| Pelagio Galvani | |
| Kardynał | |
| Data i miejsce urodzenia | ? Królestwo Leonu |
| Data i miejsce śmierci | 30 stycznia 1230 Montecassino |
| Legat papieski w Konstantynopolu | |
| Okres sprawowania | 1213 – 1215 |
| Legat papieski przy wojskach V Krucjaty | |
| Okres sprawowania | 1218 – 1221 |
| Wyznanie | Rzymskokatolickie |
| Inkardynacja | Zakon benedyktynów (O.S.B.) |
| Śluby zakonne | przed 1207 |
| Diakonat | najpóźniej 22 września 1207 |
| Prezbiterat | 2 kwietnia 1211 |
| Nominacja biskupia | 13 kwietnia 1213 |
| Sakra biskupia | 1213 |
| Kreacja kardynalska | 22 września 1207 Innocenty III |
| Kościół tytularny | S. Lucia in Septisolio (22 września 1207) S. Cecilia (2 kwietnia 1211) Biskup Albano (13 kwietnia 1213) |
Pelagio Galvani, w polskiej literaturze jako Pelagiusz[1] (zm. 30 stycznia 1230) – hiszpański kardynał.
Spis treści |
Na temat jego pochodzenia i życia przed nominacją kardynalską brak pewnych informacji. Siedemnastowieczny historyk portugalski Antonio Macedo, autor dzieła Lusitania infulata et purpurata, twierdził, że był o Portugalczykiem jednak w rzeczywistości bardziej prawdopodobne jest, że pochodził z hiszpańskiego królestwa Leonu; wskazują na to jego liczne udokumentowane powiązania (także rodzinne) z tym regionem[2]. Przypuszczalnie wstąpił do zakonu benedyktynów, choć jedynym współczesnym źródłem wskazującym na to jest wzmianka obituarna w nekrologu opactwa Montecassino. Niewątpliwie był znawcą prawa kanonicznego, na co wskazuje jego częste zaangażowanie jako audytor w procesach w kurii rzymskiej, tytuł magisterski, współudział w redagowaniu konstytucji dla kapituły katedralnej w Leonie w 1224 oraz pozostawione przez niego glosy de Decretum Gracjana, jednak miejsce jego studiów nie jest znane[3].
Prawdopodobnie w 1207 roku Innocenty III mianował go kardynałem-diakonem S. Lucia in Septisolio[4]. W 1211 został kardynałem-prezbiterem S. Cecilia, a wiosną 1213 biskupem diecezji suburbikarnej Albano. Sygnował bulle papieskie wydane między 2 października 1207[5] a 26 stycznia 1230. Legat w Konstantynopolu 1213-1215; w trakcie tej legacji bezskutecznie próbował narzucić zwierzchnictwo Rzymu prawosławnemu greckiemu duchowieństwu. Uczestniczył w IV Soborze na Lateranie w 1215 oraz w papieskiej elekcji 1216. 1218-21 jako legat papieża Honoriusza III dowodził V krucjatą. Pod jego naciskiem krzyżowcy dwukrotnie odrzucali korzystne propozycje pokojowe sułtana Egiptu Al-Kamila. Jego błędy, a zwłaszcza uporczywe dążenia do podboju całego Egiptu doprowadziły w ostateczności do klęski wyprawy. Następnie przez pewien czas pozostawał jeszcze w łacińskich posiadłościach na Wschodzie (Akkon, Cypr), zajmując się sprawami lokalnych kościołów. Pod koniec 1222 roku powrócił do pracy w kurii, gdzie reprezentował hiszpańskie interesy. Brał udział w papieskiej elekcji 1227; po wyborze kardynała Ugolino Conti di Segni na papieża Grzegorza IX (19 marca 1227) został nowym dziekanem Kolegium Kardynałów. Wspierał Honoriusza III i Grzegorza IX w sporze z cesarzem Fryderykiem II. Zmarł w klasztorze na Montecassino i tam został pochowany.
Werner Maleczek, Papst und Kardinalskolleg von 1191 bis 1216, Wiedeń 1984, s. 166-169