Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Pete Sampras | |
 |
|
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Miejsce zamieszkania | Los Angeles |
| Data i miejsce urodzenia | 12 sierpnia 1971 Waszyngton |
| Wzrost | 185 cm |
| Masa ciała | 77 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1988 |
| Zakończenie kariery | 2002 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 64 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (12 kwietnia 1993) |
| Australian Open | W (1994, 1997) |
| Roland Garros | SF (1996) |
| Wimbledon | W (1993-1995, 1997-2000) |
| US Open | W (1990, 1993, 1995-1996, 2002) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 2 |
| Najwyżej w rankingu | 27 (12 lutego 1990) |
| Australian Open | 2R (1989) |
| Roland Garros | 2R (1989) |
| Wimbledon | 3R (1989) |
| US Open | 1R (1988-1990) |
| Strona internetowa | |
Pete Sampras (ur. 12 sierpnia 1971 w Waszyngtonie) – tenisista amerykański, pochodzenia greckiego, zwycięzca 14 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej (więcej ma tylko Szwajcar Roger Federer – 16).
Dominował w tenisie męskim w latach 90.; w 1993 został po raz pierwszy liderem rankingu światowego 6 sezonów lata 1993-1998 kończył jako lider rankingu ATP – jest to rekord pod tym względem. Łącznie na 1. miejscu w rankingu ATP spędził 286 tygodni, co jest także rekordem pod tym względem. Pierwszy turniej wielkoszlemowy wygrał w 1990, pokonując w finale US Open Agassiego; ten sam zawodnik był przeciwnikiem Samprasa w jego ostatnim finale – także na US Open, w 2002. Również ten pojedynek, podobnie jak większość ze spotkań z Agassim (swoim największym rywalem w okresie dominacji), wygrał Sampras. Finał US Open 2002, rozegrany we wrześniu 2002, okazał się ostatnim meczem w karierze zawodniczej Pete Samprasa, który po wielomiesięcznym namyśle (i licznych spekulacjach medialnych) ogłosił zakończenie kariery w dniu inauguracji kolejnej edycji US Open, 25 sierpnia 2003.
Największe sukcesy przyniósł Samprasowi turniej wimbledoński; Amerykanin wygrał tu aż siedem razy (Jest to rekord pod tym względem) ex aequo z Brytyjczykiem Willianem Renshawem, pozostając niepokonanym w latach 1993-1995 i 1997-2000. Przejął od Beckera przydomek Króla kortu centralnego na Wimbledonie (aktualnie ten przydomek należy do Szwajcara, Rogera Federera). Odnosił sukcesy także w Australian Open (dwie wygrane), natomiast bez powodzenia startował na kortach Rolanda Garrosa; jego wielkim celem było zwycięstwo na paryskiej mączce, czego najbliższy był w 1996, kiedy uległ w półfinale Kafielnikowowi (późniejszemu triumfatorowi). Na kortach o nawierzchni ziemnej odnosił sukcesy rzadko, chociaż wygrał m.in. prestiżowy turniej Italian Open na kortach Foro Italico w Rzymie (1994).
W latach 1990-2000 regularnie kwalifikował się do turnieju Masters, za każdym razem (oprócz 1990) awansując co najmniej do półfinału. Wygrywał Masters pięciokrotnie (1991, 1994, 1996, 1997, 1999).
Spis treści |
Pete Sampras urodził się w rodzinie potomków greckich emigrantów w Potomac w stanie Maryland, dzieciństwo spędził jednak głównie w ciepłej Kalifornii w Palos Verdes. W wieku 3 lat po raz pierwszy wziął do ręki rakietę tenisową i zaczął regularnie ćwiczyć grę w tenisa. Jego idolem od najmłodszych lat był słynny Australijczyk Rod Laver. Talent młodego Samprasa został szybko dostrzeżony przez znajomego jego rodziców, pediatrię i wielkiego fana tenisa Petera Fischera, który był jego pierwszym trenerem do roku 1989.[1][2] Sampras początkowo grał defensywnie z tyłu kortu, a jego najlepszym uderzeniem był oburęczny backhand. Pod wpływem Fischera zmienił styl na ofensywny a oburęczny backhand na jednoręczny, żeby w przyszłości mieć większe szanse na triumf na trawiastych kortach Wimbledonu[3][4].
Sampras został profesjonalnym tenisistą w 1988 roku, w wieku 16 lat. Szybko wszedł do pierwszej setki rankingu ATP[5]. W roku następnym nieznacznie poprawił swój ranking, nadal jednak nie był w stanie przejść drugiej rundy w żadnym turnieju wielkoszlemowym poza US Open (w drugiej rundzie tego turnieju Sampras odniósł cenne zwycięstwo, eliminując mistrza z 1988 roku Matsa Wilandera), nie odniósł też większych sukcesów w turniejach niższej rangi. Sezon 1989 Sampras zakończył na 81 miejscu w rankingu ATP.
Przełom dla 19 letniego wówczas Samprasa nastąpił w roku 1990, kiedy to osiągnął najpierw ćwierćfinał turnieju w Sydney, a potem czwartą rundę Australian Open (przegrał w czterech setach z Yannickiem Noah). W lutym wygrał swój pierwszy turniej w profesjonalnej karierze na dywanie w Filadelfii, pokonując m.in. rozstawionego z numerem szóstym Andre Agassiego, turniejową ósemkę Tima Mayotta, a w finale przyszłego zwycięzcę French Open Andrésa Gómeza. Dzięki temu zwycięstwu po raz pierwszy w karierze wszedł do pierwszej dwudziestki najlepszych tenisistów świata. Nie wystąpił na turnieju Rolanda Garrosa, wygrał jednak drugi tytuł w sezonie na trawie w Manchesterze, pokonując w finale Gilada Blooma. Na Wimbledonie przegrał już w pierwszej rundzie z Christo van Rensburgiem. Sampras mimo tej porażki zaliczył jednak znakomitą końcówkę sezonu. Błysnął na turniejach rozgrywanych na szybkich twardych kortach w Ameryce Północnej. Podczas turnieju Rogers Cup pokonał kilku znanych zawodników, m.in. wyeliminował w ćwierćfinale słynnego rodaka Johna McEnroe, w półfinale przegrał z Michaelem Changiem. Do półfinału doszedł również na turnieju w Los Angeles, gdzie przegrał z numerem dwa światowego rankingu Stefanem Edbergiem. Nikt nie stawiał młodego Samprasa w gronie faworytów do zwycięstwa na US Open. Młody Amerykanin zaskoczył wszystkich, kiedy pokonał w czwartej rundzie Austriaka Thomasa Mustera, a w ćwierćfinale w pięciu setach zmierzającego do dziewiątego z rzędu finału US Open Ivana Lendla. W półfinale pokonał w czterech setach Johna McEnroe. W finale zmierzył się z Andre Agassim, tegorocznym finalistą French Open, i pokonał go w trzech setach, zostając najmłodszym w historii zwycięzcą tego turnieju[6][7].
Na koniec sezonu Sampras wystąpił w pierwszej edycji prestiżowego turnieju o Puchar Wielkiego Szlema, pokonując w finale w trzech setach późniejszego trenera Andre Agassiego Brada Gilberta. Zakończył ten rok na 5 miejscu listy ATP.[8]
Pete Sampras wygrał w 1991 ponownie cztery turnieje, w tym po raz pierwszy triumfował na ważnym turnieju Tennis Masters Cup, kiedy to pokonał w czterech setach Jima Couriera. Nie odniósł jednak większych sukcesów na turniejach wielkiego szlema. Na Wimbledonie odpadł już w drugiej rundzie, na US Open przegrał w ćwierćfinale z Jimem Courierem. Po tej porażce młody Sampras pozwolił sobie na uwagę, że właściwie cieszy się z tej przegranej, gdyż nie radził sobie z oczekiwaniami mediów i kibiców. Jego oświadczenie spotkało się z falą krytyki jako wyraz postawy niegodnej sportowca[9].
