Patriarchat jerozolimski, Kościół Jerozolimski – tradycyjna i popularna nazwa lokalnej wspólnoty chrześcijańskiej w Jerozolimie.
Pierwsza wspólnota powstała bezpośrednio po śmierci Jezusa z Nazaretu, w roku 30 lub 33 i tworzyli ją wszyscy apostołowie wraz z Maryją, matką Jezusa oraz jego pozostali uczniowie (zarówno mężczyzni, jak i kobiety), którzy wcześniej im towarzyszyli[1]. Po Zesłaniu Ducha Świętego liczba członków wspólnoty wzrosła do około trzech tysięcy[2] i stanowili ją judeochrześcijanie z całego ówczesnego cywilizowanego świata[3].
Pierwszym przywódcą Kościoła w Jerozolimie był Piotr Apostoł[4], potem Jakub Sprawiedliwy[5][6],a po jego śmierci w 62 r. n.e. biskupem Kościoła w Jerozolimie został Symeon, syn Kleofasa i Marii[7].
Początkowo wspólnota ta miała podstawowe znaczenie dla Kościoła czego dowodem może być narada apostołów zwana Soborem jerozolimskim[8], dlatego chrześcijanie uważają Kościół Jerozolimski za Kościół Matkę.
Do roku 135 Kościół Jerozolimski miał charakter czysto żydowski. Po tej dacie, w związku z wygnaniem Żydów z Jerozolimy, wspólnota chrześcijańska tego miasta została powtórnie sformowana przez rzymskich kolonistów. W 451 Kościół jerozolimski został podniesiony do godności patriarchatu. W 1099. doszło do podziału urzędu patriarchy Jerozolimy pomiędzy patriarchę prawosławnego i łacińskiego.