Piotr Fergusson Tepper młodszy (ur. po 1713 – zm. 26 kwietnia 1794) – bankier warszawski. Najbogatszy bankier polski końca XVIII wieku. W 1791 jego majątek wynosił ok. 60-65 mln złotych polskich. Kalwinista, wolnomularz.[1]
Od 1768 prowadził interesy z przybranym ojcem Piotrem Tepperem, bratem jego matki Katarzyny Tepperowej. W 1790 odziedziczył po nim m.in. kilka posesji, bank, wielki dom handlowy w Warszawie przy ulicy Miodowej, kantor w Chersoniu. Posiadł też dobra ziemskie pod Warszawą: Falenty, Gołków, Raszyn - gdzie pozwalał osiedlać się wygnanym ze stolicy Żydom, Sękocin, a na Wołyniu klucz derazeński.
Pertraktował i był pośrednikiem w zaciąganiu pożyczek przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W 1793 król był mu winien ok. 11,5 mln złp. Udzielał też pożyczek skarbowi Rzeczypospolitej i dworowi rosyjskiemu. W latach 1787-1793 pośredniczył w dostawach dla armii rosyjskiej. Od 1775 dzierżawił wraz z Piotrem Blankiem loterię krajową, wpłacając corocznie do skarbu 300 tys. złp.
W 1793 zbankrutował wraz z pięcioma innymi największymi bankierami. Przez wierzycieli oskarżany był o działanie celowe na szkodę polskiego życia gospodarczego. Jego pałac został splądrowany przez tłum 20 kwietnia 1794 roku, a on sam zmarł sześć dni później wskutek odniesionych wówczas obrażeń.
W 1762 zawarł związek małżeński z Marią Filipiną Valentin d'Hauterive (1739-1792), pochodzącą z rodziny hugenotów osiadłych w Gdańsku, z którą miał dziesięcioro dzieci. Z nich (tylko 5 z 10):[2]
Piotr Fergusson, jego żona, synowie i córki zostali pochowani na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie.
Wojciech Rogowski, Falenty Tepperów - z dziejów swobodnej bankowości (free banking) w Polsce