Patrick Galbraith

Patrick Galbraith
Państwo	Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania	Seattle
Data i miejsce urodzenia	16 kwietnia 1967 Tacoma
Wzrost	183 cm
Masa ciała	73 kg
Gra	leworęczna
Status profesjonalny	1989
Zakończenie kariery	1999
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu	411 (25 czerwca 1990)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	36
Najwyżej w rankingu	1 (18 października 1993)
Australian Open	SF (1996)
Roland Garros	SF (1994)
Wimbledon	F (1993, 1994)
US Open	SF (1990, 1995)

Patrick Galbraith (ur. 16 kwietnia 1967 w Tahomie) – amerykański tenisista, specjalista gry podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa. Ma na koncie liczne zwycięstwa turniejowe w grze podwójnej, w tym w turnieju Masters Cup, był również dwukrotnym finalistą Wimbledonu, a przez pewien czas liderował światowemu rankingowi deblistów. W grze mieszanej odniósł dwa wielkoszlemowe zwycięstwa.

Życiorys

Leworęczny Galbraith, rozpoczynając w 1989 karierę zawodową, miał za sobą udane występy w rozgrywkach akademickich – jako student Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles tworzył parę z Brianem Garrowem i mógł pochwalić się trzykrotnym tytułem All American (1986-1989) oraz akademickim mistrzostwem kraju (Intercollegiate) w 1988. Początkowo próbował łączyć grę podwójną z turniejami singlowymi, ale udało mu się w latach 1989-1990 jedynie trzykrotnie wystąpić w imprezach rangi Grand Prix, za każdym razem kończąc udział na I rundzie. Mecze te oraz kilka turniejów challengerowych pozwoliły mu w czerwcu 1990 na uplasowanie się w światowym rankingu gry pojedynczej na 411. miejscu; po 1991 całkowicie skoncentrował się na grze podwójnej.

Pierwszy wygrany turniej deblowy Galbraith zaliczył już w 1989, na trawiastych kortach w Newport nieopodal tenisowej Hall of Fame, mając za partnera swojego dotychczasowego partnera z rozgrywek akademickich Garrowa. W 1990 wygrał dwa turnieje, był w jednym finale, a w parze z Kelly Jonesem osiągnął półfinał wielkoszlemowego US Open. W 1991 Galbraith większość imprez rozegrał w parze z Toddem Witskenem, co zaowocowało trzema turniejowymi trofeami (w tym prestiżowym Canadian Open) oraz pierwszym awansem do deblowego Masters. Masters Amerykanie zakończyli na etapie rozgrywek grupowych, wygrywając jeden pojedynek i przegrywając dwa.

Sezon 1992 Galbraith miał również udany, ale mimo pięciu turniejowych triumfów nie zagrał w Masters; każdy z turniejów wygrywał z innym partnerem, a o udziale w Masters decyduje ranking par deblowych, a nie indywidualna klasyfikacja. W 1993 Galbraith stworzył regularną parę z Kanadyjczykiem Grantem Connellem, którego dotychczasowy partner Glenn Michibata zakończył karierę. Współpraca Connella z Galbraithem przyniosła obu graczom szereg sukcesów przez trzy kolejne sezony. Już w pierwszym roku wspólnej gry znaleźli się na czele rankingu par, wygrali trzy turnieje i cztery razy przegrywali w finałach, a w Masters odpadli w półfinale (w jednym ze spotkań grupowych odprawiając bez straty gema mistrzów French Open, Murphy'ego i Luke'a Jensenów). Znaczącym sukcesem był przede wszystkim finał Wimbledonu, w którym jednak musieli uznać wyższość australijskiej pary Todda Woodbridge'a i Marka Woodforde'a. W październiku 1993 Galbraith został liderem indywidualnego rankingu światowego deblistów, na czele którego miesiąc później zmienił go Connell, dzięki jednemu finałowi osiągniętemu z innym partnerem. Organizacja tenisistów zawodowych ATP nadała obu graczom tytuł "Pary deblowej roku" (ATP Tour Doubles Team of the Year).

W 1994 Connell i Galbraith wygrali cztery turnieje, w tym dużą imprezę w Indian Wells. Wśród trzech finałów był ponownie Wimbledon, w którym znowu ulegli australijskim The Woodies, podobnie jak rok wcześniej w trzech setach. W 1995 wśród sukcesów północnoamerykańskiej pary zabrakło już wielkoszlemowego finału, było natomiast pięć triumfów turniejowych i dwa finały w ATP Tour (ponadto Galbraith był w finale w Nottingham z Danie Visserem). Na szczególną uwagę zasługuje wygrana w turnieju Masters. W 1995 impreza ta odbywała się w holenderskim Eindhoven, a do głównych faworytów zaliczano broniących tytułu reprezentantów gospodarzy Paula Haarhuisa i Jacco Eltingha oraz Australijczyków Woodbridge'a i Woodforde'a. Holendrzy potwierdzili wysokie aspiracje, wychodząc z grupy eliminacyjnej z kompletem trzech zwycięstw, w tym nad Connellem i Galbraithem; ci z kolei zdołali awansować do półfinału mimo negatywnego bilansu (dwóch porażek i jednej wygranej), by w walce o finał wyeliminować The Woodies. W finale doszło do rewanżu za spotkanie w grupie eliminacyjnej z Haarhuisem i Eltinghiem, w którym Connell i Galbraith okazali się mistrzami tie-breaka, wygrywając ostatecznie 7:6, 7:6, 3:6, 7:6.

Na tym sukcesie współpraca Galbraitha i Connella zakończyła się. W sezonie 1996 Amerykanin ponownie grywał z wieloma partnerami, każde z czterech turniejowych zwycięstw odnosząc z innym tenisistą, a przegrany finał w Miami (Key Biscaine) zaliczając z piątym. Był nim reprezentant RPA Ellis Ferreira, z którym następnie grał regularnie w 1997, odnosząc pięć zwycięstw turniejowych i dochodząc do dalszych dwóch finałów, a także po raz piąty w karierze awansując do Masters (odpadli po rozgrywkach grupowych z jedną wygraną i dwiema porażkami na koncie). W 1998 Galbraith wygrał jeden turniej, a w 1999 dwa – ostatnie w karierze. Grał jeszcze do późnego lata 2000, w ostatnim roku występów zawodowych będąc w finale w Scottsdale (z Davidem Macphersonem) oraz w półfinałach w Miami i Atlancie (z Brianem MacPhie). W I rundach turniejów wielkoszlemowych miał dwukrotnie okazję zagrać z przedstawicielami nowego pokolenia amerykańskich deblistów, braćmi Bobem i Mikiem Bryanami, ulegając młodszym rywalom w Paryżu i rewanżując się w Londynie. Karierę zakończył po US Open 2000, zarobiwszy na korcie jako tenisista zawodowy ponad dwa i pół miliona dolarów. Łącznie wygrał 36 turniejów zaliczanych do klasyfikacji ATP Tour, a w 19 przegrywał w finałach.

W turniejach wielkoszlemowych nie udało się Galbraithowi nigdy wygrać w męskim deblu; Wimbledon 1993 i 1994 z Connellem pozostały jedynymi finałami, w innych imprezach Wielkiego Szlema był co najmniej półfinalistą (French Open 1994 z Connellem, Australian Open 1996 z Olchowskim, US Open 1990 z Jonesem i 1995 z Connellem). Amerykanina zwycięstwa wielkoszlemowe jednak nie ominęły, triumfował bowiem dwukrotnie w mikście; oba zwycięstwa odniósł na US Open, w 1994 mając za partnerkę Elnę Reinach z RPA, a dwa lata później swoją rodaczkę Lisę Raymond. Ponadto z Raymond był w finałach French Open 1997 i US Open 1998.

Galbraith nie zapisał zbyt bogatej karty jako reprezentant USA w Pucharze Davisa. Wystąpił jedynie w dwóch meczach, partnerując w 1996 Patrickowi McEnroe w wygranym spotkaniu z Meksykanami i przegranym z Czechami.

Statystyki turniejowe

Zwycięstwa wielkoszlemowe w grze mieszanej 2

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partnerka	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	1994	US Open	Twarda	Elna Reinach	Jana Novotná Todd Woodbridge	6:2, 6:4
2.	1996	US Open	Twarda	Lisa Raymond	Manon Bollegraf Rick Leach	7:6, 7:6

