Pier Carlo Masini (ur. 26 marca 1923 w San Casciano in Val di Pesa, zm. 19 sierpnia 1998 we Florencji) - włoski socjalista, anarchista, historyk i dziennikarz.
W młodości - za czasów Mussoliniego - należał do grup anty-faszystowskich i socjalistycznych. W 1942 został aresztowany i skazany na 2 lata więzienia. Po roku został wypuszczony i nawiązał kontakt z Włoską Partią Komunistyczną. W czasie działań wojennych w Toskanii w 1943 otrzymał nominację na wiceburmistrza San Casciano in Val di Pesa. Jednakże szybko odsunął się od komunistów z powodu swoich anarchistycznych poglądów.
Od 1945 wydawał jedne z pierwszych anarchistycznych czasopism w powojennych Włoszech: "Passione rivoluzionaria" oraz "Alba dei Liberi". Brał udział w kongresie anarchistów w Faenza. Rozpoczął współpracę z pismem Umanità Nova i stał się jednym z aktywnych działaczy Międzynarodówki Federacji Anarchistycznych.
Po rozłamie w ruchu anarchistycznym zakładał Gruppi Anarchici d'Azione Proletaria (GAAP) oraz czasopismo "L'Impulso". Pod koniec lat 50-tych przyłączył się do Włoskiej Partii Socjalistycznej.
Jako historyk zajmował się badaniami nad dziejami anarchizmu we Włoszech. Napisał m.in. Storia degli anarchici italiani. Da Bakunin a Malatesta (wyd. 1959) oraz Storia degli anarchici italiani nell'epoca degli attentati (wyd. 1981).