Paweł Krawczewicz[1] SAC (ur. 20 sierpnia 1907 w Bochum, zm. 11 marca 1945 w Ohrdrufie) – Sługa Boży, męczennik za wiarę, polski brat zakonny.
Spis treści |
Do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Księży Pallotynów) wstąpił w 1926 roku w Sucharach. Odbył postulat i nowicjat, a 31 marca 1929 roku złożył pierwsze przyrzeczenia. Jeszcze przed złożeniem wiecznej profesji został dyrektorem drukarni i kierownikiem księgarni pallotynów w Warszawie. 31 sierpnia 1932 roku złożył wieczną konsekrację.
W czasie okupacji, po wybuchu II wojny światowej zaplanował dobrowolne dołączenie do transportu wywożonych na przymusowe roboty do Niemiec by pełnić posługę religijną wśród zesłanych. Aresztowany 29 kwietnia 1944 roku przez gestapo, został poddany torturom i przewieziony do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, a następnie do obozu w Ohrdrufie (Turyngia). Zmarł w opinii świętości z wycieńczenia, a jego ciało ekshumowano i poddano kremacji przed wkroczeniem amerykanów[2].
Współwięźniowie tak opisywali jego postawę:
„Uważam, że człowiek, który świadomie, dla Boga naraża się na śmierć i potem tę śmierć ponosi, jest męczennikiem.”[3]
Sługa Boży brat Paweł jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej.