Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Trojańczycy – dwie grupy planetoid, krążących wokół Słońca po orbitach bardzo podobnych do orbity Jowisza. Są one skupione wokół punktów libracji (wierzchołków dwóch trójkątów równobocznych o podstawie będącej odcinkiem Słońce–Jowisz).
Pierwszą planetoidą trojańską była 588 Achilles, o średnicy ok. 135 km, odkryta przez niemieckiego astronoma Maxa Wolfa w 1906 roku. Największe spośród tych obiektów nazwano imionami bohaterów wojny trojańskiej, opisanej w "Iliadzie" Homera. Planetoidy poruszające się w punkcie libracji L4 należą do "obozu greckiego", wyprzedzając Jowisza w jego ruchu orbitalnym o 60°, a te należące do "obozu trojańskiego" podążają o 60° za planetą, w punkcie L5. W nazewnictwie trojańczyków istnieją drobne nieścisłości, ponieważ 624 Hektor znajduje się w "obozie greckim", a 617 Patroclus - w "trojańskim".
Największą spośród planetoid trojańskich jest 624 Hektor, o rozmiarach 370×200 km. Posiada on niewielki księżyc.
Spis treści |
W latach osiemdziesiątych XX wieku odkryte zostały pierwsze księżyce trojańskie, dzielące orbitę z większymi satelitami planety - w układzie księżyców Saturna.
W latach dziewięćdziesiątych i na początku wieku XXI okazało się, że planetoidy trojańskie znajdują się także na orbitach innych planet. Obecnie (20 maja 2012 r.) znanych jest:
