| Plautdietsch | |
| Obszar | Argentyna, Belize, Boliwia, Brazylia, Kanada, Niemcy, Meksyk, Paragwaj, Rosja Stany Zjednoczone, Ukraina |
| Liczba mówiących | ok. 261 tys.? |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie *Języki germańskie **Języki zachodniogermańskie ***Język dolnoniemiecki ****Plautdietsch |
| Pismo | łacińskie |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | nie uznawany |
| ISO 639-2 | gem |
| ISO 639-3 | pdt |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
| W Inkubatorze Wikipedii znajduje się testowa wersja Wikipedii w języku Plautdietsch |
Plautdietsch — język tak zwanych ruskich mennonitów. Ponieważ, począwszy od końca XIX wieku, w związku ze wzrastającym militaryzmem rosyjskim musieli oni opuścić swoje wschodnie posiadłości, jego użytkownicy żyją dzisiaj w wielu krajach:
Posługuje się tym językiem w jakimś stopniu około 500 tys. osób na świecie. Wiele jednak z nich to osoby dwu-, trzy-, a nawet czterojęzyczne. W Ameryce Łacińskiej, ponieważ żyją w odciętych od świata wspólnotach, mówi tym językiem jako jedynym między 100 a 150 tys. osób. Język ten jest archaiczną odmianą języka dolnoniemieckiego z wpływami innych języków germańskich. Jego sytuacja przypomina sytuację języka pensylwańskiego.
Spis treści |
Język plautdietsch pochodzi bezpośrednio od wariantu dolnopruskiego języka dolnoniemieckiego i rodzi to wątpliwości, czy etnolekt ten może być uznany za samodzielny język, czy też tylko za jeden z dialektów dolnoniemieckich. Dodatkowo, biorąc pod uwagę fakt, że często dialekty północnych Niemiec zaliczane są do dialektów jednego języka, Plautdietsch może być uznany po prostu za dialekt języka niemieckiego.
Argumenty za dialektem języka dolnoniemieckiego:
Argumenty za odrębnym językiem
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||