W 1992 roku Sampras w końcu zaczął odnosić większe sukcesy w szlemach od czasu pamiętnego triumfu na US Open w 1990 roku. Nie zagrał w Australian Open, ale na paryskiej mączce podczas turnieju French Open doszedł po raz pierwszy do ćwierćfinału (przegrał w trzech setach z Agassim). Na Wimbledonie doszedł do półfinału (eliminując w ćwierćfinale obrońcę tytułu Niemca Michaela Sticha), gdzie przegrał w czterech setach z Goranem Ivaniševiciem. Doszedł do finału US Open, gdzie przegrał z obrońcą tytułu Szwedem Stefanem Edbergiem w czterech setach 6:3, 4:6, 6:7(5), 2:6. Sampras przyznał później, że ta porażka była dla niego szczególnie bolesna. Obudziła w nim ducha rywalizacji oraz skłoniła do wzmożonego wysiłku w walce o pierwsze miejsce w rankingu ATP.[10]
Zdeterminowany do walki o pierwsze miejsce w rankingu Sampras zaczął sezon 1993 od dobrego występu na pierwszym turnieju wielkiego szlema rozgrywanym w Melbourne, gdzie przegrał w półfinale ponownie z Edbergiem. Dzięki zwycięstwu w prestiżowym turnieju w Miami, w Tokio oraz Hongkongu po raz pierwszy w kwietniu 1993 roku został liderem rankingu ATP. Na turnieju Rolanda Garrosa powtórzył wynik z ubiegłego roku (przegrał z późniejszym triumfatorem Sergim Bruguerą w czterech setach). Wygrał jednak miesiąc później swój drugi tytuł wielkoszlemowy w karierze, pokonując w finale Wimbledonu Jima Couriera 7:6(3), 7:6(6), 3:6, 6:3, a następnie dwa miesiące później swój drugi tytuł US Open, wygrywając w trzech setach z Francuzem Piolinem 6:4, 6:4, 6:3. Mimo iż na ostatnim w sezonie turnieju mistrzów rozgrywanym we Frankfurcie nad Menem przegrał w finale z Niemcem Michaelem Stichem, z ośmioma tytułami na koncie zakończył sezon jako decydowany lider rankingu ATP.
W 1994 Sampras wygrał aż dziesięć turniejów i ponownie pewnie zakończył sezon na pierwszym miejscu listy ATP. Triumfował po raz pierwszy na turnieju Australian Open, w finale pokonując Todda Martina 7:6(4), 6:4, 6:4. Wygrał trzy turnieje rangi Masters Series w Indian Wells, Miami oraz w Rzymie (największy sukces Samprasa na mączce), obronił również w znakomitym stylu swój tytuł wywalczony rok wcześniej na Wimbledonie (wygrana w finale z Ivaniševiciem 7:6(2), 7:6(5), 6:0). Na US Open wystąpił zmagając się z kontuzją stopy i przegrał w czwartej rundzie w pięciu setach z Jaime Yzagą. Sezon zakończył wygrywając po raz drugi w karierze turniej Tennis Masters Cup, pokonując tym razem Borisa Beckera 4:6, 6:3, 7:5, 6:4.
Sampras nie obronił w sezonie 1995 tytułu w Melbourne. Podczas tego turnieju stoczył jeden z najbardziej pamiętnych meczy w karierze w ćwierćfinale z Jimem Courierem[11], kiedy w piątym secie przeżył załamanie emocjonalne i ze łzami w oczach kończył mecz. Okazało się, że u jego trenera oraz bliskiego przyjaciela Tima Gulliksona wykryto złośliwy nowotwór mózgu. Emocjonalnie zdruzgotany Sampras przegrał w finale ze zdeterminowanym Andre Agassim 6:4, 1:6, 6:7(6), 4:6, z którym w całym sezonie 1995 Sampras miał toczyć bardzo wyrównaną i pasjonującą rywalizację o fotel lidera rozgrywek ATP na koniec sezonu. Sampras wygrał z Agassim w finale turnieju w Indian Wells, ale przegrał w finale turnieju w Miami. Na Wimbledonie Sampras triumfował po raz trzeci z rzędu, pokonując w półfinale po pięciosetowej batalii Gorana Ivaniševicia, a w finale weterana Borisa Beckera 6:7(5), 6:2, 6:4, 6:2. Podczas serii turniejów rozgrywanych na twardych kortach Ameryki Północnej Agassi ponownie pokonał Samprasa, tym razem w finale turnieju w Montrealu. Sampras zrewanżował się Agassiemu za tę przegraną na US Open, kiedy w długo antycypowanym finale ostatniego turnieju wielkiego szlema w tym roku, który miał praktycznie przesądzić o tym kto będzie kończył sezon na pierwszym miejscu rankingu, pokonał swojego rywala po zaciętym pojedynku wynikiem 6:4, 6:3, 4:6, 7:5. Po śmierci Gulliksona trenerem Samprasa został były tenisista Paul Annacone, który przestawił grę Amerykanina na styl jeszcze bardziej ofensywny.
W sezonie 1996 Sampras wygrał 8 turniejów, ale tylko jeden turniej rangi wielkiego szlema. W Australii przegrał już w trzeciej rundzie z silnie serwującym Markiem Philippoussisem. Na turnieju w Paryżu Sampras nieoczekiwanie doszedł do półfinału, eliminując po drodze kolejno dwóch byłych mistrzów French Open w dwóch pięciosetowych maratonach: Sergi Bruguerę i Jima Couriera. W półfinale uległ jednak wyraźnie późniejszemu triumfatorowi Rosjaninowi Kafielnikowowi. Na turnieju wimbledońskim Sampras przegrał w ćwierćfinale w trzech setach ze znakomicie dysponowanym Holendrem Richardem Krajickiem. Na turnieju US Open Sampras błysnął efektowną grą oraz sportową determinacją. W ćwierćfinałowym meczu z Hiszpanem Àlexem Corretją w tie-breaku piątego seta Sampras słaniał się na korcie i dostał torsji, ale ostatecznie wygrał. W finale pokonał Michaela Changa w trzech setach 6:1, 6:4, 7:6(3). Na kończącym sezon turnieju Masters Cup rozgrywanym na nawierzchni dywanowej w Hanowerze Sampras stoczył jeden z najbardziej pamiętnych pojedynków w karierze, pokonując w finale po stojącym na bardzo wysokim poziomie meczu Niemca Borisa Beckera wynikiem 3:6, 7:6(5), 7:6(4), 6:7(11), 6:4. Po raz czwarty z rzędu zakończył sezon jako lider rozgrywek ATP.
Sezon 1997 był jednym z najlepszych w karierze Samprasa, który zakończył go jako nr 1 na świecie z 8 tytułami na koncie. Ponownie wygrał Australian Open, pokonując w finale młodego Hiszpana Carlosa Moyę. Odzyskał tytuł na Wimbledonie (w finale pokonał Piolina), wygrał dwa turnieje rangi Masters w Cincinnati oraz Paryżu. Jako jedyny w historii gracz wygrał zarówno Puchar Wielkiego Szlema, jak i Tennis Masters Cup w jednym sezonie, pokonując kolejno Patricka Raftera oraz Kafielnikowa. Jedyną niespodziewaną porażkę poniósł na turnieju US Open, gdzie w czwartej rundzie przegrał w pięciu setach z Petrem Kordą.
Sezon 1998 przyniósł obniżkę formy: Amerykanin zdołał wygrać tylko cztery turnieje w roku. Pojawili się również groźni dla Samprasa rywale, błyskotliwie grający Chilijczyk Marcelo Rios oraz Australijczyk Patrick Rafter. Sampras słabo spisywał się przede wszystkim w turniejach wielkoszlemowych. Na Australian Open przegrał w ćwierćfinale z Karolem Kučerą, na French Open odpadł już w drugiej rundzie z mało znanym Paragwajczykiem Delgado. Tytuł na Wimbledonie Sampras obronił dopiero po bardzo zaciętym i wyrównanym pięciosetowym meczu z Ivaniševiciem, który wygrał ostatecznie wynikiem 6:7(2), 7:6(9), 6:4, 3:6, 6:2. Na US Open przegrał w półfinale w pięciu setach z Patrickiem Rafterem mimo prowadzenia 2-1 w setach. Udało mu się jednak po raz szósty z rzędu zakończyć sezon na pierwszym miejscu listy ATP.
Sampras w 1999 nie grał całą pierwszą część sezonu z powodu kontuzji. Do gry powrócił jednak w wielkim stylu tuż przed Wimbledonem, kiedy wygrał 24 mecze z rzędu, wygrywając kolejno tytuły w Queens, na Wimbledonie, w Los Angeles i w Cincinnati. W finale Wimbledonu pokonał wracającego do wielkiej formy dawnego rywala Andre Agassiego 6:3, 6:4, 7:5. Agassiego pokonał również w finale Los Angeles oraz półfinale Cincinnati i przystępował do US Open jako zdecydowany faworyt. Tuż przed US Open doznał jednak kontuzji na treningu i musiał zrezygnować z udziału w turnieju. Oznaczało to, że po raz pierwszy od sześciu lat Sampras nie zakończy roku na fotelu lidera rozgrywek. Zdołał jednak wygrać po raz piąty tytuł Masters Cup w Hanowerze, ponownie pokonując Agassiego 6:1, 7:5, 6:4.
