Peszitta (syr. "prosty", "powszechny") – przekład Biblii na język syryjski. Jest odpowiednikiem łacińskiej Wulgaty. Przekład ST powstał prawdopodobnie już w II w. n.e., kiedy chrześcijaństwo zaczęło grać istotną rolę na pograniczu rzymsko-partyjskim w Edessie i Adiabene. Był oficjalnym przekładem chrześcijan syryjskich. Przekład Pięcioksięgu został oparty na tekście hebrajskim i aramejskich targumach. Pisma prorockie i psalmy mają za podstawę Septuagintę. Przekład ksiąg deuterokanonicznych dodano później, korzystając również z Septuaginty. Nowy Testament przełożono na początku V wieku[1]. Nie był to całkowicie nowy przekład, była to rewizja przekładów starosyryjskich. Nowy Testament Peszitty stanowiony był przez 22 księgi. Cztery krótkie listy powszechne (2 Pt, 2 J, 3 J, Jd) oraz Apokalipsa dodane zostały w VIII wieku.
Kolejność ksiąg Starego Testamentu jest zupełnie inna niż w Biblii Hebrajskiej, Septuaginty, czy Wulgaty. Księga Jozuego jest w Peszitcie księgą siódmą gdyż szóstą księgą w kolejności jest Księga Hioba występująca tu zaraz po Pięcioksięgu. Tekst ST zasadniczo biorąc jest zgodny z tekstem masoreckim (poza wyjątkami, jak np. Księga Hioba).
Tekst Peszitty w odróżnieniu od przekładów starosyryjskich reprezentuje tekst bizantyjski. Peszitta nie zawierała Łk 22,17-18 i Pericope adulterae (J 7,53-8,1)[2]. Tekstów tych nie zawierają najstarsze rękopisy bizantyjskie.
Przekład musiał powstać przed rozłamem w Kościele Syryjskim (po 542 roku), ponieważ jest używany zarówno przez syryjskich nestorian i monofizytów. Burkitt sądził, że przekładu dokonał Rabbula, bp Edessy[3].
Spis treści |