Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyPodsieć to pojęcie z dziedziny adresacji sieci komputerowych, dotyczące urządzeń komunikujących się przy pomocy protokołu IP. Urządzenia znajdujące się w jednej (wspólnej) podsieci charakteryzują się jednakowym początkowym fragmentem binarnego zapisu adresu IP, którego długość wyznacza wartość maski podsieci.
Spis treści |
Maska podsieci (maska sieciowa, netmaska) to liczba całkowita, jednakowa dla wszystkich hostów w danej podsieci.
Długość maski (długość jej zapisu binarnego) jest specyficzna dla konkretnej wersji protokołu IP – jest taka sama jak długość adresu. W przypadku IPv4 wynosi 32 bity.
Stosowanie systemu binarnego do określenia maski jest nieporęczne, przykładowo:
11111111111111111111111100000000 (32 bity)
prościej jest zapisać dzieląc liczbę na cztery oktety
11111111.11111111.11111111.00000000
i zapisując poszczególne oktety w systemie dziesiętnym
255.255.255.0
Ze względu na założenia protokołu IP, maski są "ciągłe", to znaczy że w reprezentacji binarnej składają się zawsze wyłącznie z bloku jedynek i bloku zer.
W zależności od implementacji, występują różne notacje w których podawana jest maska podsieci:
Na podstawie długości części "zerowej" mówi się o podsieciach n-bitowych, np 8-bitowych dla maski /24, 4-bitowych dla maski /28, itp.
W wersji IPv6 na ogół stosuje się zapis skrócony, np.
Jeżeli dwa urządzenia mają ustawione identyczne wartości maski podsieci, oraz początkowe fragmenty ich adresów IP o długości wyznaczonej przez długość maski są zgodne, wówczas te urządzenia są zaadresowane w tej samej podsieci.
do tych samych podsieci należą pary takie jak np.:
ale już nie
(nieidentyczna część początkowa wyznaczana przez maskę w zapisie binarnym)
Komunikacja między urządzeniami z tej samej podsieci może następować bez pośredników na poziomie warstwy sieciowej modelu OSI, tzn bez pośrednictwa routerów. Przy adresowaniu nadawanego pakietu w warstwie łącza użyty jest adres fizyczny hosta docelowego.
Aby urządzenia znajdujące się w różnych podsieciach mogły się komunikować, musi nastąpić trasowanie. Przy adresowaniu nadawanego pakietu w warstwie łącza używany jest adres routera. Router przekazuje dane do odpowiedniej podsieci w procesie trasowania (w najprostszym przypadku router posiada dwa interfejsy, pierwszy z adresem sieci źródłowej, drugi – docelowej).
We wczesnym okresie funkcjonowania IP stosowano podział na klasy podsieci, w zależności od ich długości. Wyróżniano klasy:
W związku z gwałtownym rozwojem Internetu, taki podział okazał się być niepraktyczny, zaczęto więc używać masek o długościach innych niż trzy początkowo wyznaczone. Takie podejście określane jest mianem trasowania bezklasowego (ang. Classless Routing). Dzięki trasowaniu bezklasowemu uproszczona jest też agregacja tras.
