Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Polsko-niemiecki traktat graniczny | |
| Traktat między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o potwierdzeniu istniejącej między nimi granicy | |
| Inne określenia | Traktat o potwierdzeniu istniejącej granicy polsko-niemieckiej |
| Przedmiot regulacji | granica polsko-niemiecka |
| Podpisanie | 14 listopada 1990 Warszawa |
| Wejście w życie | 16 stycznia 1992 |
| Liczba sygnatariuszy | 2 |
| Liczba stron | 2 |
 Tekst w Wikiźródłach |
|
| Przeczytaj: Ważne zastrzeżenia! | |
Polsko-niemiecki traktat graniczny – umowa bilateralna podpisana 14 listopada 1990 między Rzecząpospolitą Polską i Republiką Federalną Niemiec dotycząca uznania granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej.
Spis treści |
Układ ten poprzedziła konferencja dwa plus cztery dotycząca zjednoczenia Niemiec, w której Niemcy zobowiązały się do zawarcia traktatu potwierdzającego istniejącą granicę[1]. Jeszcze wcześniej, 21 czerwca 1990, parlamenty obu państw niemieckich zapowiedziały potwierdzenie granicy w oddzielnym traktacie. W swych rezolucjach nawiązały wówczas do podpisanego między PRL i NRD układu zgorzeleckiego (1950), jak i do układu PRL-RFN (1970)[2].
Strona polska zabiegała o zawarcie traktatu możliwie wcześnie, tak aby wszedł on w życie jeszcze przed zjednoczeniem Niemiec, jednak wysiłki polskiej dyplomacji nie powiodły się[2]. Ostatecznie umowa podpisana została dopiero 14 listopada 1990 przez ówczesnych ministrów spraw zagranicznych obu państw – Hansa-Dietricha Genschera i Krzysztofa Skubiszewskiego[3]. Polska ratyfikowała ją 26 listopada 1991[3], zaś Niemcy 16 grudnia 1991. Umowa weszła w życie w tym samym dniu co Traktat o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy – 16 stycznia 1992[4].
Traktat składa się z preambuły i czterech artykułów. W treści pominięto zawartą w układzie z 1970 wzmiankę o tym, że to właśnie Polska była pierwszą ofiarą II wojny światowej, nie nawiązano również do postanowień konferencji poczdamskiej. Zrównano również utratę przez licznych Polaków i Niemców ich stron rodzinnych w wyniku wypędzenia albo wysiedlenia. W artykule pierwszym uznano jednak ważność wszystkich dotychczasowych układów i aktów (1950, 1951, 1970 i 1989). W artykule drugim obie strony zobowiązały się do poszanowania swej suwerenności i integralności terytorialnej. W kolejnym artykule wyrażono rezygnację z roszczeń terytorialnych i zobowiązania do niewysuwania takowych w przyszłości. Z kolei w ostatnim artykule ustaliły tryb ratyfikacji[3].
Umowa sporządzona została w języku polskim i niemieckim[3].
