Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Piotr Wilczewski | |
 |
|
| Pseudonim | "Wilk" |
| Data i miejsce urodzenia | 9 sierpnia 1978 Dzierżoniów |
| Narodowość |  Polska |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | superśrednia |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 33 |
| Zwycięstwa | 30 |
| Nokauty | 10 |
| Porażki | 3 |
| Remisy | 0 |
| No contests | 0 |
Piotr Wilczewski (ur. 9 sierpnia 1978 w Dzierżoniowie) - polski bokser zawodowy. Mistrz Europy organizacji EBU, a także zdobywca pasów WBF International oraz Mistrza Świata federacji TWBA w wadze superśredniej.
Trzykrotnie wystąpił na amatorskich Mistrzostwach Europy. W 2000 w Tampere i w 2002 w Permie doszedł do ćwierćfinału, natomiast w 2004 w Puli przegrał już w pierwszej walce.
W boksie zawodowym zadebiutował 10 grudnia 2004, podczas gali boksu zawodowego w Jaworznie, gdzie wygrał na punkty z Jevgenijsem Andrejevsem.
20 października 2006 otrzymał szansę walki o pas WBF International w wadze superśredniej. Wilczewski wygrał przez techniczny nokaut, w 9 rundzie, z Kongijczykiem Kimfute Makussu.
9 czerwca 2007 podczas gali boksu zawodowego w Katowicach zdobył pas mistrza świata federacji TWBA w wadze superśredniej pokonując na punkty Belga Djamela Selini.
11 lipca 2009 doznał pierwszej porażki na zawodowym ringu przegrywając przez TKO w 3 rundzie z Amerykaninem Curtisem Stevensem podczas gali bokserskiej w Newark w stanie New Jersey.
13 listopada 2009 po 10-rundowym pojedynku, pokonał jednogłośnie na punkty Demetriusa Davisa, zdobywając tymczasowy pas federacji TWBA[1].
9 kwietnia 2010 na gali w Dzierżoniowie wygrał jednogłośnie na punkty, z Francuzem Azizem Daari. Stawką 10-rundowej walki był pas federacji TWBA oraz wakujący tytuł Międzynarodowego Mistrza Polski w kategorii superśredniej[2].
17 września 2010 Piotr Wilczewski obronił po raz pierwszy pas federacji TWBA w kategorii superśredniej, pokonując w 2 rundzie, przez techniczny nokaut, Hiszpana Miguela Angela Penę[3].
11 grudnia 2010 Wilczewski zmierzył się ze Szwedem Karlo Tabaghuą. Po 12-rundowym pojedynku wygrał Polak, pokonując rywala jednogłośnie na punkty, w stosunku 118-110 u wszystkich trzech sędziów. Stawką walki był wakując interkontynentalny pas federacji IBO[4].
4 marca 2011 Piotr Wilczewski na gali w Helsinkach zmierzył się z Finem Aminem Asikainenem o wakujące pasy Mistrza Europy organizacji EBU oraz WBO Intercontinental, w kategorii superśredniej. Rywal Polaka zaliczył nokdaun w 8 i 11 rundzie, po której sędzia orzekł wygraną Wilczewskiego przez techniczny nokaut[5].
15 października 2011 Wilczewski stoczył pojedynek w obronie Mistrzostwa Europy organizacji EBU. Po 12 rundach, Polak przegrał z Jamesem DeGalem dwa do remisu (114:114 i dwa razy 113:115), tracąc tym samym pas Mistrza Europy[6].
17 lutego 2012 Piotr Wilczewski pokonał niejednogłośnie na punkty, po 8 rundach, Gearda Ajetovicia stosunkiem (79:73, 79:72 i 75:77)[7].
31 marca 2012 Wilczewski przegrał jednogłośnie na punkty z Arturem Abrahamem. W walce o pas WBO European sędziowie punktowali dwukrotnie 109-118 i 108-119 na niekorzyść Polaka, jednak punktacja nie była adekwatna do przebiegu walki[8]. W 7 rundzie sędzia ringowy odjął Piotrowi Wilczewskiemu punkt, za nisko trzymaną głowę[9].