W 2000 roku Sampras doszedł do półfinału Australian Open, gdzie przegrał w pięciu setach z Agassim. W dalszej części sezonu osiągnął jednak znaczące sukcesy. Wygrał po raz trzeci prestiżowy turniej w Key Biscayne (pokonał w finale Gustavo Kuertena). Po raz siódmy w karierze zwyciężył na Wimbledonie, mimo iż od drugiej rundy tego turnieju gra z bolesną kontuzją goleni[12]. W finale pokonał po ciężkim meczu Patricka Raftera 6:7(10), 7:6(5), 6:4, 6:2, potwierdzając swoją absolutną dominację na trawnikach Wimbledonu. Był to także trzynasty tytuł wielkoszlemowy w karierze Samprasa, który został wówczas rekordzistą wśród mężczyzn jeśli chodzi o liczbę zwycięstw w turniejach wielkiego szlema. Na US Open dotarł do finału, gdzie dość gładko przegrał z młodym Maratem Safinem 4:6, 3:6, 3:6. W turnieju Masters w Lizbonie Amerykanin przegrał z półfinale z Kuertenem.
Sampras od czasu zwycięstwa na Wimbledonie nie wygrał przez następne 24 miesiące żadnego turnieju. Na Wimbledonie był obrońcą tytułu, ale przegrał w pięciu setach z młodym Rogerem Federerem już w czwartej rundzie. Na US Open doszedł ponownie do finału, gdzie ponownie przegrał z trzech setach, tym razem z Lleytonem Hewittem 6:7(4), 1:6, 1:6. W 2002 roku Sampras przegrał w finale turnieju w Houston z Andy Roddickiem, natomiast na Wimbledonie przegrał ze 145 w rankingu ATP Szwajcarem Georgiem Bastlem już w drugiej rundzie. Tuż przed turniejem US Open w 2002 roku Sampras był skazywany przez znawców na porażkę we wczesnej fazie turnieju. Amerykanin pokonał jednak po ciężkich bojach młodszych zawodników (m.in. Grega Rusedskiego, Tommy'ego Haasa i Andy'ego Roddicka) i doszedł do finału, gdzie po raz kolejny zmierzył się z Agassim. Sampras wygrał ostatni mecz na tym turnieju, pokonując Agassiego 6:3, 6:4, 5:7, 6:4 i zdobywając tym samym czternasty tytuł wielkiego szlema w karierze. Był, jak się to później okazało, również ostatni mecz w karierze Samprasa, który nie grał przez cały następny rok, ale decyzję o przejściu na sportową emeryturę oficjalnie ogłosił dopiero na US Open w 2003 roku. Tuż po zakończeniu kariery przez amerykańskiego tenisistę zaczęto wymieniać go w gronie największych mistrzów tej dyscypliny[13].
W 2007 Pete Sampras został wpisany na listę Międzynarodowej Galerii Sław Tenisa (International Tennis Hall Of Fame).
Sampras dwukrotnie zdobył wraz z reprezentacją USA Puchar Davisa: w 1992 i w 1995 roku. W meczu finałowym przeciwko Szwajcarii w 1992 został wystawiony jedynie do gry podwójnej, zdobył punkt w parze z Johnem McEnroe, pokonując Rosseta i Hlaska w pięciu setach. Ponownie przyczynił się do sukcesu USA w Pucharze Davisa w 1995. W finale z Rosją pokonał w Moskwie Andrieja Czesnokowa w pięciu setach oraz Kafielnikowa w trzech setach na swojej najmniej lubianej nawierzchni (mączce).
Sampras był graczem wszechstronnym, który często stosował taktykę serw i wolej. Kiedy jego trenerem był Gullikson, Sampras grał ofensywnie głównie z głębi kortu, starając się zakończyć wymianę przy siatce po uprzednim wypracowaniu taktycznej przewagi. Kiedy jego trenerem został Paul Annacone, Sampras zaczął grać ofensywniej, atakując jeszcze częściej przy siatce. Dzięki temu do późnego jak na sportowca wieku był w stanie skutecznie rywalizować ze znacznie młodszymi i bardziej wytrzymałymi kondycyjnie rywalami.
