Polityka edukacyjna w Unii Europejskiej

Unia Europejska pozostawia swoim członkom znaczną swobodę w kreowaniu polityki edukacyjnej. Nie ma tym samym jednolitego modelu europejskiej edukacji, utworzonego przez ponadnarodową władzę. Są tylko wspólne działania zaplanowane przez instytucje Unii, a realizowane w ramach programów wspartych środkami finansowymi przeznaczonymi do wykorzystania przez poszczególne państwa. Unia wspiera edukację i naukę w swoich krajach członkowskich poprzez:

• politykę uznawania świadectw szkolnych i dyplomowych
• politykę uznawania dla celów akademickich okresów nauki za granicą
• programy wspierające wymianę uczniów i studentów (np: Erasmus czy Socrates Comenius)
• programy wspierające wymianę nauczycieli
• działania ułatwiające przepływ środków finansowych związanych z kształceniem za granicą (stypendiów, pożyczek)
• działania wymuszające przyznawanie zniżek (np: środki transportu, muzea, biblioteki) dla wszystkich studentów bez względu na kraj uczenia się
• programy wspierające doszkalanie pracowników
• programy wspierające naukę języków obcych
  • szczególnie programy nauki języka kraju zamieszkania, jeżeli język obowiązujący jest inny niż język ojczysty
  • wsparcie kultywowania i podtrzymywania języków mniejszości narodowych i etnicznych
• wsparcie nowych technologii
• swobodę wyboru miejsca nauki
• swobodę podróżowania

Zobacz też

• Proces boloński