Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyPolska Komisja Likwidacyjna Galicji i Śląska Cieszyńskiego – tymczasowy organ władzy polskiej dla zaboru austriackiego oraz Śląska Cieszyńskiego w latach 1918–19.
Zadaniem Komisji Likwidacyjnej była likwidacja stosunków państwowo-prawnych łączących Galicję z Austro-Węgrami oraz utrzymanie bezpieczeństwa i spokoju publicznego do czasu utworzenia niepodległego państwa polskiego.
Spis treści |
28 października 1918 r. w Krakowie odbyło się spotkanie posłów z Galicji. W dniach 29-30 października ciało to działało poprzez prezydium zgromadzenia posłów polskich zastępujące Komisję likwidacyjną[1]. Komisja przejęła władzę w Krakowie 31 października 1918 r.
Komisja odmówiła podporządkowania się władzom Królestwa Polskiego, które powołały Witolda Czartoryskiego na stanowisko Komisarza Generalnego Polskiego Rządu dla Galicji i polskiej części Śląska[2].
Polska Komisja Likwidacyjna, wraz z lwowskim Tymczasowym Komitetem Rządzącym, została zniesiona dekretem Naczelnika Państwa z 10 stycznia 1919[3], a oba te organy zastąpiła Komisja Rządząca dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Spiszu i Orawy.
W skład tymczasowego prezydium Komisji weszli:
W skład delegacji do Lwowa, która 1 listopada 1918 r. dotarła do Przemyśla, wchodzili:
Dowódcą Polskiej Komendy Wojskowej w Krakowie został pułkownik Bolesław Roja. Rozkazem z 6 listopada 1918 r. powołał on Tymczasowe Urzędy Poborowe, w miejsce dawnych austriackich okręgów uzupełnień, komend poborowych rezerwy i komend poborowych pospolitego ruszenia. Po objęciu przez Józefa Piłsudskiego stanowiska Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego, gen. Roja podporządkował się mu.[4][5]
Działacz samorządowy Jan Hupka w swoim pamiętniku podał następującą charakterystykę Polskiej Komisji Likwidacyjnej:
 |