Sampras dysponował znakomitym pierwszym i drugim podaniem (z tego względu nazywano go często żartobliwie "Pistol Pete"). Dzięki swojemu serwisowi Sampras był w stanie wygrywać ważne punkty w decydujących momentach meczu oraz niekiedy odwracać losy wydawałoby się już przegranego spotkania[14][15]. Jego drugie podanie jest uważane za najlepsze w historii tenisa, często udawało mu dzięki niemu zdobyć punkt bezpośrednio bądź wymusić słaby i łatwy do zaatakowania return. Sampras serwował silnie, ale jego podanie było trudne do odbioru przede wszystkim ze względu na doskonałe plasowanie (był w stanie zaserwować w dowolny punkt na korcie) oraz umiejętne maskowanie tego, gdzie zamierza serwować.
Sampras posiadał również doskonały forehand. Najbardziej skutecznym uderzeniem w jego repertuarze był zwłaszcza forehand wykonywany w biegu, przez wielu uważany za najlepsze uderzenie tego typu w historii dyscypliny. Było to uderzenie bardzo silne i płaskie, zazwyczaj dawało mu punkt bądź natychmiastową przewagę w wymianie. Sampras był zawodnikiem bardzo szybkim, często prowokował przeciwnika do zagrania w pusty kort na stronę forehandową, gdyż niemal zawsze był w stanie dobiec do piłki i zagrać uderzenie wygrywające.
Sampras grał bardzo pewnie przy siatce, jego woleje technicznie były wykonywane bez zarzutu i zarazem bardzo skuteczne. Sampras słynął z widowiskowych smeczów wykonywanych z wyskoku, co sprawiało, że niemal niemożliwością było przelobowanie go.
Jedynym zagraniem w arsenale Samprasa, które mogło uchodzić za jego słabość, był klasyczny jednoręczny backhand. Sampras potrafił efektownie mijać z backhandu przeciwników atakujących siatkę, w regularnej wymianie jednak częściej popełniał z tej strony błąd lub też zagrywał łatwiejszą do zaatakowania piłkę na środek kortu. Żeby zneutralizować swoją słabość Sampras często uciekał się do uderzenia z odwróconego forehandu bądź uderzał piłkę slajsem i szedł do siatki, żeby skrócić wymianę.
Styl gry Samprasa był szczególnie skuteczny na szybkich nawierzchniach: na trawie, na dywanie oraz na betonie, gdyż jego serwis, skuteczne woleje, agresywny i atletyczny styl gry oraz niezawodny forehand dawały mu na nich znaczną przewagę. Nigdy nie udało mu się wygrać turnieju rangi wielkiego szlema na mączce (French Open), gdyż ceglana mączka umożliwiała jego przeciwnikom częstsze niż na innych nawierzchniach skuteczne mijanie go przy siatce. Inną przyczyną słabości Samprasa na mączce mógł być jego uderzany bardzo płasko forehand (na mączce bardziej opłaca się zagrywać piłkę z większą rotacją) oraz stosunkowo rzadkie uciekanie się drop-szota.
Sampras słynął z koncentracji na korcie oraz niezłomności i woli walki, zwłaszcza w meczach toczonych do trzech wygranych setów. Do historii tenisa przeszły jego słynne mecze z Andre Agassim, Jimem Courierem, Goranem Ivaniševiciem, Patrickiem Rafterem czy Borisem Beckerem. Dotychczas jest ostatnim wybitnym przedstawicielem pokolenia tych tenisistów, którzy często stosowali klasyczny styl serw i wolej.
| Legenda |
| Wielki Szlem (14) |
| Tennis Masters Cup (5) |
| Puchar Wielkiego Szlema (2) |
| ATP Masters Series (11) |
| ATP Championship Series / International Series Gold (12) |
| ATP Tour (20) |
| Wygrane według nawierzchni |
| Twarda (36) |
| Trawiasta (10) |
| Ceglana (3) |
| Dywanowa (15) |
[edytuj] Gra podwójna (2)
[edytuj] Finalista (24)
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
