Pierwszy arbitraż wiedeński

Pierwszy arbitraż wiedeński – traktat z 2 listopada 1938 roku, w wyniku którego Węgrom przyznano terytorium o powierzchni 11 927 km², zamieszkane przez 852 000 osób (południową Słowację i Ruś Zakarpacką). Na tym obszarze 59% ludności (502'680) stanowili obywatele narodowości węgierskiej, 100 000 osób narodowości słowackiej przekroczyło granicę, wyjeżdżając na Słowację.

Negocjacje prowadzone były w wiedeńskim pałacu Belweder. Członkami delegacji z następujących państw byli:

• Niemiec – minister spraw zagranicznych III Rzeszy Joachim von Ribbentrop, obecny był także marszałek Rzeszy Hermann Göring
• Włoch – minister spraw zagranicznych Galeazzo Ciano
• Węgier – minister spraw zagranicznych Kálmán Kánya i minister oświaty, późniejszy premier Pál Teleki
• Czechosłowacji – minister spraw zagranicznych František Chvalkovský i Ivan Krno, a wskutek rozpadu Czechosłowacji udział brali również przedstawiciele
  • Słowacji – premier Jozef Tiso i minister sprawiedliwości Ferdinand Ďurčanský
  • Ukrainy Karpackiej – premier Augustyn Wołoszyn

Powstała na mocy arbitrażu granica przebiegała wzdłuż linii: Senec–Galanta–Vráble–Levice–Łuczeniec–Rymawska Sobota–Jelšava–Rožňava–Koszyce. Granica czechosłowacko-węgierska w tym kształcie przestała istnieć 10 lutego 1947 roku.

Obszary dzisiejszej Słowacji przekazanie Węgrom na podstawie pierwszego arbitrażu wiedeńskiego:

     do 15 października 1947 część Węgier

     tzw. Południowa Słowacja, od 2 listopada 1938 do 8 maja 1945 należała do Węgier

     część wschodniej Słowacji w okolicy Stakčína i Sobranec, od 4 kwietnia 1939 do 8 maja 1945 należała do Węgier

     Devín i Petržalka, od 1/20 listopada 1938 do 1945 należały do Niemiec

     strefa niemiecka, ustanowiona umową między Niemcami a Słowacją, 23 marca 1939

Zobacz też

• arbitraż wiedeński