Pietro Germi

Pietro Germi (ur. 14 września 1914 w Genui; zm. 5 grudnia 1974 w Rzymie) - włoski reżyser, scenarzysta i aktor filmowy.

Biografia

Pochodził z ubogiej rodziny. W młodości pracował jako posłaniec, następnie przez krótki okres kształcił się w szkole morskiej, wkrótce jednak postanowił poświęcić się aktorstwu. Studiował aktorstwo i reżyserię w rzymskiej szkole filmowej Centro Sperimentale di Cinematografia. W czasie studiów utrzymywał się jako statysta, asystent reżysera (m.in. przy dwu filmach Alessandra Blasettiego), czasami również jako scenarzysta.

Debiutował jako reżyser w 1945 filmem Świadek. Wczesne prace Germiego (m.in. Pod niebem Sycylii) włączają go w nurt włoskiego neorealizmu. Z czasem zaczął stopniowo odchodzić od dramatów podejmujących kwestie społeczne do satyrycznych komedii. Nadal jednak głównym obiektem zainteresowania reżysera było sycylijskie społeczeństwo.

W latach 60. międzynarodowe uznanie przyniosły mu filmy: Rozwód po włosku (1961), Uwiedziona i porzucona (1964) oraz Panie i panowie (1966). Za Rozwód po włosku otrzymał Oscara za najlepszy scenariusz (był również nominowany za reżyserię). Film Panie i panowie przyniósł mu Złotą Palmę na MFF w Cannes.

Ostatni film Germiego Moi przyjaciele (1975) został dokończony po jego śmierci przez Maria Monicellego.

Filmografia

Jako reżyser i scenarzysta

• 1945: Świadek (Il testimone)
• 1947: Stracona młodość (Gioventu perduta)
• 1949: Pod niebem Sycylii (In nome della legge)
• 1950: Droga nadziei (Il cammino della speranza)
• 1951: Miasto się broni (La città si difende)
• 1952: La presidentessa
• 1952: Il brigante di Tacca del Lupo
• 1953: Zazdrość (Gelosia)
• 1954: Miłość w środku stulecia (Amori di mezzo secolo, epizod)
• 1956: Czerwony sygnał (Il ferroviere)
• 1958: Człowiek ze słomy (L'uomo di paglia)
• 1959: W ślepej uliczce (Un maledetto imbroglio)
• 1961: Rozwód po włosku (Divorzio all'italiana)
• 1964: Uwiedziona i porzucona (Sedotta e abbandonata)
• 1966: Panie i panowie (Signore & signori)
• 1967: Mężczyzna kochający (L'immorale)
• 1968: Serafino
• 1970: Kasztany miłości (Le castagne sono buone)
• 1972: Alfredo, Alfredo

Jako scenarzysta

• 1941: L'amore canta
• 1943: Il figlio del corsaro rosso
• 1945: Dziesięcioro przykazań (I dieci comandamenti)
• 1975: Moi przyjaciele (Amici miei)

Jako aktor

• 1946: Montecassino
• 1948: Fuga in Francia jako Tembien
• 1956: Czerwony sygnał (Il ferroviere) jako Andrea Marcocci
• 1957: Człowiek ze słomy (L'uomo di paglia) jako Andrea
• 1959: W ślepej uliczce (Un maledetto imbroglio) jako inspektor Ciccio Ingravallo
• 1960: Szminka do ust (Il rossetto) jako komisarz Fioresi
• 1960: Jowanka i inne (5 Branded Women) jako dowódca partyzancki
• 1960: Zabójca (Il sicario)
• 1961: Syn marnotrawny (La viaccia) jako Stefano
• 1965: I przyszedł człowiek (E venne un uomo) jako Ojciec Di Angelo
• 1971: V.I.P.-Schaukel jako on sam (gościnnie)

Bibliografia

Jerzy Toeplitz, Historia sztuki filmowej, t. VI, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1990.