Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Pietro Bembo (ur. 20 maja 1470, zm. 18 stycznia 1547) – wenecki kardynał i humanista renesansowy; filolog, poeta i historyk.
Zasłynął przede wszyskim jako szeroko naśladowany stylista łaciński i toskański. Bembo był głównym przedstawicielem purystycznego cyceronianizmu, którego idee wyraził przede wszystkim w dziele De imitatione (1513). Ruch ten był bardzo rozpowszechniony w filologicznym nurcie włoskiego humanizmu renesansowego, może też uchodzić za szczególnie charakterystyczny rys kultury renesansowej — spotkał się też jednak z żywą krytyką i silnym oporem, nadmierną erudycyjność, szkolarstwo, pedanterię i zmanierowanie zarzucał naśladowcom Bemba zwłaszcza Erazm z Rotterdamu w dziele Ciceronianus.
Był synem weneckiego dyplomaty Bernarda Bembo — ojciec był jedną z ważniejszych postaci tak życia intelektuanego, jak i politycznego swoich czasów. Do nauczycieli Piera należeli najwybitniejsi humaniści całych Włoch, uczył się m.in. we Florencji, Rzymie i Bergamo. No nauczycieli należeli Ermolaus Barbarus, Konstantinos Laskaris u którego uczył się greki w Messynie i którego gramatykę języka greckiego wydał drukiem, Pietro Pomponazzi, który uczył go w Padwie filozofii. Następnie związał się z weneckim kręgiem uczonych skupionym wokół drukarza Aldusa Manutiusa.
W 1498 osiadł w Ferrarze. Nawiązał tam romans epsitolarny z Lukrecją Borgią. Lukrecji dedykował swój dialog włoski Gli asolani z 1505, traktujący o miłości ziemskiej i miłości duchowej, odznaczający się szczególną elegancją języka.
