Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
|
Kościół katolicki – chrześcijańska wspólnota wyznaniowa kierowana przez biskupa Rzymu uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Apostoła Piotra oraz przez biskupów pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich. Wiara katolicka oparta jest na zbawczym orędziu ewangelicznym Jezusa, Syna Bożego, którego wcielenie jest spełnieniem obietnicy Boga Ojca. Zachowując wspólną wiarę w tę doktrynę, Kościół katolicki dopuszcza odrębność form liturgii i organizacji, jednocześnie czyniąc sobie równymi tradycję Kościoła łacińskiego i katolickich Kościołów wschodnich. Portal ma na celu przybliżenie zagadnień związanych z jego tematyką oraz ułatwić rozwój Wikipedii w omawianym zakresie. Portal nie jest nadzorowany przez żadne władze kościelne. Użycie nazwy Katolicyzm nie jest oparte na kan. 300 KPK, dlatego uwagi proszę kierować na stronę dyskusji portalu lub do jego opiekuna. |
Zobacz więcej na Wikinews
Jacek Woroniecki, Adam książę Korybut Woroniecki (ur. 21 grudnia 1878 w Lublinie, zm. 18 maja 1949 w Krakowie) – Sługa Boży Kościoła katolickiego, dominikanin, rektor KUL, teolog moralista i tomista.
Po maturze (1898), nakłoniony przez ojca, rozpoczął służbę wojskową w pułku huzarów grodzieńskich w Warszawie, co miało mu otworzyć drogę do najwyższych urzędów. Od 1899 studiował w Katolickim Uniwersytecie we Fryburgu, gdzie uzyskał licencjaty z nauk przyrodniczych (1902) i teologii (1905). W 1905 wstąpił do Seminarium Duchownego w Lublinie (w wyborze stanu duchownego utwierdził go o. Honorat Koźmiński), gdzie 10 maja 1906 otrzymał święcenia kapłańskie. Przez rok pracował w seminarium, a następnie kontynuował studia w Szwajcarii zakończone doktoratem z teologii w 1909. W tym roku, kilka miesięcy po obronie tytułu, wstąpił do zakonu dominikanów, gdzie otrzymał imię zakonne Jacek. Po pobycie w klasztorze w Fiesole koło Florencji (gdzie odbywał nowicjat) i w Rzymie został skierowany do Fryburga, gdzie zajmował się formacją księży studentów. W latach 1914–1919 wykładał etykę w dominikańskim Studium Generalnym w Krakowie. W 1916 został mianowany profesorem filozofii na Uniwersytecie we Fryburgu, ale nie objął stanowiska z powodu wojny. Następnie rozpoczął prace w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim jako profesor zwyczajny. Od 1922 do 1924 był rektorem tej uczelni.
22 sierpnia 1929 został mianowany profesorem teologii moralnej i pedagogiki na papieskim uniwersytecie dominikańskim Angelicum w Rzymie. W 1932 założył zgromadzenie ss. dominikanek-misjonarek. W 1933 we Lwowie objął kierownictwo dominikańskiego studium filozoficzno-teologicznego, zostając jednocześnie wykładowcą teologii moralnej, patrologii i historii Kościoła. Od 1937 do 1939 pracował w Warszawie. W latach 1938–1939 był redaktorem „Szkoły Chrystusowej”. Po wybuchu II wojny światowej kierował Studium Generalnym w Krakowie, gdzie również wykładał teologię moralną.
Krzyżmo (z łac. chrisma, gr. μύρον, myron) - mieszanina oliwy z oliwek i balsamu, używana do namaszczania przy udzielaniu sakramentów chrztu, bierzmowania, święceń kapłańskich, konsekracji biskupów oraz przy konsekracji kościołów i ołtarzy.
Krzyżmo święte jest poświęcane przez biskupa razem z olejem chorych i olejem katechumenów podczas mszy Krzyżma Świętego w Wielki Czwartek. Mszał Rzymski przewiduje dwie modlitwy[9] konsekracji krzyżma świętego, a każda z nich składa się z dwóch części. Pierwsza część ma charakter anaforyczny, czyli wychwalający dzieła Pana Boga w historii zbawienia, prowadzącej do Osoby i wydarzenia Jezusa Chrystusa. Druga część stanowi prośbę o charakterze epikletycznym, czyli przywołuje zstąpienie mocy Bożej dla uświęcenia oleju.
Na Zachodzie nazwa bierzmowanie (confirmatio) sugeruje, że ten sakrament utwierdza chrzest i równocześnie umacnia łaskę chrzcielną”[10].
Wyznanie antiocheńskie – anty-ariański symbol wiary ułożony w 324/325 roku przez Synod w Antiochii syryjskiej.
Synod odbył się na przełomie 324/325 roku, a więc w okresie bezpośrednio poprzedzającym Sobór Nicejski. Obrady były poświęcone zaradzeniu błędom arianizmu dotyczącym ludzkiego tylko pochodzenia Chrystusa. Przewodniczył mu Hozjusz z Kordoby, podobnie jak później soborowi w Nicei[11]. Wyznanie znajduje się w tzw. Liście Synodu antiocheńskiego, który dotarł do naszych czasów w syryjskim tłumaczeniu w trzech manuskryptach: paryskim, symbol: syr. 62; watykańskim, Museo Borgiano, symbol: syr. 148; oraz Mingana (wskazany przez H. Chadwicka), symbol: syr. 8.[12]
Wyznanie antiocheńskie precyzuje kwestię zrodzenia Syna przez Ojca, jest niezwykle ciekawe z punktu widzenia kształtowania się języka teologicznego. W nowym, poprawionym przez prof. Louise Abaramowski z Uniwersytetu w Tybindze[13] wydaniu zostało podzielone na cztery części:
Caritas – katolicka organizacja charytatywna działająca w Polsce jak i na świecie.
_3.jpg)
Godfried Danneels (ur. 4 czerwca 1933 w Kanegem) – belgijski duchowny katolicki, arcybiskup senior Mechelen-Brukseli, były prymas Belgii, kardynał Kościoła rzymskokatolickiego.
4 listopada 1977 został mianowany biskupem Antwerpii, sakrę odebrał 19 grudnia 1977 z rąk arcybiskupa Brukseli-Mechelen, kardynała Léon-Josepha Suenensa. W grudniu 1979 został następcą kardynała Suesensa (który przeszedł w stan spoczynku) na czele archidiecezji Bruksela-Mechelen i zarazem prymasem Belgii; objął również funkcję przewodniczącego Konferencji Episkopatu Belgii, a we wrześniu 1980 - ordynariusza wojskowego Belgii. Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, był członkiem sekretariatu generalnego Synodu; w styczniu 1980 pełnił funkcję prezydenta-delegata Specjalnego Synodu Biskupów Holenderskich w Watykanie.
2 lutego 1983 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej.
Codex Borgianus (Gregory-Aland no. T albo 029) – grecko-sahidycki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na V wiek[16]. Nazwa kodeksu pochodzi od jego byłych właścicieli.
Kodeks zawiera 23 kart (26 cm na 21 cm), z fragmentami Łk 22-23 i J 6-8. Tekst pisany jest dwiema kolumnami na stronę, ale tekst grecki i sahidycki znajdują się nie w sąsiednich kolumnach, lecz na przeciwległych stronach. Jest to jedyny znany taki przypadek. Pisany jest 26-33 linijki w kolumnie[16], linijki są krótkie, zawierają zaledwie 6-9 liter. Litery są wielkie, okrągłe, jedynie na krawędzi bywają ściśnięte[17].
Kodeks prawdopodobnie pochodzi z Białego Klasztoru w Egipcie[18].
Tekst kodeksu 029 został wydany w 1789 roku przez Giorgii[19]. Był własnością kardynała Stefano Borgia. Kodeks badany był przez A. Birch, który skolacjonował grecki tekst 029. Birch sporządził również opis kodeksu[20].
Później zostały odkryte inne części tego kodeksu, zostały one oznakowane symbolami: 0113, 0125 i 0139. Wszystkie razem stanowią zaledwie 26 kart oraz 5 fragmentów. W XIX wieku były łączone z fragmentami kodeksu 070, późniejsze badania wykazały, że są to odrębne rękopisy.
Poszczególne partie kodeksu przechowywane są w Bibliotece Watykańskiej (Borgia Coptic 109), w Nowym Jorku (Pierpont Morgan M 664A), w Paryżu (Francuska Biblioteka Narodowa, Copt. 129)[16][21].
Tu możesz śledzić ostatnie zmiany w wybranych kategoriach:
Cum nimis absurdum (zob. en:Cum nimis absurdum) • János Scheffler • Kodeks Justyniański (Codex iuris civilis) • De delictis gravioribus • Lista osób straconych przez Stolicę Apostolską (zob. en:List of people executed by the Holy See) • marsz ekspiacyjny • Misje ludowe • Omnium in mentem • Oświadczenie z Winnipeg (zob. en:Winnipeg Statement) • Papieskie Dzieła Misyjne • Qui Pluribus • Ratum et Consummatum • Regnum Christi (zob. np. en:Regnum Christi) • Upadek człowieka • Władysław Zązel • Życie religijne
Angelologia • Alojzije Stepinac • Ecclesia de Eucharistia • Franciszek Blachnicki • Fuga mundi • Kult maryjny • Ojcowie Kościoła • Osiem błogosławieństw • Problem zła • Włócznia Przeznaczenia
 |
 |
 |
 |
 |
| Projekt Biblia | Projekt Chrześcijaństwo | Projekt Pallotyni | Projekt Religioznawstwo | Biblioteka teologiczna |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| Biblia | Święci | Watykan | Zakony | Pallotyni | Boże Narodzenie |
 |
 |
 |
 |
| Chrześcijaństwo | Prawosławie | Protestantyzm | Anglikanizm |
