Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Piri Weepu | |||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||
| Pełne imię i nazwisko | Piri Awahou Tihou Weepu | ||||||||||||||||||||
| Pseudonim | Pow[1], Mr Fixit[2] | ||||||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 7 września 1983 r. Lower Hutt, Nowa Zelandia |
||||||||||||||||||||
| Wzrost | 178 cm | ||||||||||||||||||||
| Masa ciała | 94 kg | ||||||||||||||||||||
| Rugby union | |||||||||||||||||||||
| Pozycja | łącznik młyna, łącznik ataku | ||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||
| Reprezentacja narodowa | |||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||
| 1 Mecze i punkty w lidze aktualne na 2011-12-11. 2 Mecze i punkty w reprezentacji aktualne na 2011-12-11. |
|||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||||||||||||||||||
Piri Awahou Tihou Weepu (ur. 7 września 1983 r. w Lower Hutt w Nowej Zelandii) – nowozelandzki rugbysta, grający na pozycji łącznika młyna i łącznika ataku w zespole Blues oraz reprezentacji narodowej. Zdobywca Pucharu Świata w 2011.
Jego podstawową pozycją jest łącznik młyna, jednak od 2007 roku coraz częściej wykorzystywany również jako łącznik ataku w drużynach regionalnych i Super Rugby, a także kilkukrotnie w reprezentacji kraju[5]. Uważany za gracza o doskonałym przeglądzie gry, potrafiącego stworzyć i wykorzystać luki w obronie przeciwnika, a ponadto doskonale kopiącego, zarówno na słupy, jak i taktycznie[6]. W opinii selekcjonerów kadry idealny rezerwowy, mogący swym wejściem rozstrzygnąć losy meczu, a dodatkowo posiadający zmysł analityczno-taktyczny[7]. We wcześniejszym okresie kariery miewający problemy z dyscypliną i podejściem do gry, stał się dojrzałym, zespołowym graczem.
"Etatowy" prowadzący przedmeczowy taniec wojenny haka, zarówno Ka mate, jak i Kapa o Pango.
Spis treści |
Weepu urodził się w maoryskiej rodzinie, a jego dziadek pochodził z Niue[8][9]. Wychowywał się w położonej w aglomeracji Wellington miejscowości Wainuiomata – ostoi rugby trzynastoosobowego – gdzie z miejscowym klubem była związana duża część jego rodziny[10]. Młody Piri rozpoczął zatem treningi w drużynie U-7 prowadzonej przez jego matkę[11].
W latach 1997–2001 uczęszczał, w ślady ojca i brata, do maoryskiej szkoły z internatem, Te Aute College, w której następnie został przewodniczącym (Head Boy)[12][13]. Tam pierwszy raz zetknął się z rugby piętnastoosobowym i po zakończeniu szkoły, rozważając wzorem brata karierę w rugby league w Australii, pozostał w Wellington i został objęty szkoleniem akademii Hurricanes[14].
W 2003 r. zadebiutował w drużynie Wellington meczem z Otago w krajowych rozgrywkach National Provincial Championship, natomiast w następnym sezonie znalazł się również w składzie Hurricanes reprezentującego tę prowincję w Super 12. Spędziwszy inauguracyjną kolejkę na ławce rezerwowych, swój pierwszy występ zanotował w meczu drugiej kolejki przeciwko Bulls, zaliczając cztery punkty z podwyższeń[15].
W 2006 r. był w składzie, który doprowadził Hurricanes do jedynego w historii klubu finału Super 14. Mecz, ironicznie nazwany Goryle we mgle[16], rozegrany został w trudnych warunkach atmosferycznych, górą z niego wyszli gracze Crusaders, a sam Weepu doznał wstrząśnienia mózgu[17].
Podczas dziewięciu lat gry w Wellington jego drużyna sześciokrotnie gościła w finale NPC – w latach 2003-2009 opuszczając tylko finał z 2005 – nie wygrywając jednak żadnego z tych pojedynków. Dodatkowo pod wodzą Weepu, mianowanego kapitanem na sezon 2008[18], 20 września 2008 r. pierwszy raz od dwudziestu sześciu lat zdobyła Ranfurly Shield wygrywając mecz z Auckland[19], w kolejnym roku tracąc to trofeum na rzecz Canterbury[20], jednak Weepu nie zagrał w tym meczu, odnosząc kilka dni wcześniej kontuzję kostki, która zakończyła się sześciotygodniową kuracją[21].
