Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Piotr Kaczkowski Kaczor[1] |
|
| Data i miejsce urodzenia | 14 lutego 1946 Kraków, Polska |
| Zawód | dziennikarz, prezenter muzyczny |
| Odznaczenia | |
  |
|
 Piotr Kaczkowski w Wikicytatach |
|
Piotr Kaczkowski (ur. 14 lutego 1946 w Krakowie[2]) – polski dziennikarz i prezenter muzyczny Programu III Polskiego Radia, absolwent filologii angielskiej, także żeglarz i dziennikarz prasowy.
Spis treści |
Urodził się w Krakowie w 1946 jako syn fotografa Adama i Wandy Kaczkowskich. Wkrótce przeprowadził się do Warszawy, gdzie ukończył szkołę podstawową, szkołę muzyczną i liceum. Absolwent lingwistyki stosowanej w Wyższej Szkole Języków Obcych w Warszawie.
W 1962 związał się z Klubem Przyjaciół Piosenki przy Rozgłośni Harcerskiej, który prowadził Witold Pograniczny. Jako pierwszą piosenkę zaprezentował tam utwór The Beatles Love Me Do. W marcu 1963 rozpoczął współpracę z Programem III PR z audycją W. Pogranicznego 30 minut rytmu. Samodzielnie zadebiutował prezentując piosenki włoskie w cyklu comiesięcznych audycji PR III Con amore. 30 września 1965 otworzył w Jedynce pierwszą audycję Młodzieżowego Studia „Rytm”, które 1 lutego 1966 weszło w skład bloku Popołudnie z młodością.
22 września 1968 przejął od Gabriela Mérétika prowadzenie audycji Mini-max, czyli minimum słów, maksimum muzyki, którą – z przerwami – prowadzi do dziś. Od lata 1970 prezentował muzykę w pierwszej w Polsce dyskotece założonej przez Franciszka Walickiego w Grand Hotelu w Sopocie. Wielokrotnie wyjeżdżał za granicę i odkrywał nowych wykonawców, których płyty przedstawiał w swoich audycjach, głównie w Trójce. Były to m.in. Mój Magnetofon, Kiermasz Płyt, Słuchaj razem z nami, W tonacji Trójki, Zapraszamy do Trójki, Muzyczna Poczta UKF, Kanon Muzyki Rockowej, a przede wszystkim Minimax, w którym prezentował nowości płytowe i klasykę rocka. Przez lata zgromadził wielotysięczną kolekcję płyt z wielu gatunków muzycznych.
W latach 70. w Jedynce współpracował z audycjami Radiokurier i Tylko w niedzielę, incydentalnie prowadził m.in. Studio "Gama", a w innych programach np. Wieczór Płytowy, Listę przebojów Programu Trzeciego czy Nową płytę.
Tylko raz, w 1972 r., poprowadził telewizyjny program muzyczny. Piotr Kaczkowski znany jest z tego, że unika fotoreporterów i nie pokazuje w mediach swego oblicza. Tłumaczy to niechęcią do gwiazdorstwa i odwracania uwagi od prezentowanej muzyki. Niemniej spotyka się ze swoimi miłośnikami na spotkaniach autorskich, a jego zdjęcia pojawiły się w kilku czasopismach, np. dość aktualne w "Polityce".
Po reorganizacji programowej Polskiego Radia w 1991 r., po której niemożliwe stało się prezentowanie płyt w całości i kompletnych dyskografii, skupił się na prowadzeniu środowej audycji W tonacji Trójki i sobotniej Zapraszamy do Trójki, a także Trójki pod księżycem, którą nadawano o północy z niedzieli na poniedziałek. Audycja początkowo trwała godzinę, 23 maja 1994 wydłużono ją do dwóch godzin, a 2 stycznia 1995, gdy Trójka przeszła na nadawanie całodobowe – do trzech godzin, od północy do 3.00. Wiosną 1996 Kaczkowski odświeżył w tym pasmie szyld Minimax jako Biuro Utworów Znalezionych. Zaczął też szerzej współpracować z polskim show-biznesem w dziedzinie organizowania i promocji koncertów zagranicznych wykonawców. Zainicjował cykl rozmów z muzykami światowej klasy, które zaowocowały trzema tomami wywiadów: Przy mikrofonie (1999, 2005), 42 rozmowy (2004) i Rozmowy Trzecie (2008). Przetłumaczył tom wywiadów Według The Rolling Stones (2006), w którym postarał się nadać wypowiedziom muzyków maksymalną surowość, nawet kosztem poprawności językowej i piękna.
Po spotkaniu i koncercie Rogera Watersa napisał pierwszy felieton, który w 2002 r. zamieścił miesięcznik "Tylko Rock". Tym samym Kaczkowski rozpoczął długotrwałą współpracę z tym pismem. Później pojawiał się też w innych magazynach muzycznych, np. w "Machinie", jak i niemuzycznych, np. w kwartalniku "Wittchen", w którym opisał koncert grupy Led Zeppelin z 2007 roku.
W latach 1998-2000 był dyrektorem Trójki. Stopniowo w audycjach wrócił do prezentacji nowości muzycznych, w tym polskich. Przygotował 6 płyt pod hasłem Minimax.pl” z plejadą początkujących wykonawców krajowych. Wydał 3 płyty z najciekawszymi nagraniami z lat 70. i 80., a także wybór światowych archiwaliów sprzed roku 1946 pt. Trzeszcząca płyta. 17 listopada 2008 wyszła jej część druga, a 19 stycznia 2009 r. trzecia. 26 października 2009 r. jednocześnie ukazały się Trzeszcząca płyta 4 i Trzeszcząca płyta 5 (obie jako dwupłytowe zestawy).
21 września 2008 w audycji Minimax uroczyście obchodził 40. rocznicę pierwszego pojawienia się w tym cyklu na antenie Trójki. Rocznicy towarzyszył piąty festiwal Minimax.pl, który odbył się 19 i 20 września w klubie muzycznym "Bogart" w Gomunicach.
Oprócz audycji stałych, Piotr Kaczkowski organizuje wiele koncertów radiowych. Od wielu lat Kaczkowskiego fascynuje twórczość Tori Amos. 16 grudnia 2001 i 9 marca 2005 Amos dała w studiu Programu III specjalne koncerty dla widowni złożonej z wybranych słuchaczy jego audycji. Jest członkiem Akademii Muzycznej Trójki[3].
Jego córka Aleksandra Kaczkowska jest także prezenterką Programu III Polskiego Radia, gdzie prowadzi obecnie audycję muzyczną Ciemna Strona Mocy.
Wyróżniony m.in.: Międzynarodowym Złotym Mikrofonem AKG dla Osobowości Radiowej Wszech czasów (1996[4]) oraz Złotym Mikrofonem Polskiego Radia (2003[4]).
10 września 2008 r. został uhonorowany nagrodą Mateusza – Nagrodą Muzyczną Programu Trzeciego Polskiego Radia SA za popularyzację muzyki w niepowtarzalny sposób.
4 listopada 2011 Kaczkowski za wybitne zasługi dla Polskiego Radia został odznaczony przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].