Zwycięstwa w grze podwójnej 36

Legenda

Wielki Szlem

Tennis Masters Cup

ATP Masters Series

Igrzyska Olimpijskie

International Series Gold

International Series

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	1989	Newport	Trawiasta	Brian Garrow	Neil Broad Stefan Kruger	2:6, 7:5, 6:3
2.	1990	Toronto	Dywanowa	David Macpherson	Neil Broad Kevin Curren	2:6, 6:4, 6:3
3.	1990	Lyon	Dywanowa	Kelly Jones	Jim Grabb David Pate	7:6, 6:4
4.	1991	Rotterdam	Dywanowa	Anders Järryd	Steve DeVries David Macpherson	7:6, 6:2
5.	1991	Hongkong (1)	Twarda	Todd Witsken	Glenn Michibata Robert Van't Hof	6:2, 6:4
6.	1991	Monachium	Ceglana	Todd Witsken	Anders Järryd Danie Visser	7:5, 6:4
7.	1991	Montreal (1)	Twarda	Todd Witsken	Grant Connell Glenn Michibata	6:4, 3:6, 6:1
8.	1992	Nicea	Ceglana	Scott Melville	Pieter Aldrich Danie Visser	6:4, 3:6, 6:1
9.	1992	Madryt	Ceglana	Patrick McEnroe	Francisco Clavet Carlos Costa	6:3, 6:2
10.	1992	Manchester	Trawiasta	David Macpherson	Jeremy Bates Laurie Warder	4:6, 6:3, 6:2
11.	1992	Montreal (2)	Twarda	Danie Visser	Andre Agassi John McEnroe	6:4, 6:4
12.	1992	Los Angeles	Twarda	Jim Pugh	Francisco Montana David Wheaton	7:6, 7:6
13.	1993	Auckland (1)	Twarda	Grant Connell	Alex Antonitsch Aleksandr Wołkow	6:3, 7:6
14.	1993	Tokio (1)	Dywanowa	Grant Connell	Murphy Jensen Luke Jensen	6:3, 6:4
15.	1993	Antwerpia	Dywanowa	Grant Connell	Wayne Ferreiran Javier Sánchez	6:3, 7:6
16.	1994	Indian Wells	Twarda	Grant Connell	Byron Black Jonathan Stark	7:5, 6:3
17.	1994	Waszyngton	Twarda	Grant Connell	Jonas Björkman Jakob Hlasek	6:4, 4:6, 6:3
18.	1994	New Haven	Twarda	Grant Connell	Jacco Eltingh Paul Haarhuis	6:4, 7:6
19.	1994	Tokio (2)	Dywanowa	Grant Connell	Byron Black Jonathan Stark	6:3, 3:6, 6:4
20.	1995	Auckland (2)	Twarda	Grant Connell	Luis Lobo Javier Sánchez	6:4, 6:4
21.	1995	Dubaj (1)	Twarda	Grant Connell	Tomás Carbonell Francisco Roig	6:2, 4:6, 6:3
22.	1995	Stuttgart	Dywanowa	Grant Connell	Cyril Suk Daniel Vacek	6:2, 6:2
23.	1995	Paryż	Dywanowa	Grant Connell	Jim Grabb Todd Martin	6:2, 6:2
24.	1995	Eindhoven	Dywanowa	Grant Connell	Jacco Eltingh Paul Haarhuis	7:6, 7:6, 3:6, 7:6
25.	1996	Scottsdale	Twarda	Rick Leach	Richey Reneberg Brett Steven	5:7, 7:5, 7:5
26.	1996	Hongkong (2)	Twarda	Andriej Olchowski	Kent Kinnear Dave Randall	6:3, 6:7, 7:6
27.	1996	Toronto (3)	Twarda	Paul Haarhuis	Mark Knowles Daniel Nestor	7:6, 6:3
28.	1996	Sztokholm	Twarda	Jonathan Stark	Todd Martin Chris Woodruff	7:6, 6:4
29.	1997	Auckland (3)	Twarda	Ellis Ferreira	Rick Leach Jonathan Stark	6:4, 4:6, 7:6
30.	1997	Memphis	Twarda	Ellis Ferreira	Rick Leach Jonathan Stark	6:3, 3:6, 6:1
31.	1997	Nottingham (1)	Trawiasta	Ellis Ferreira	Danny Sapsford Chris Wilkinson	4:6, 7:6, 7:6
32.	1997	Wiedeń	Dywanowa	Ellis Ferreira	Marc-Kevin Goellner David Prinosil	6:3, 6:4
33.	1997	Lyon	Dywanowa	Ellis Ferreira	Olivier Delaître Fabrice Santoro	3:6, 6:2, 6:4
34.	1998	Auckland (4)	Twarda	Brett Steven	Tom Nijssen Jeff Tarango	6:4, 6:2
35.	1999	Atlanta	Ceglana	Justin Gimelstob	Todd Woodbridge Mark Woodforde	5:7, 7:6, 6:3
36.	1999	Nottingham (2)	Trawiasta	Justin Gimelstob	Marius Barnard Brent Haygarth	5:7, 7:5, 6:3

Finały w grze podwójnej 19

• 1990 Berlin (z Kevinem Currenem)
• 1992 Paryż (z Danie Visserem)
• 1993 Dubaj, Hamburg, Wimbledon, Waszyngton (wszystkie z Grantem Connellem)
• 1994 Auckland, Stuttgart, Wimbledon (wszystkie z Grantem Connellem)
• 1995 Nottingham (z Danie Visserem), Kuala Lumpur, Sztokholm (oba z Grantem Connellem)
• 1996 Miami (z Ellisem Ferreirą)
• 1997 Filadelfia, Sztokholm (oba z Ellisem Ferreirą)
• 1998 Waszyngton (z Wayne'em Ferreirą)
• 1999 Adelajda (z Jimem Courierem), Sydney (z Paulem Haarhuisem)
• 2000 Scottsdale (z Davidem Macphersonem)

Finały wielkoszlemowe w grze mieszanej 2

• 1997 French Open (z Lisą Raymond)
• 1998 US Open (z Lisą Raymond)

Linki zewnętrzne

• Patrick Galbraith sylwetka na stronie ATP Tour (ang.)
• Patrick Galbraith sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.)
• Sylwetka na stronie ITF (ang.)