Paul-Henri Mathieu

Paul-Henri Mathieu
Państwo	Francja
Miejsce zamieszkania	Genewa
Data i miejsce urodzenia	12 stycznia 1982 Strasburg
Wzrost	185 cm
Masa ciała	74 kg
Gra	praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny	1999
Zakończenie kariery	aktywny
Trener	Olivier Malcor
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	4
Najwyżej w rankingu	12 (7 kwietnia 2008)
Australian Open	4R (2006, 2008)
Roland Garros	4R (2002, 2008)
Wimbledon	4R (2007, 2010)
US Open	3R (2004, 2010)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	1
Najwyżej w rankingu	103 (15 września 2008)
Australian Open	1R (2005, 2009)
Roland Garros	2R (2002)
Wimbledon	1R (2003, 2007)
US Open	1R (2004, 200-2009)

Paul-Henri Mathieu (ur. 12 stycznia 1982 w Strasburgu) – francuski tenisista, zwycięzca czterech turniejów ATP Tour w grze pojedynczej i jednego w deblu, reprezentant w Pucharze Davisa, uczestnik igrzysk olimpijskich z Pekinu.

Jako junior Mathieu wygrał w 2000 roku Rolanda Garrosa w kategorii juniorów, gdzie w finale pokonał Tommy'ego Robredo.

W gronie zawodowców Francuz pierwsze sukcesy zaczął odnosić w 2002 roku, wygrywając dwa turnieje kategorii ATP Tour, najpierw w Moskwie, a potem w Lyonie oraz osiągając IV rundę Rolanda Garrosa. Dzięki tym wynikom oraz ukończeniu sezonu na 36. miejscu w rankingu ATP otrzymał miano „debiutanta roku” (ATP Newcomer of the Year). W grudniu tegoż sezonu Mathieu został powołany do reprezentacji Francji na finał Pucharu Davisa przeciwko Rosji. Mathieu oba pojedynki singlowe przegrał, najpierw z Maratem Safinem, a następnie z Michaiłem Jużnym. Ostatecznie Rosjanie wygrali rywalizację 3:2.

Rok 2003 Francuz ukończył pod koniec czołowej setki rankingu, na 83. miejscu dochodząc do jednego finału, w Palermo. Finałowe spotkanie przegrał z Nicolásem Massú. W kolejnym sezonie Mathieu zmagał się głównie z kontuzjami, natomiast w 2005 roku powrócił na korty osiągając m.in. półfinał rozgrywek Masters Series w Montrealu.

Podczas Australian Open z 2006 roku Mathieu awansował do IV rundy, ponosząc porażkę ze Sébastienem Grosjeanem. W maju, na kortach Rolanda Garrosa Francuz w pojedynku III rundy stoczył blisko pięciogodzinny mecz z Rafaelem Nadalem zakończony wynikiem 5:7, 6:4, 6:4, 6:4 dla Hiszpana. Po spotkaniu stacje telewizyjne, jak i komentatorzy stwierdzili, że był to klasyk tenisa.

Trzecie singlowe zwycięstwo Mathieu wywalczył w kwietniu 2007 roku w Casablance. Finałowy pojedynek wygrał z Albertem Montañésem. W sierpniu Francuz triumfował w Gstaad, pokonując w spotkaniu o tytuł Andreasa Seppiego. W tym samym sezonie Mathieu doszedł ponadto do finału w Moskwie oraz IV rundy Wimbledonu. Rok zakończył na 25. miejscu w zestawieniu ATP.

Na początku 2008 roku Mathieu osiągnął IV rundę Australian Open. Dnia 7 kwietnia tego roku został sklasyfikowany na najwyższej pozycji w swojej karierze, na 12. miejscu. W czerwcu dotarł do IV rundy Rolanda Garrosa. Podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie awansował do ćwierćfinału, eliminując m.in. Nikołaja Dawydienkę. Spotkanie o awans do półfinału zakończyło się porażką Francuza z Fernando Gonzálezem. W połowie września Mathieu wygrał swój pierwszy deblowy turniej, w Bukareszcie. Wspólnie z Nicolasem Devilderem pokonali w finale Mariusza Fyrstenberga i Marcina Matkowskiego. W następnym miesiącu Mathieu doszedł do finału singla w Metz pokonany przez Dmitrija Tursunowa. Sezon ukończył na 31. pozycji w rankingu gry pojedynczej.

W 2009 roku Mathieu dotarł do jednego singlowego finału, w Hamburgu, w którym uległ Nikołajowi Dawydience, a sezon ukończył jako 33. tenisista na świecie. W 2010 roku Mathieu awansował w lipcu do IV rundy Wimbledonu. W tym samym miesiącu dotarł również do finału debla w Hamburgu, partnerując Jérémy'emu Chardyemu. Finałowy mecz francuska para przegrała z duetem Marc López-David Marrero. Do marca tego roku Mathieu nie wystąpił w żadnym turnieju z powodu urazu. W 2011 roku Francuz nie rozegrał ani jednego meczu, zmagając się z przewlekłą kontuzją kolana.

Statystyki

Finały w turniejach ATP Tour

Gra pojedyncza (4-4)

Legenda Wielki Szlem (0–0) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals (0–0) ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000 (0–0) ATP International Series Gold / ATP World Tour 500 Series (0–1) ATP International Series / ATP Tour 250 Series (4–3)

Wygrane według nawierzchni Twarda (0–2) Ceglana (2–2) Trawiasta (0–0) Dywanowa (2–0)

Końcowy wynik	Nr	Data	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
Zwycięzca	1.	6 października 2002	Moskwa	Dywanowa (hala)	Sjeng Schalken	4:6, 6:2, 6:0
Zwycięzca	2.	13 października 2002	Lyon	Dywanowa (hala)	Gustavo Kuerten	4:6, 6:3, 6:1
Finalista	1.	28 września 2003	Palermo	Ceglana	Nicolás Massú	6:1, 2:6, 6:7(0)
Zwycięzca	3.	29 kwietnia 2007	Casablanca	Ceglana	Albert Montañés	6:1, 6:1
Zwycięzca	4.	15 lipca 2007	Gstaad	Ceglana	Andreas Seppi	6:7(1), 6:4, 7:5
Finalista	2.	14 października 2007	Moskwa	Twarda (hala)	Nikołaj Dawydienko	5:7, 6:7(9)
Finalista	3.	5 października 2008	Metz	Twarda (hala)	Dmitrij Tursunow	6:7(6), 6:1, 4:6
Finalista	4.	26 lipca 2009	Hamburg	Ceglana	Nikołaj Dawydienko	4:6, 2:6

Gra podwójna (1-1)

Legenda Wielki Szlem (0–0) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals (0–0) ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000 (0–0) ATP International Series Gold / ATP World Tour 500 Series (0–1) ATP International Series / ATP Tour 250 Series (1–0)

Wygrane według nawierzchni Twarda (0–0) Ceglana (1–1) Trawiasta (0–0) Dywanowa (0–0)

Końcowy wynik	Nr	Data	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
Zwycięzca	1.	14 września 2008	Bukareszt	Ceglana	Nicolas Devilder	Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski	7:6(4), 6:7(9), 22-20
Finalista	1.	25 lipca 2010	Hamburg	Ceglana	Jérémy Chardy	Marc López David Marrero	3:6, 6:2, 8-10

Bibliografia

• Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2 stycznia 2012].
• Sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.). daviscup.com. [dostęp 2 stycznia 2012].
• Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 2 stycznia 2012].