Pierre Chaunu

Pierre Chaunu (ur. 17 sierpnia 1923 w Belleville-sur-Meuse, zm. 22 października 2009 w Caen) – francuski historyk; jego prace dotyczą historii Francji, Hiszpanii, dziejów Kościoła, historiozofii i historii cywilizacji.

Życiorys

W 1947 r. rozpoczął pracę w liceum w Bar-le-Duc. W roku 1956 został wykładowcą na Wydziale Literatury w Centrum Narodowym Badań Naukowych (CNRS), a trzy lata później – na Uniwersytecie w Caen. Tytuł profesora uzyskał w 1962 r., obroniwszy dwunastotomowe dzieło o historii Sewilli. W 1971 r. objął katedrę historii nowożytnej na Sorbonie (Paris-IV). Wykładał również na Wydziale Teologii na Uniwersytecie w Aix-en-Provence. W latach 1957-1991 był wiceprezesem Komisji Historycznej CNRS.

Od roku 1982 współpracował z francuskim dziennikiem "Le Figaro". Był również członkiem rady naukowej Instytutu Domu Burbońskiego.

Dorobek naukowy

Pierre Chaunu opublikował ponad 80 książek, m.in.:

• Ameryka i Amerykanie od prehistorii do naszych dni, 1964
• Hiszpania w czasach Filipa II, 1965
• Cywilizacja Europy klasycznej, 1966
• Ekspansja europejska od XIII do XV wieku, 1969
• Historia Normandii, 1970
• Cywilizacja wieku oświecenia, 1971 (wyd. polskie 1989 '. ISBN 83-06-02339-0. )
• Hiszpania Karola V, 1973
• Czas reform. Historia religii i cywilizacji (1250-1550), 1975 (wyd. polskie 1989)
• Pamięć wieczności, 1975
• Przemoc Boga, 1978
• Śmierć w Paryżu (XVI, XVII, XVIII wiek), 1978
• Historia i wiara, 1980
• Historia i wyobraźnia, 1980
• Kościół, kultura i społeczeństwo. Reformacja i kontrreformacja (1517-1620), 1980
• Historia i dekadencja, 1981
• To, w co wierzę, 1982
• Europa klasyczna, 1984
• Retrohistoria, 1985
• Wielka deklasacja, 1989
• Wielki wybuch dzieciństwa, 1987
• Krótka historia Boga, 1992
• Oś czasu, 1994
• Chrzest Chlodwiga. Chrzest Francji, 1996