Pokój frankfurcki

Akt pokoju frankfurckiego

Pokój frankfurcki – traktat pokojowy zawarty 10 maja 1871 we Frankfurcie nad Menem, kończący wojnę francusko-pruską.

Po klęsce pod Sedanem i proklamowaniu III Republiki przegrana Francji była przesądzona. 28 stycznia 1871 zawarte zostało zawieszenie broni, a 26 lutego w Wersalu podpisano preliminaria pokojowe. Negocjacje pokojowe z rządem Louisa Thiersa zakończyły się ostatecznie 10 maja zawarciem traktatu pokojowego we Frankfurcie. W wyniku jego postanowień Francja utraciła na rzecz zjednoczonych Niemiec Alzację i część Lotaryngii. Pozostało przy niej miasto Belfort, w zamian za co zgodzono się na wyrównanie granicy wzdłuż zachodnich krańców kantonów Cattenom i Thionville. Na Francję nałożono kontrybucję w wysokości 5 miliardów franków w złocie, z obowiązkiem spłaty do 2 marca 1874. Ustalono także sposoby płatności i harmonogram wycofywania się armii niemieckiej. Jednym z zapisów traktatu było też postanowienie o organizacji defilady wojsk niemieckich na paryskich Polach Elizejskich.

Bibliografia

• Wiesław Dobrzycki: Geneza, funkcjonowanie i upadek systemu wiedeńskiego. W: Wiesław Dobrzycki: Historia stosunków międzynarodowych 1815-1945. Wyd. X. Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR, 2007, s. 66-67. ISBN 978-83-7383-062-2. 

Linki zewnętrzne

• Oryginalna treść traktatu w języku niemieckim i francuskim