Nowej Gwinei oraz na pomniejszych wyspach[4].
Wyróżnia się trzy podgatunki: P. p. papuensis, P. p. baileyi oraz P. p. rogersi[5]
Spis treści |
Charakterystyczne dla wszystkich paszczaków są wielkie głowy i szerokie dzioby, jakby nieproporcjonalne do reszty wąskiego ciała z długimi, szpiczasto zakończonymi skrzydłami i ogonem. Wokół dzioba wystają szczeciniaste pióra. Całość upierzenia utrzymana jest w tonacji szaro-rdzawej z wzorami imitującymi korę drzew, która jest naturalnym tłem dla odpoczywającego w dzień ptaka. Samce są nieco większe i o wzorach bardziej "marmurkowych". Samice zaś mają więcej barwy rudej. Oczy są duże i czerwone, nogi krótkie i krępe. Podgatunek P. p. baileyi jest nieco mniejszy i ciemniejszy od typowych przedstawicieli, natomiast P. p. rogersi jest większy i jednocześnie jaśniejszy[4].
Tropikalne i subtropikalne lasy niżej położonych obszarów, przy czym unika najbardziej wilgotnych i gęstych zadrzewień.
Aktywny nocą, podczas której poluje na drobne zwierzęta. Dzień spędza, podobnie jak sowy, przyczajony przy pniu lub na grubej gałęzi. Głośne odgłosy paszczaków papuaskich przypominają gwizdanie lub wycie ('uuuum') i jest słyszane głównie tuż po zmierzchu i przed samym świtem. Prowadzą raczej samotniczy tryb życia, łącząc się jedynie w pary.
Żywi się owadami, jaszczurkami, żabami i małymi gryzoniami. Istnieje teoria, że wydzielany z gardzieli paszczaka odór przyciąga muchy, obserwowano bowiem paszczaki przyczajone z otwartym dziobem i łapiące siadające w dziobie owady[6].
Okres rozrodczy przypada pomiędzy sierpniem a styczniem[4]. Ptaki tworzą stałe pary na lata. Gniazdo stanowi kilka patyków ułożonych w rozwidleniu grubszych gałęzi. Samica składa 1–2 białe jaja. Wysiadują obydwoje rodzice przez 25–27 dni.
