Pokój krzyszkowski – układ zawarty w Krzyszkowie (koło Poznania) między Bolesławem IV Kędzierzawym a cesarzem Fryderykiem I Barbarossą 30 sierpnia 1157 roku.
Usunięty w 1146 przez młodszych braci Władysław II Wygnaniec spotkał się w 1157 Bambergu z cesarzem i wyjednał interwencję w Polsce. Wojsko cesarza Fryderyka Barbarossy przekroczyło Odrę, której linię obrony zaniechano, spalono grody nad Odrą – Głogów i Bytom Odrzański. Wojska cesarskie bez problemu wkroczyły w głąb kraju. Bolesław Kędzierzawy nie podejmował walki. Gdy cesarz dotarł pod Poznań, Bolesław poprosił o pokój, który faktycznie zawarto.
Upokorzenie Bolesława było wtedy ogromne - stał on boso, z mieczem przy szyi. Był zmuszony do przyjęcia warunków cesarza. Został zobligowany do stawienia się w Magdeburgu, by odpowiedzieć na zarzuty w sprawie brata. Przyrzekł także zapłacić Fryderykowi 3400 grzywien srebra jako zwrot wkładu poniesionego przez cesarza na wyprawę. Rękojmią zobowiązania byli zakładnicy, wśród których był najmłodszy brat Kazimierz. Polska stała się lennem cesarstwa. Za tę cenę Bolesław Kędzierzawy miał rządzić krajem. Zgodził się też na powrót do kraju Władysława Wygnańca, a z nim trójki jego dzieci. Doprowadziło to do podziału Śląska na 2 części: część z Raciborzem dla Mieszka Plątonogiego, księstwo opolskie dla Bolesława Wysokiego.