Polityka finansowa – świadoma działalność organów i instytucji państwa, polegająca na określaniu celu swojej działalności oraz optymalnych rozwiązań (środków) dla osiągnięcia tych celów. Do działań tych należy kolejno: przygotowywanie i planowanie prowadzenia operacji pieniężnych każdego typu, następnie realizacja tychże operacji oraz końcowa ewidencja i analiza przebiegu podobnych operacji w przyszłości. Z kolei wśród celów polityki finansowej można wyróżnić: strategiczne (nadrzędne) lub odcinkowe (drugorzędne), krótko- lub długookresowe, a także dotyczące gromadzenia (pasywów) lub wydatkowania (aktywów). Muszą one jednocześnie spełniać następujące kryteria: realności, niesprzeczności, jasności, akceptowalności. Samą politykę finansową państwa można podzielić na politykę fiskalno-budżetową (rozwijaną przez rząd) oraz politykę monetarną (za którą odpowiedzialny jest bank centralny), w skład której wchodzi polityka pieniężna i polityka kursu walutowego:
Spis treści |
Np.: W Polsce w latach 1992-1997 stopa wzrostu PKB zwiększyła się z 3,8% do 6,8%, ale w kolejnych latach spadała aż do 1% (2001). W 2002 realny wzrost miał wynosić 1,2%, a rok później 3,5%.[potrzebne źródło]
Np.:W Polsce w 1995 współczynnik inflacji wyniósł 21,6%, a w 2002 – 2,9%.[potrzebne źródło]
Np.: W Polsce w 1999 stopa bezrobocia wynosiła 13%, a dla porównania w roku 2002 aż 18,4%.[potrzebne źródło]