Podstawa logarytmu naturalnego (inaczej liczba Eulera lub liczba Nepera) w przybliżeniu wynosi 2,7182818 (ciąg A001113 w OEIS), oznacza się ją literą e.
Spis treści |
Liczba e jest zdefiniowana na kilka równoważnych sposobów.
Jako granica ciągu, e jest określana przez

Wykażemy, że ciąg
jest niemalejący i ograniczony z góry, a zatem jest zbieżny.
Połóżmy
. Przypomnijmy, że dla dodatnich liczb
zachodzi następująca nierówność Cauchy'ego między ich średnią arytmetyczną a geometryczną:

Rozważając
oraz
otrzymujemy

a stąd
więc również
i
. Czyli ciąg
jest niemalejący.Połóżmy
i zauważmy, że
.
Z nierówności (*) zastosowanej do
oraz
otrzymujemy, że:
.Stąd
a więc też
. Czyli ciąg
jest niemalejący. Ponieważ
, to możemy wywnioskować że ciąg
jest nierosnący, a stąd
.Ciąg
jest więc niemalejący i ograniczony z góry (np. przez
), a więc jest zbieżny.
Jako suma szeregu, e jest określana przez

gdzie n! jest silnią liczby n.
Liczbę e można także zdefiniować jako jedyną liczbę rzeczywistą taką że:

(to znaczy, że liczba e to taka, że pole powierzchni pod hiperbolą
od 1 do e jest równe 1).
Liczbę e można również zdefiniować jako taki argument funkcji
, 
dla którego jej wartość jest największa.

, gdzie C jest dowolną stałą całkowania.


![e = \lim_{n\to\infty} \frac{n}{\sqrt[n]{n!}}](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/1/e/c/1ece0ee65e250a7a3ec0a38140ef258c.png)

(oba to tzw. wzory Stirlinga)



![e = \left [ \sum_{k=0}^\infty \frac{(-1)^k}{k!} \right ]^{-1}](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/a/e/e/aee6e89e7dadfca2d0f4ab8ef07da7e2.png)
![e = \left [ \sum_{k=0}^\infty \frac{1-2k}{(2k)!} \right ]^{-1}](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/3/4/7/347be98b47bdc3e043fe243d36c189c9.png)




![e = \left [ \sum_{k=0}^\infty \frac{4k+3}{2^{2k+1}\,(2k+1)!} \right ]^2](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/6/c/4/6c4187bccdf5b7cea4115c87ffa31868.png)
![e = \left [\frac{-12}{\pi^2} \sum_{k=1}^\infty \frac{1}{k^2} \ \cos \left ( \frac{9}{k\pi+\sqrt{k^2\pi^2-9}} \right ) \right ]^{-1/3}](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/b/d/5/bd59d9d771c4968700f51d9f9e5a9662.png)

| Tę sekcję należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: niektóre przydałoby się zapisać "wzorem ogólnym" (bez kropek) przy pomocy dużego pi, bo nie zawsze łatwo się go domyśleć. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
![e=2\cdot\sqrt{\frac{4}{3}}\cdot\sqrt[4]{\frac{6\cdot 8}{5\cdot 7}}\cdot\sqrt[8]{\frac{10\cdot 12\cdot 14\cdot 16}{9\cdot 11\cdot 13\cdot 15}}\cdots](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/2/b/f/2bf6a1e1c53b597e30cbcdd9a0dde022.png)


W celu zapamiętania kolejnych cyfr dziesiętnych liczby e tworzone są wierszyki, a nawet opowiadania (podobnie jak o liczbie π), w których długość każdego kolejnego słowa równa się kolejnej cyfrze w rozwinięciu dziesiętnym e:
"We present a mnemonic to memorize a constant so exciting that Euler exclaimed: '!' when first it was found, yes, loudly '!'. My students perhaps will compute e, use power or Taylor series, an easy summation formula, obvious, clear, elegant!"
Wkładamy do pewnego banku jedną złotówkę. Załóżmy, że oprocentowanie wkładu (stopa procentowa) w skali rocznej wynosi 100%. Ale odsetki mogą być doliczane do kwoty podstawowej w różnorodny sposób. Jeśli będą obliczane po upływie roku, to na koniec roku będziemy mieli 2 złote. Jeśli będą dwa okresy kapitalizacji (czyli odsetki obliczane dwa razy w roku), to na koniec roku będziemy mieć
, czyli 2,25 złotego. W przypadku kapitalizacji co kwartał otrzymamy
, co w przybliżeniu wynosi 2,44 zł. Jeśli kapitalizacja odbywała się w sposób ciągły (czyli liczba okresów dąży do nieskończoności) to na koniec roku otrzymamy
czyli e złotych.
Używamy n-tego przybliżenia
, które zapisujemy
:

Szacujemy błąd 



Z tego wynika, że
, gdzie 
Dowód przez zaprzeczenie:
Załóżmy, że
jest liczbą wymierną. Czyli da się ją przedstawić w postaci
gdzie
.
W tym wzorze bierzemy tak duże
, żeby było większe od
.
Wówczas: 
Mnożąc stronami przez
dostajemy: 
, więc 
, więc 
Zostały same liczby całkowite poza
, która całkowita nie jest.
To dowodzi sprzeczności, a więc i nieprawdziwości twierdzenia, że "e jest wymierne".