Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Piotr Biron |
|
 |
|
| książę Kurlandii i Semigalii | |
| Okres panowania | od 1769 do 1795 |
| Poprzednik | Ernest Jan Biron |
| Następca | - |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Bironowie |
| Urodzony | 15 lutego 1724 |
| Zmarł | 13 stycznia 1800 |
| Ojciec | Ernest Jan Biron |
| Matka | Benigna Gottlieba von Trotha |
| Żona | Karolina von Waldeck Eudoksja Jusupowa Dorota von Medem |
| Dzieci | Wilhelmina Żagańska Paulina Biron Joanna Biron Piotr Biron Dorota de Talleyrand-Périgord |
Piotr Biron (niem. Peter von Biron) (ur. 15 lutego 1724 w Mitawie, zm. 13 stycznia 1800 w Jeleniowie) – hrabia Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, książę Kurlandii i Semigalii w latach 1769-1795, książę Żagania w latach 1786-1800.
Był synem Ernesta Jana Birona i starszym bratem Karola Ernesta Birona. Młodość spędził w Sankt Petersburgu, gdzie jego ojciec był głównym doradcą i faworytem cesarzowej Anny Iwanowny. W 1735 roku typowany był na męża jej siostrzenicy Anny Leopoldowny. Plany dynastyczne przekreśliła jednak intryga dworska ministra Artemija Wołynskiego wymierzona przeciwko Ernestowi Bironowi.
W 1740 roku po spisku dworskim Anny Leopoldowny, Piotr Biron znalazł się na zesłaniu na Syberii, gdzie przebywał wraz z rodzicami do czasów objęcia rządów przez Piotra III. W 1762 roku został zrehabilitowany i mianowany generałem jazdy rosyjskiej.
Po powrocie Ernesta Jana Birona na tron w Kurlandii i Semigalii w 1763 roku Piotr Biron został wyznaczony jego następcą i objął regencję w księstwie. W 1764 roku złożył hołd lenny Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu.
Formalnie władzę przejął w 1769 roku po abdykacji ojca. Zaczął gromadzić dobra ziemskie. Oprócz odziedziczonego Sycowa stał się także właścicielem wielu posiadłości na Śląsku i w Czechach m.in. Żagania (od 1786) i Náchodu (od 1792). Był mecenasem sztuki. Kolekcjonował obrazy, utrzymywał dworską kapelę i teatr.
W okresie rozbiorów Rzeczypospolitej zachowywał neutralność wobec wydarzeń, był posłuszny poleceniom i woli cesarzowej Katarzyny II. W 1791 roku stał się formalnie suwerennym władcą jednak faktycznie znalazł się pod ścisłą zależnością Imperium Rosyjskiego. 30 maja 1794 roku wydał patent potępiający insurekcję kościuszkowską. W 1795 roku po III rozbiorze podjął decyzję o przekazaniu Kurlandii i Semigalii Rosji. W zamian za abdykację otrzymał wysoką dożywotnią rentę państwową w wysokości 60 000 talarów oraz rekompensatę finansową za utracone posiadłości w wysokości 2 000 000 talarów.
Po zrzeczeniu się tronu ostatnie lata życia spędził w swoich dobrach na Śląsku i w Czechach. Rezydował głównie w Żaganiu, który uczynił wspaniałą rezydencją dorównującą dworom innym niemieckim książętom.
Piotr Biron pochowany został w krypcie pod wieżą Kościoła Łaski w Żaganiu.
Był trzykrotnie żonaty. Z trzeciego małżeństwa z Dorotą von Medem, miał pięcioro dzieci, z których wieku dorosłego dożyły tylko córki:
| Poprzednik Ernest Jan Biron |
 |
książę Kurlandii i Semigalii 1769-1795 |
|
Następca - |
