Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyPiotr Rytel (ur. 16 maja 1884 w Wilnie, zm. 2 stycznia 1970 w Warszawie) – polski kompozytor, pedagog i krytyk muzyczny.
Studiował w latach 1903-1908 w Instytucie Muzycznym w Warszawie: kompozycję u Zygmunta Noskowskiego, grę na fortepianie u Aleksandra Michałowskiego. W latach 1911-1939 wykładał w warszawskim Instytucie Muzycznym harmonię i formy muzyczne, w latach 1925-1926 i 1931-1939 także kompozycję. Po wojnie w latach 1945-1952 prowadził klasę kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W latach 1956-1961 pełnił funkcję rektora Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Sopocie.
Piotr Rytel był również krytykiem muzycznym. Publikował recenzje w „Nowościach Muzycznych”, „Scenie i Sztuce” i poznańskiej „Kulturze”, a po wojnie m.in. w Gazecie Ludowej”, Słowie Powszechnym” i „Teatrze”. W publikacjach krytycznych okazywał niechęć do modernizmu w muzyce, co stało się przyczyną ostrego konfliktu m.in. z Karolem Szymanowskim. Posługiwał się pseudonimem „Witold Szeliga”.
Własne kompozycje Rytla cechowały się konserwatyzmem, stylistycznie nawiązywały do późnego romantyzmu.
W 1937 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].
