Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyPiotr Franciszek Potocki (Franciszek Piotr Potocki) herbu Pilawa hrabia austriacki - 1777 (ur. 1745, zm. 1829 Berdyczów) – starosta szczyrzycki, poseł, generał major wojsk koronnych, szef regimentu Potockich. Syn Józefa kasztelana lwowskiego, brat Ignacego posła, ojciec Feliksa pułkownika wojsk Księstwa Warszawskiego.
Emisariusz dyplomatyczny w Wiedniu, Preszowie. W roku 1788 wyjechał do Konstantynopola, gdzie został posłem. Mimo dużego nakładu środków, w tym i własnych , i usilnych starań sukcesów nie osiągnął. Zwolennik i propagator konstytucji 3 maja. Poślubił w roku 1780 Krystynę Potocką, córkę Joachima Karola Potockiego. Za zasługi został odznaczony Orderem Orła Białego 6 kwietnia 1790 roku. W 1790 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[1].
Generał major z 1792. W l. 1788 - 1792 szef regimentu 7 pieszego koronnego w wojnie polsko-rosyjskiej 1792 r. z tego tytułu uzyskał tytuł generała. W wojsku nigdy nie służył. W powstaniu kościuszkowskim generał major województwa lubelskiego i jednocześnie pełnomocnik rządu na województwa lubelskie, wołyńskie, ziemię chełmską i powiat krasnostawski. Po upadku insurekcji wyjechał na zachód i działał w organizacjach niepodległościowych we Włoszech - Wenecja, Bolonia, a także w Bazylei. Wobec sukcesów gen. J. H. Dąbrowskiego wycofał się z działalności i w 1796 po ogłoszeniu amnestii przez cara Pawła, powrócił do kraju. Od 1812 marszałek szlachty guberni kijowskiej.[2] Założył w Boćkach archiwum zw. "ruski", zawierające cenne zbiory dokumentów. za działalność na rzecz Towarzystwa Patriotycznego i sympatie prodekabrystowskie w 1825 więziony w Kijowie.
Uczestniczył w konfederacji barskiej głównie jako polityk. Po upadku ruchu emigrował do Niemiec, później wrócił do kraju i uzyskał przebaczenie króla.
