Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: zweryfikować treść i dodać źródła, usunąć próżne zwroty. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
| Garou | |
 Garou (2006) |
|
| Imię i nazwisko | Pierre Garand |
| Pseudonim | Garou |
| Data i miejsce urodzenia | 26 czerwca 1972 Sherbrooke |
| Instrument | gitara, trąbka, pianino, organy |
| Gatunek | pop, rock, pop-rock |
| Zawód | piosenkarz, aktor, producent |
| Aktywność | od 1998 |
| Wytwórnia płytowa | Sony BMG |
| Powiązania | Celine Dion, Bryan Adams, Marilou, Natasha St-Pier, Michel Sardou, Patrick Fiori Daniel Lavoie, Rob Thomas |
| Zespół | |
| The Windows and Doors The Untouchables |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Garou, właśc. Pierre Garand (ur. 26 czerwca 1972 w Sherbrooke)[1] – kanadyjski piosenkarz, multiinstrumentalista, aktor[2], producent[3]. Jako trzylatek grał na gitarze, później gitarzysta Windows & Doors[4], następnie wokalista The Untouchables[5]. Pierwsze prawdziwe sukcesy przyszły wraz z rolą Quasimodo w musicalu Notre-Dame de Paris. Gdy zaśpiewał w duecie z Celine Dion przyszedł czas na prawdziwą karierę. Po wydaniu trzech płyt francuskojęzycznych, które przyniosły mu ogromną popularność i lawinę nagród w 2008 wydał pierwszy album anglojęzyczny Piece of My Soul. W 2009 we francuskiej stacji telewizyjnej TF1 miał premierę film L'amour aller retour gdzie zagrał główną rolę[6].
Spis treści |
Wychował się razem ze swoją o 8 lat straszą siostrą Maryse. Już jako dziecko przejawiał zdolności muzyczne:Jako trzylatek zaczął grać na gitarze, którą podarował mu ojciec, później organach i fortepianie. W dziecięcych marzeniach chciał zostać archeologiem. Jednak ukończył katolicką szkołę dla chłopców w Sherbrooke[7], uczęszczając do klasy muzycznej gdzie grał na trąbce. W czasach szkolnych był gitarzystą w zespole Windows & Doors. Grali przeboje Beatelsów. W wieku 18 lat trafił do Kanadyjskiej Armii, tam był bardziej muzykiem niż żołnierzem. W wieku 19 lat dzięki swojej przyjaciółce niespodziewanie zaśpiewał barze na scenie z lokalną gwiazdą (Louis Alary)[8], wykonał utwór Erica Claptona Layla, a potem jeszcze cztery utwory. Po tym występie otrzymał angaż jako piosenkarz. Grał w coraz większej ilości barów, w końcu trafił na imprezę Młodych Talentów w Liquore Store w Magog[9]. W 1995 założył zespół Untouchables grający muzykę R&B[10]. Grupa od początku wzbudziła spore zainteresowanie, dostawali propozycje wielu kontraktów, ale piosenkarz odmawiał.
W lecie 1997 na jednym z występów Untouchables pojawił się Luc Plamondon[11]. Szukał zdolnego aktora, który zagrałby rolę Quasimodo w musicalu Notre-Dame de Paris. Choć wszyscy się dziwili Plamondon zobaczył w nim nie tylko wielki talent, ale smutek w głosie, którego inni nie widzieli. Rola Quasimodo otworzyła drzwi do sławy. Artysta występował przed publicznością takich miast jak Paryż, Londyn, czy Montreal[12]. Przedstawienie odniosło największy sukces we Francji. Bilety sprzedawały się na kilka miesięcy przed premierą. Piosenka Belle z musicalu została wybrana najpiękniejszą piosenką 50-lecia[13].
