Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyPaweł Michajłowicz Fitin (ros. Павел Михайлович Фитин, ur. 28 grudnia 1907 we wsi Ożogino, gubernia tobolska, zm. 24 grudnia 1971 Moskwa) – major bezpieczeństwa państwowego, wieloletni funkcjonariusz radzieckiej Służby Bezpieczeństwa i wywiadu, w latach 1939–1946 szef wywiadu zagranicznego, kolejno 5 Departamentu Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego NKWD (GUGB), 1 Zarządu Ludowego Komisariatu Bezpieczeństwa Państwowego (NKGB) i 1 Zarządu Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych (NKWD). W 1940 roku jeden z wykonawców zbrodni katyńskiej.
Z zawodu rolnik, absolwent wyższej szkoły rolniczej, zastępca dyrektora naczelnego wydawnictwa rolniczego Sielchozgiz. Od stycznia 1938 słuchacz wyższej szkoły NKWD (pierwszej szkoły wywiadu zagranicznego, tzw. SZON), w grudniu 1938 oddelegowany przez Komitet Centralny WKP(b) do osłabionego czystkami NKWD, w ramach którego został skierowany do wywiadu zagranicznego, w maju 1939 mianowany jego szefem (5 Departament GUGB). Po dokonaniu reorganizacji służb bezpieczeństwa i wywiadu w lutym 1941 mianowany szefem 1 Zarządu (Wywiad Zagraniczny) NKGB i NKWD. Sprawował to stanowisko do końca wojny. W 1940 roku współuczestniczył w realizacji zbrodni katyńskiej.
Wielokrotnie przestrzegał przed groźbą ataku niemieckiego, narażając się w ten sposób na gniew Józefa Stalina. Odniósł wiele sukcesów wywiadowczych podczas II wojny światowej, m.in. prowadząc siatkę szpiegowską Cambridge. W swoim raporcie z 1945 o Anthonym Bluncie pisał: Ten agent wykonał tak ogromną, tytaniczną pracę dla nas podczas wojny, że musi być wyczerpany. Powinniśmy zostawić go w spokoju przez okres pięciu lub dziesięciu lat.
Po wojnie w 1946 objął stanowisko zastępcy pełnomocnika NKWD w Niemczech, następnie w 1947 przeniesiony do Swierdłowska na stanowisko zastępcy szefa zarządu w ministerstwie bezpieczeństwa państwowego Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR) (MGB); później ponownie przeniesiony, tym razem do Kazachstanu, gdzie został ministrem bezpieczeństwa państwowego.
Po aresztowaniu Ławrientija Berii w 1953 usunięty ze służby bez prawa do zasiłku i emerytury. Znalazł zatrudnienie w Moskwie jako dyrektor kombinatu fotograficznego, w którym pracował do 1970. Zmarł w Moskwie w grudniu 1971.
|
|||||
