Polski Korpus Posiłkowy – formacja wojskowa utworzona przez Austrię po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 z żołnierzy Legionów Polskich.
Po proklamowaniu Królestwa Polskiego i ogłoszeniu aktu 5 listopada 1916, Austria 10 kwietnia 1917 przekazała Legiony Tymczasowej Radzie Stanu. W wyniku odmowy złożenia przysięgi Cesarstwu Niemieckiemu przez większość legionistów (głównie I i III Brygada Legionów Polskich oraz 1 Pułk Artylerii), Legiony zostały rozwiązane.
Legioniści z II Brygady, którzy złożyli przysięgę, weszli w skład podporządkowanej Niemcom Polskiej Siły Zbrojnej (Polnische Wehrmacht). Legionistów pochodzących z Galicji oraz I i III Brygady Legionów, którzy nie złożyli przysięgi, przekazano Austrii (późniejszy Polski Korpus Posiłkowy).
W Przemyślu ostatecznie sformowano Polski Korpus Posiłkowy dowodzony przez gen. Zygmunta Zielińskiego.
25 października 1917 PKP w sile 431 oficerów i 7135 podoficerów i szeregowców skierowano w rejon Czerniowiec. W nocy na 16 lutego 1918, w proteście przeciwko podpisaniu pokoju brzeskiego część żołnierzy, głównie z II Brygady pod dowództwem Hallera przebiła się przez front austriacko-rosyjski pod Rarańczą i 6 marca połączyła się z II Korpusem Polskim w Rosji. Część żołnierzy PKP, którym nie udało się przebić, została osadzona przez Austriaków w obozach w Huszt i Marmarosz-Sziget, pozostałą część wcielono do wojska austriackiego i wysłano na front włoski.
|
|||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||