Posługa

Posługa (łac. ministerium; dawniej święcenia niższe, w tradycji wschodniej chirotesja) – w chrześcijaństwie jest to urząd powierzany przez biskupa (rzadziej tez przez prezbitera) wiernemu, który ma pełnić określone zadania w Kościele (w liturgii i poza nią). W świadomości katolickiej posługi odróżnia się od święceń sakramentalnych (które udzielane są przez nałożenie rąk), podobnie, jak w Kościołach prawosławnych odróżnia się chirotesję od chirotonii. Ceremonia (obrzęd) wprowadzenia w posługę nazywa się obecnie ustanowieniem (łac. institutione).

Cały Kościół Rzymskokatolicki

Posługi udzielane w całym Kościele łacińskim to:

• lektorat
• i akolitat.

Posługi te powierza się na stałe; ponadto muszą je przyjąć kandydaci do diakonatu (zarówno stałego, jak i przejściowego - na drodze do kapłaństwa).

Wspólnoty przywiązanie do liturgii tradycyjnej

W niektórych wspólnotach katolickich praktykuje się także udzielanie posług:

• ostiariatu,
• egzorcystatu
• i subdiakonatu.

Wszystkie w/w posługi (ostiariusz, lektor, egzorcysta, akolita, subdiakon) obowiązywały w całym Kościele do roku 1973. Zostały zreformowane w motu proprio Ministeria Quaedam przez papieża Pawła VI. Ostiariat, lektorat, egzorcystat i akolitat nazywano przed tą reformą święceniami niższymi, a subdiakonat zaliczano do świeceń wyższych. To zaliczenie subdiakonatu do święceń wyższych było wyłącznie rozwiązaniem prawnym, wynikającym z przyjęcia przez subdiakonów celibatu i obowiązku modlitwy brewiarzowej. Natomiast teologicznie subdiakonat, tak jak pozostałe jak w/w urzędy, nie wchodził w zakres świętej hierarchii (do której należeli diakoni, prezbiterzy i biskupi).

"Posługa" a "funkcja liturgiczna"

Oprócz posług, biskupi i inni kapłani powierzają też wiernym funkcje liturgiczne. Najbardziej znane z nich to:

• ministrant,
• ministrant słowa Bożego (tzw. lektor promowany; w odróżnieniu od ustanowionego, o którym wspomniano wyżej),
• nadzwyczajny szafarz Komunii Świętej,
• ceremoniarz (albo też mistrz ceremonii)
• i animator liturgiczny.

"Ustanowienia" w Kościele starożytnym

W chrześcijaństwie starożytnym swego rodzaju posługami (ustanowieniami - institutiones) były takie stany w Kościele, jak:

• wyznawcy,
• wdowy,
• lektorzy,
• dziewice,
• subdiakoni,
• egzorcyści (uzdrawiający),
• akolici,
• ostiariusze
• oraz doktorzy.

Bibliografia

1. Bogusław Nadolski, Posługi liturgiczne: Leksykon liturgii, Poznań 2006, ss. 1203-1205.
2. Bogusław Nadolski, Sakrament święceń (Sacramentum ordinis): Leksykon liturgii, Poznań 2006, ss. 1404-1429.