Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Polska Partia Przyjaciół Piwa | |
| Lider | pierwszy: Janusz Rewiński ostatni: Leszek Bubel |
| Data założenia | 28 grudnia 1990 |
| Data rozwiązania | 1993 |
| Adres siedziby | Al. Jerozolimskie 125/127, 02-017 Warszawa |
| Deklarowana ideologia polityczna |
partia satyryczna |
| Liczba członków | ponad 10 tys. (1991) |
| biuletyn | |
Polska Partia Przyjaciół Piwa (PPPP) – polska partia polityczna założona w 1990 przez satyryka Janusza Rewińskiego. Sądownie została zarejestrowana 28 grudnia 1990.
Spis treści |
Pomysł utworzenia ugrupowania powstał w kręgu osób realizujących program telewizyjny z końca lat 80. "Skauci Piwni". Brali w nim udział m.in. Janusz Rewiński, Krzysztof Piasecki, Bohdan Smoleń i Stanisław Zygmunt. Na fali popularności programu powstało stowarzyszenie Skauci Piwni, które przeobraziło się w partię polityczną, wzorowaną w swoim charakterze na Pomarańczowej Alternatywie i innych ruchach quasi-politycznych z tamtego okresu.
| „ |
– Wydaje mi się, że pomysł na partię przyszedł do głowy nam, Skautom, jako kontynuacja naszego programu telewizyjnego. Może i był to pomysł redakcji „Pana”, którą ceniliśmy, bo nie była trybunopodobna – wspomina Janusz Rewiński. – W każdym razie 28 grudnia 1990 r. ze Zbigniewem Chomiczem, naczelnym „Pana”, zarejestrowaliśmy partię, której dałem swoją gębę.[1] |
” |
Pomysłodawcą przekształcenia stowarzyszenia w partię była redakcja nieistniejącego już miesięcznika dla mężczyzn "Pan". Początkowo powstanie partii było traktowane przez jej twórców jako żart, ale umożliwiło dostanie się do Sejmu osobom zajmującym się na poważnie biznesem i polityką. Oficjalnie celem PPPP było promowanie kulturalnego stylu picia piwa w pubach (stylizowanych na angielskie), zamiast wódki, a tym samym zwalczanie alkoholizmu.
Fragment programu wyborczego PPPP:
 |
Władzą naczelną partii były Walne Zgromadzenie i Ława Najwyższa. W skład Ławy wchodził prezydent partii oraz 10–15 członków. Działały również Okręgowe Ławy Piwne. Pierwszym prezydentem PPPP został Janusz Rewiński, a wiceprezydentem Adam Halber.
Niecodzienna nazwa i rozczarowanie transformacją ustrojową w Polsce sprawiły[2], że w wyborach parlamentarnych w 1991 partia uzyskała względnie wysokie poparcie, tj. 3,27% głosów (dziesiąty wynik na 111 komitetów wyborczych), co pozwoliło PPPP na wprowadzenie do Sejmu 16 posłów.
Partia wkrótce podzieliła się na dwie frakcje – Małe Piwo i Duże Piwo, mimo oświadczeń Rewińskiego, że piwo nie jest ani ciemne, ani jasne, jest po prostu smaczne.
Ostatnim prezydentem PPPP był Leszek Bubel, pod wodzą którego w wyborach parlamentarnych w 1993 partia uzyskała jedynie 0,10% głosów, w efekcie czego ugrupowanie zaprzestało jakiejkolwiek działalności i nie zostało ponownie zarejestrowane zgodnie z wymogami nowej ustawy z 1997. Głównym powodem tak słabego rezultatu wyborczego był fakt, że posłowie PPPP kandydowali do Sejmu z innych list wyborczych, głównie KLD. Jako członkowie PPPP z listy Samoobrony RP kandydowali m.in. ludzie sportu, jak Kazimierz Górski, Andrzej Supron i Władysław Komar.
W 2007 działacze związani z Leszkiem Bublem rozpoczęli próby ponownej rejestracji PPPP, jednak bez powodzenia.