W Paryżu młodego artystę zobaczyła sama Celine Dion, zafascynowała się głosem i talentem piosenkarza. Celine, jej mąż i manager Rene Angelil i Garou spotkali się na obiedzie. Artystka opowiadając o swoim zespole, trasie i planowanym urlopie poprosiła go o zastępstwo. W Sylwestra 1999 Garou i Bryan Adams wystąpili na koncercie Celine Dion. W 2000 zaczął powstawać debiutancki album artysty, na który teksty pisali najlepsi francuscy tekściarze. Autorem siedmiu z czternastu piosenek jest "duchowy ojciec" Luc Plamondon. Na płycie gościnnie zaśpiewała Celine Dion piosenkę Sous le vent. Jeden z utworów napisał najpopularniejszy kanadyjski artysta Bryan Adams. Album Seul miał premierę w listopadzie 2000 r. Zaraz potem ruszyła nie tylko trasa koncertowa promująca wydawnictwo, ale lawina nagród. Garou stał się najpopularniejszym wykonawcą we Francji i rodzimym kraju. Seul okazał się jednym z największych sukcesów przemysłu fonograficznego we Francji w ostatnim dziesięcioleciu, zdobywając status Diamentowy. Artysta odbył 5 tras koncertowych śpiewając w największych salach we Francji, Belgii, Szwajcarii i Kanadzie. Single Seul i Sous le vent osiągnęły status multiplatynowych. W rok po premierze pierwszego albumu ukazał się album live Seul avec vous. Na tej płycie słychać artystę bardziej rockowego, pokazał się nie tylko jako romantyczny piosenkarz, ale jako wulkan energii na scenie. W marcu 2002 Garou wystąpił w największej sali koncertowej we Francji – Bercy, gdzie nagrał DVD. Na scenie obok niego pojawili się Celine Dion, Gerald de Palmas, Patrick Fiori, Daniel Lavoie. W sierpniu DVD osiągnęło status Diamentowy, po zaledwie 3 tygodniach od dnia premiery.
W 2002 po raz pierwszy wystąpił w Polsce – był gwiazdą 39 Międzynarodowego Sopot Festival i podbił serca polskiej publiczności. W kraju nad Wisłą był nie tylko jednym z najpopularniejszych zagranicznych wokalistów, ale także dzięki bezpretensjonalności i poczuciu humoru-ulubieńcem mediów. W 2003 r. powrócił do Polski na serię koncertów, które odbyły się we Wrocławiu, Katowicach i Warszawie. Odebrał Wiktora za osobowość telewizyjną roku, Superjedynkę i Platynową Płytę za Seul, która w Polsce rozeszła się w 100 tysiącach egzemplarzy.
Jesienią 2003 powrócił. 24 października w stacji RMF FM odbyła się premiera piosenki "Reviens" zwiastującej album pod tym samym tytułem, który ukazał się 24 listopada. W Polsce w dniu premiery płyta uzyskała status Złoty. Płyta jest ostrzejsza, przypomina muzykę, jaką Garou grywał w barach, choć znajdują się też wielkie romantyczne ballady, do których przyzwyczaił publiczność albumem Seul.
_-_20090317-03.jpg&filetimestamp=20101029174256)
Ekipa producencka opiera się na współpracownikach z pierwszej płyty(Luc Plamondon, Musumarra, Benzi, Nova, Barbelivien), ale też dołączyli nowi twórcy Gerald de Palmas i Jean Jacques Goldman dwaj wielcy francuscy piosenkarze. W ramach promocji albumu Reviens artysta ponownie pojawił się w Polsce. Podpisywał płyty w warszawskim Empiku i był gościem programów telewizyjnych. Rok 2004 artysta spędził w trasie koncertowej, która rozpoczęła się w kwietniu w Montrealu. W ramach tournée Reviens Garou nie tylko odwiedził Polskę i kraje, które zajmują stałe miejsce w jego trasach koncertowych Francja, Szwajcaria i Belgia, ale po raz pierwszy zaśpiewał w Rosji, Czechach i krajach egzotycznych takich jak Liban, Tunezja i Mauritius.