W 2008 r. jego nazwisko wiązano z wyjazdem do klubów europejskich, a nawet z powrotem do rugby league, w związku z jego treningami z drużyną Newcastle Knights, ostatecznie jednak wybrał dwuletnią opcję pozostania w Nowej Zelandii[22][23]. Podobnie w 2010 r. rozważał oferty z francuskich klubów[24], jednakże i tym razem przedłużył umowę z NZRU oraz klubami z Wellington[25].
Pod koniec marca 2010 został szóstym zawodnikiem Hurricanes, który w barwach tego klubu zdobył 200 punktów w rozgrywkach Super Rugby[26].
W październiku 2010 w meczu przeciwko Taranaki doznał poważnej kontuzji prawej kostki, która wyeliminowała go z gry na sześć miesięcy[27][28]. Po rehabilitacji wracał do formy rozgrywając mecze dla lokalnego klubu Wainuiomata[29][30] oraz zagrał w pięciu ostatnich meczach sezonu Super Rugby[31].
Pod koniec lipca 2011 r., pomimo oferty pozostania w Hurricanes[32], zdecydował się podpisać kontrakt z drużyną Blues z Auckland[33], gdzie przymierzany jest do występowania na pozycji łącznika ataku[34][35].
Weepu znajdował się w składzie drużyny U-21, która w 2004 zdobyła mistrzostwo świata w tej kategorii wiekowej[36].
W seniorskiej kadrze narodowej dzięki dobremu sezonowi w NPC zadebiutował podczas jesiennej serii meczów na północnej półkuli – w wygranym meczu z Walią na Millennium Stadium w Cardiff 20 listopada 2004 r. Kolejny sezon międzynarodowy był dla Weepu pracowity: otrzymał bowiem powołania na dwa mecze do składu New Zealand Māori[37] oraz do Junior All Blacks na trzy mecze przeciwko Queensland Reds i Australii A[38][39]. Dodatkowo w trakcie tournée British and Irish Lions po Nowej Zelandii, zagrał przeciw nim w dwóch meczach: raz wygrywając w składzie wspomnianych Māori[40], przegrywając natomiast w drugim wraz z Wellington[41][42]. Te występy zagwarantowały mu miejsce w składzie na wszystkie mecze zwycięskiego Pucharu Trzech Narodów i na trzy spotkania podczas pierwszego od 1978 r., a drugiego w historii All Blacks, Wielkiego Szlema po zwycięstwach nad czterema reprezentacjami z Wysp Brytyjskich[43].
Sezon 2006 przyniósł występy w jednym z trzech czerwcowych meczy kadry (z Argentyną), czterech z sześciu spotkań w zwycięskim Pucharze Trzech Narodów oraz udział w dwóch spośród czterech wygranych listopadowych meczów Nowozelandczyków w Europie. W kolejnym roku w letnim okienku międzynarodowym opuścił jedno spotkanie, podobnie jak w wygranym trzeci rok z rzędu Pucharze Trzech Narodów. W tym roku był również objęty programem przygotowawczym do Pucharu Świata, jednak przy konkurencji ze strony takich zawodników jak Brendon Leonard, Byron Kelleher, Andrew Ellis i Jimmy Cowan nie znalazł się w składzie na ten turniej[44]. Dodatkowymi argumentami przedstawianymi przez selekcjonerów kadry była słabsza forma w ostatnich meczach, niezachowywanie diety oraz brak zdyscyplinowania – Weepu jako jeden z kilku graczy został ukarany finansowo za noc spędzoną w barze i zbyt późny powrót do hotelu podzas zgrupowania.
Po roku od ostatniego występu w kadrze, ominąwszy dwanaście meczów All Blacks, powrócił do gry w trakcie Pucharu Trzech Narodów 2008[45], a Nowozelandczycy utrzymali zarówno to trofeum, jak i Bledisloe Cup[46]. Powrót do kadry umożliwiły mu zarówno kontuzje dwóch podstawowych łączników młyna[47], dobry sezon Super 14 zakończony na półfinale, gdzie zagrał we wszystkich meczach swojego zespołu, oraz zwycięska kampania w Pucharze Narodów Pacyfiku z New Zealand Māori, podczas której był podstawowym zawodnikiem tej drużyny[48][49]. Rozpoczął tym samym serię piętnastu z rzędu występów w narodowych barwach, jednakże tylko w jednym meczu wybiegł na boisko w podstawowym składzie. Listopadowa wyprawa Nowozelandczyków do Europy zaowocowała natomiast zdobyciem drugiego w karierze Weepu Wielkiego Szlema[50]. Podczas tego tournée na mecz z Munster Rugby po raz pierwszy w karierze został mianowany kapitanem All Blacks[51], a w grudniu został uhonorowany nagrodą dla najlepszego zawodnika pochodzenia maoryskiego[52].
