Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Paulini | |
| Dewiza: Solus Cum Deo Solo | |
| Pełna nazwa | Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika |
| Nazwa łacińska | Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae |
| Skrót zakonny | OSPPE |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Status kanoniczny | instytut życia konsekrowanego |
| Założyciel | Błogosławiony Euzebiusz z Ostrzyhomia |
| Data założenia | 1250 |
| Data zatwierdzenia | 1308 |
| Przełożony | O. Izydor Matuszewski |
| Strona internetowa | |
Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, potocznie paulini (łac. Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae, stosowany skrót: OSPPE) – zakon założony w roku 1250 na Węgrzech przez bł. Euzebiusza z Ostrzyhomia. Nazwa zakonu wywodzi się od św. Pawła z Teb, pierwszego uznanego przez Kościół katolicki pustelnika. 13 grudnia 1308 kardynał Gentilis, legat papieża Klemensa V, nadał zakonowi w imieniu Stolicy Apostolskiej regułę św. Augustyna, a rok później zatwierdził pierwsze zakonne konstytucje[1].
Celem zakonu jest kontemplacja, modlitwa, pokuta, upowszechnianie kultu maryjnego oraz sprawowanie Sakramentu Pokuty i Pojednania. Zawołanie zakonu brzmi: "Solus Cum Deo Solo" (pol.: "Sam na sam z Bogiem")
Zakon składa się w większości z polskich braci i ojców zakonnych, którzy są obecni we wszystkich prowincjach paulińskich na świecie. Zarząd generalny paulinów znajduje w Polsce przy ul. o. Augustyna Kordeckiego 2 w Częstochowie[1].
Spis treści |
Kapituła Generalna Wyborcza w dniu 25 i 26 lutego 2008 roku dokonała następujących wyborów:
Kadencja Definitorium trwa 6 lat.
Herb ojców paulinów nawiązuje zawartymi na nim symbolami do tradycji podanej przez św. Hieronima opisującej dziewięćdziesięcioletni pobyt św. Pawła na pustyni.
| Element herbu | Nawiązanie do tradycji pustelniczego życia św. Pawła (wg podań) |
| palma daktylowa | św. Paweł Pierwszy Pustelnik wytwarzał ubranie z jej liści |
| owoce tego drzewa stanowiły pożywienie dla świętego | |
| kruk z bochenkiem chleba w dziobie | ptak ten codziennie przynosił połowę chleba świętemu |
| lwy | dwa lwy wykopały grób dla św. Pawła, w którym pochował go św. Antoni |
Paulini zostali sprowadzeni do Polski przez Władysława Opolczyka z Węgier. Wydarzyło się to w latach 1367-1372[1].
Obecnie najbardziej znane klasztory paulinów w Polsce znajdują się w Częstochowie na Jasnej Górze oraz na Skałce w Krakowie, gdzie znajduje się także zakonne Seminarium. W Polsce ma swoją siedzibę także Kuria Generalna - naczelna władza Zakonu, na której czele stoi Generał Zakonu. W Żarkach Leśniowie znajduje się klasztor nowicjacki Zakonu. Zakon posiada też własną wyższą uczelnię, Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Paulinów, znajdujące się przy klasztorze na Skałce w Krakowie[1].
Inne paulińskie placówki w Polsce to: Bachledówka k. Zakopanego (diec. krakowska), Biechowo k. Wrześni (diec. gnieźnieńska), Stara Błotnica (diec. radomska), Brdów (diec. włocławska), Częstochowa (par. św. Barbara), Leśna Podlaska (diec. siedlecka), Łęczeszyce (diec. warszawska), Łukęcin (diec. szczecińsko-kamińska), Oporów (diec. łowicka), Pauliny-Mochów (diec. opolska), Toruń (diec. toruńska), Warszawa, Wielgomłyny (diec. częstochowska), Wieruszów (diec. kaliska), Włodawa (diec. siedlecka) oraz Wrocław[1].
Mężczyźni po maturze oraz po każdych studiach świeckich, mogą zostać kapłanem zakonnym, zwanym też ojcem zakonnym. Aby osiągnąć ten cel, obowiązkowe jest dalsze kształcenie, zwane formacją zakonną[2]:
Mężczyźni bez wykształcenia średniego i matury, mogą zostać dożywotnio bratem zakonnym. W tym celu należy przebyć następujące etapy szkolenia[2]:
W junioracie, kandydaci na braci zakonnych, wykonują wszystkie obowiązki, konieczne dla właściwego funkcjonowania klasztoru, takie jak: zakrystian, opiekun refektarza, kucharz, zaopatrzeniowiec, elektryk, realizator dźwięku w Radiu Jasna Góra, sprzątacz i wiele innych prac, w zależności od posiadanych kwalifikacji przed wstąpieniem do zakonu oraz predyspozycji[2].
Aby zostać klerykiem zakonnym, konieczne jest odbycie okresu wstępnego, nowicjatu w charakterze nowicjusza, określanego też mianem brata zakonnego. Czas ten polega na odizolowaniu kandydata na kleryka od osobistych i telefonicznych kontaktów z rodziną i dotychczasowymi przyjaciółmi. Nowicjusz może pisać listy, które podlegają cenzurze. W czasie trwania nowicjatu nowicjusze spotykają się ze swoimi bliskimi tylko jeden raz, w dniu obłóczyn. W okresie nowicjatu każdy piątek jest dniem, w czasie którego nowicjuszom nie wolno rozmawiać ze sobą. Dzień ten kończy się wspólną ceremonią, drogą krzyżową. W czasie pobytu w nowicjacie bracia wykonują wszystkie prace w przyklasztornym gospodarstwie rolnym: pracują m.in. na polu przy kopaniu ziemniaków, przy hodowli świń. Wykonują też prace w przyklasztornym ogrodzie kwiatowo-warzywnym. Cały okres spędzony w nowicjacie ma na celu wyrobieniu w kandydacie przekonania o słuszności jego decyzji zostania zakonnikiem. Jest to też okres, w którym starsi zakonnicy muszą ocenić przydatność kandydata do życia w grupie, jako zakonnika[2].
Poza Polską klasztory zakonu paulinów znajdują się w Anglii, na Białorusi, na Chorwacji, w Czechach, we Francji, na Łotwie, w Niemczech, na Słowacji, na Ukrainie, na Węgrzech, we Włoszech, a także w Australii i w Stanach Zjednoczonych.
Paulini prowadzą misje w RPA i w Kamerunie.
31 grudnia 2008 Benedykt XVI mianował paulina O. Stanisława Dziubę, pracującego na misji w RPA biskupem diecezji Umzimkulu na południu RPA[3][4].
Za granicą istnieją następujące prowincje i quasiprowincje:
Prowincja Niemiecka[5], założona w 2002 roku. Od 14 kwietnia 2008 Prowincjałem jest o. Mirosław Legawiec. 29 marca 2011. w czasie III Kapituły Prowincjalnej Wyborczej Niemieckiej Prowincji Zakonu Paulinów został ponownie wybrany Prowincjałem na drugą trzyletnią kadencję.
Prowincja Amerykańska[6], założona w 2008 roku. Od listopada 2011 Prowincjałem jest o. Mikołaj Socha.
Prowincja Australijska, założona w 2008 roku. Od 16 stycznia 2009 Prowincjałem jest o. Wiesław Waśniowski.
Quasiprowincja Węgierska[7].
Quasiprowincja Chorwacka