W 2004 obok Gary Brookera był piewszym zagranicznym artystą występującym na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W tym samym roku został uhonorowany nagrodą dla najpotężniejszej postaci w przemyśle rozrywkowym Quebecu. Pojawił się gościnnie na płycie jednego z największych francuskich piosenkarzy Michela Sardou, wspólnie zaśpiewali utwór La riviere de notre enfance. Singel przez kilka tygodni przebywał na pierwszym miejscu listy bestsellerów we Francji. Swoistą pamiątką z trasy Reviens jest wydany w 2005 album w podwójnym formacie DVD zatytułowany Routes. Na płycie znalazł się koncert zarejestrowany w Brukseli jesienią 2004 i making of albumu, w którym znalazło się wiele scen filmowanych w Polsce.
Choć w 2005 r. nie wydał żadnego nowego studyjnego albumu i nie był w trasie koncertowej nie oznacza, że kalendarz piosenkarza świecił pustkami. Wspomógł wokalnie młodą debiutującą piosenkarkę Marilou, która supportowała go podczas torunee Reviens. Wspólnie nagrali piosenkę Tu es comme ca. Latem 2005 wziął udział w festiwalu komików Just pour rire w Montrealu. Poruszony tragedią Nowego Orleanu przyjął zaproszenie Francisa Cabrela i zaśpiewał na paryskim koncercie charytatywnym na rzecz ofiar huraganu Katherina.
Nowy studyjny album kanadyjskiego artysty ukazał się 12 czerwca 2006. Zatytułowany został po prostu Garou. Choć nie miał to być w założeniu album traktujący o konkretnym temacie, mimochodem przybrał on formę rozważań na temat upływu czasu. Garou wybrał 12 utworów ze 150 mu nadesłanych. Autorami są nie tylko wierni kompozytorzy Luc Plamondon,Jacques Veneruso, ale zupełnie nowi twórcy Tino Izzo czy Sandrine Roy. Singel promujący L'injustice napisał i skomponował twórca największych przebojów Natashy St-Pier, Pascal Obispo. We Francji album osiągnął szczyt na liście bestsellerów i uzyskał status Platynowy. Drugą połowę roku 2006 i początek 2007 piosenkarz spędził w trasie koncertowej promującej trzecią francuskojęzyczną płytę. Wystąpił na kilku kontynentach. Rozpoczął od serii koncertów na największych festiwalach w Quebecu. Zaśpiewał we Francji, Belgii, Szwajcarii i w krajach egzotycznych Gujana, Gwadelupa i Martynika. Gdy zakończyła się trasa, przystąpił po raz kolejny do nagrywania pierwszej anglojęzycznej płyty.
12 maja 2008 ukazała się długo planowana anglojęzyczna płyta Piece of My Soul. 10 marca 2008 w RMF FM odbyła się premiera pierwszego singla Stand Up zapowiadającego album. Singel promujący wydawnictwo wyszedł spod pióra Roba Thomasa – wokalisty grupy Matchbox i głównego wokalisty Carlosa Santany. To najbardziej porywający utwór w karierze Garou[według kogo?]. Ekipa producencko-autorska to wiele znakomitych nazwisk, którzy pracowali z największymi gwiazdami i stworzyli wiele światowych przebojów. Jednym z nich jest Guy Chambers, twórca wielkich hitów Robbiego Williamsa. Jedną z piosenek napisała Judy Tzuke, śpiewająca obecnie z zespołem Morcheeba. Nad całością projektu czuwał Peer Astrom, który wcześniej był producentem płyt Jennifer Lopez i Madonny. W ramach promocji albumu Garou dwukrotnie pojawił się w Polsce. W maju był gwiazdą kilku programów telewizyjnych, a jesienią podpisywał płyty w jednym z warszawskich Empików i odebrał Złotą Płytę. W maju wyruszył w tournée Live en Bar śpiewając na Ukrainie, w Rosji, we Francji, Szwajcarii, Belgii i Kanadzie. Od lipca do sierpnia występował w filmie L'amour Aller Retour, który premierowo wyświetliła francuska stacja telewizyjna TF1 12 stycznia 2009. Garou zagrał rolę quebeckiego architekta Francois Valois. Partnerowała mu francuska aktorka Ingrid Mareski. W sierpniu zadebiutował jako konferansjer i poprowadził wielki koncert z okazji 400-lecia Quebecu. Wystąpił także na dwóch koncertach w hołdzie wielkim artystom Luciano Pavarotti i Leonard Cohen.