W 2009 r. otrzymał szansę gry podczas trzech czerwcowych spotkań międzynarodowych z Francją i Włochami na fali dobrych występów w Super 14 ponownie zakończonych na półfinale. Został także wybrany do składu All Blacks na Puchar Trzech Narodów, jednakże zagrał jedynie w trzech meczach, gdyż odniesiona w czasie treningu kontuzja kostki wykluczyła go z dalszego udziału w tym turnieju[53]. Po dwumiesięcznej przerwie rozpoczął treningi, mając nadzieję na udział w kończących rok meczach na północnej półkuli, jednak kontuzja okazała się poważniejsza, wymagając operacji, czym wyeliminowała go z gry do końca roku[54][55].
Po rozmowach z trenerami kadry, mając w perspektywie szansę występu na Pucharze Świata zawodnik podjął intensywny trening i współpracę z dietetykiem[56]. Zaowocowało to powołaniem do reprezentacji po ośmiu meczach przerwy na czerwcowe spotkania przeciwko Irlandii i Walii, a następnie na Puchar Trzech Narodów 2010. Nowozelandczycy zdobyli to trofeum nie przegrywając żadnego z sześciu meczów, a Weepu zagrał we wszystkich meczach trzykrotnie wychodząc na boisko w podstawowym składzie[57][58]. Na dzień przed ogłoszeniem składu na jesienne europejskie tournée, które ostatecznie zakończyło się kolejnym Wielkim Szlemem dla Nowozelandczyków, złamał nogę w kostce, co oznaczało wielomiesięczną przerwę w grze[59][60].
Na początku lipca 2011 r. powołany do kadry narodowej[61] po zaledwie kilku grach na poziomie klubowym najpierw rozwiał wątpliwości co do swojej formy półgodzinnym występem przeciw Fidżi[62], a następnie wziął udział w Pucharze Trzech Narodów, pogodziwszy się z rolą rezerwowego – przed rozpoczęciem sezonu 2011 wystartował jedynie w 16 z 44 meczów, w których wystąpił[63].
Niepewny co do swoich szans[64], został ostatecznie powołany 23 sierpnia na Puchar Świata w Rugby w 2011[65]. Zagrał we wszystkich meczach swojej drużyny, początkowo jako rezerwowy, a następnie wychodząc w pierwszym składzie[66]. Po kontuzji Dana Cartera przejął na siebie obowiązki kopacza All Blacks[67] i w ćwierćfinałowym spotkaniu z reprezentacją Argentyny zdobył 21 punktów trafiając celnie wszystkie siedem karnych, co było rekordowym wynikiem tej imprezy, a dodatkowo otrzymując wyróżnienie dla najlepszego zawodnika meczu[68][69]. Po meczu tym media i kibice okrzyknęli Weepu "zbawcą" reprezentacji[70][71][72][73][74]. W finale zawodnik zaliczył najsłabszy mecz na tej imprezie i został zmieniony w 50 minucie[75], lecz All Blacks wytrzymali napór Francuzów i zwyciężyli 9-8 zdobywając po raz drugi w historii Puchar Webba Ellisa[76]. Po spotkaniu okazało się, iż Weepu na przedmeczowym treningu nadwyrężył sobie mięsień w pachwinie[77][78].
Po jedynym sezonie, w którym zagrał we wszystkich meczach All Blacks otrzymał nominację do tytułu najlepszego zawodnika roku 2011 na świecie[79], a także drugi raz w karierze odebrał nagrodę dla najlepszego maoryskiego rugbysty[80].
Żonaty z Candice, córki Keira i Taylor[81].
Jego brat, Billy Weepu, był graczem rugby trzynastoosobowego, m.in. w australijskim zespole Manly Sea Eagles[82].
Reprezentował Nową Zelandię w netballu w grupie wiekowej U-21.
