Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyPaul Badura-Skoda (ur. 6 października 1927 w Wiedniu) – austriacki pedagog i pianista.
Po ukończenu wiedeńskiego konserwatorium kontynuował naukę u Edwina Fischera.
Jest laureatem III nagrody w Konkursie im. Marguerite Long i Jacques'a Thibaud 1949. W tym samym roku, niemal z dnia na dzień, stał się znanym na całym świecie pianistą dzięki koncertom z orkiestrami pod dyrekcją Wilhelma Furtwänglera i Herberta von Karajana. Współpracował także z takimi dyrygentami jak George Szell, Karl Böhm, Charles Mackerras, Georg Solti oraz John Eliot Gardiner. Dokonał kilkudziesięciu nagrań, w tym wszystkich sonat Wolfganga Amadeusza Mozarta, Franza Schuberta i Ludwiga van Beethovena.
W swojej karierze używał zarówno instrumentów epokowych, jak i współczesnych. Był jednym z pionierów koncepcji wykorzystywania wczesnych fortepianów (wykonawstwo historyczne). Uczestniczy w pracach jury wielu konkursów pianistycznych, m.in. Międzynarodowego Konkursu Bachowskiego w Lipsku (2006) i Międzynarodowego Konkurs Pianistycznego im. Fryderyka Chopina (2000) w Warszawie.
We wrześniu 1951 poślubił Evę Halfar, z którą następnie współpracował przy pisaniu książek o interpretacji Mozarta i Bacha, a także wydań źródłowych ich utworów.
Prowadzi mistrzowską klasę fortepianu w konserwatorium wiedeńskim. Do jego polskich studentów należał m.in. Andrzej Pikul.