7 grudnia 2009 artysta wydał nowy studyjny album Gentleman Cambrioleur. Nie umieścił na nim swoich własnych premierowych utworów, lecz nagrał ulubione piosenki innych artystów. Płyta zawiera angielskie i francuskie utwory artystów współczesnych Madonna, U2, Rod Stewart oraz legendarnych Frank Sinatra, Simon & Garfunkel. 1 lutego 2010 pojawiła się wersja eco style albumu. 12 lutego 2010 był wśród muzycznych gwiazd na ceremonii otwarcia XXI Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver. Zaśpiewał piosenkę Un peu plus loin napisaną przez Jeana-Pierre'a Ferlanda. Było to pierwsze wystąpienie Garou przed międzynarodową widownią. W maju pojawiła się linia perfum Come2Me sygnowana przez Garou[14]. 16 października 2010 artysta wziął udział w Koncercie dla tolerancji, który odbył się w Agadirze w Maroku[15]. 12 lat po premierze francuskiego musicalu Garou wraz z resztą oryginalnej obsady ponownie występował jako Quasimodo[16]. Spektakle odbyły się w grudniu 2010 na Ukrainie, we Francji i Rosji.
Ma córkę Emilie (ur. 7 lipca 2001).
| Rok | Tytuł | Pozycja na liście |
|---|---|---|
| RMF[17] | ||
| 1998 | Belle | — |
| 1999 | Dieu que le monde est injuste | — |
| 2000 | Seul | 1 |
| Gitan | 1 | |
| 2001 | Je n'attendais que vous | 14 |
| Sous le vent (& Céline Dion) | 1 | |
| Que l'amour est violent | — | |
| 2002 | Jusqu'à me perdre | — |
| Le monde est stone | — | |
| 2003 | Reviens (Où te caches-tu?) | 1 |
| 2004 | Et si on dormait | — |
| La Rivière de notre enfance (& Michel Sardou) | — | |
| Passe ta route | 1 | |
| 2005 | L'aveu | — |
| Tu es comme ça (& Marilou) | — | |
| 2006 | L'Injustice | — |
| Je suis le même | — | |
| Plus fort que moi | — | |
| 2007 | Que le temps | — |
| 2008 | Stand Up | 4 |
| Heaven's Table | — | |
| 2009 | Burning | 1 |
| First Day of My Life | — | |
| New Year's Day | — | |
| 2010 | Aimer d'amour | — |
| J'avais besoin d'être là | — | |
| 2011 | For You | — |
| "—" pozycja nie była notowana. | ||
| Rok | Trasa | Kraje |
|---|---|---|
| 2000-2003 | Seul | Kanada, Francja, Belgia, Szwajcaria, Luksemburg, Monako, Polska |
| 2004 | Reviens | Kanada, Rosja, Polska, Czechy, Francja, Belgia, Tunezja, Mauritius, Monako, Liban, Szwajcaria |
| 2006-2007 | Garou Tour | Kanada, Gwadelupa, Martynika, Gujana, Francja, Belgia, Szwajcaria, Luksemburg |
| 2008-2009 | Live En Bar | Szwajcaria, Francja, Belgia, Ukraina, Rosja, Kanada, Armenia |
| 2010 | Gentleman Tour | Francja, Belgia, Kanada |
