Potęgowe prawo Stevensa

Wykładnik Stevensa (przykłady)

Kontinuum	Wykładnik ($a$)	Cechy bodźca
Wibracja	0.95	Amplituda 60 Hz (na palec)
Wibracja	0.6	Amplituda 250 Hz (na palec)
Jasność	0.5	Źródło punktowe
Jasność	0.5	Krótki błysk
Nasycenie czerwienią	1.7	Czerwono-szary
Smak	1.3	Sacharoza

Potęgowe prawo Stevensa – prawo psychofizyczne, według którego siła (intensywność) odczuwanego wrażenia zmysłowego jest wprost proporcjonalna do wielkości bodźca, podniesionej do potęgi "a" (stała empiryczna).

Potęgowy charakter zależności był sugerowany już w 19. wieku (Plateau 1872), jednak wsparcie propozycji bogatym zbiorem wyników badań doświadczalnych jest zasługą S.S.Stevensa (1906–1973)

Równanie Stevensa jest znane w postaci:

$\psi(I) = k I ^a \,\!$

gdzie:

$I$ – wielkość bodźca wywołującego wrażenie

$\psi(I)$ – psychofizyczna funkcja, opisująca zależność subiektywnie odbieranej siły wrażenia od wielkości bodźca

$a$ – wykładnik potęgowy, różny dla różnych zmysłów

$k$ – współczynnik proporcjonalności, zależny od rodzaju bodźców i stosowanych jednostek miar.

Według S.S. Stevensa równanie potęgowe powinno zastąpić sformułowane sto lat wcześniej logarytmiczne prawo Webera-Fechnera. Logarytmiczny charakter zależności siły wrażeń od wielkości bodźców zakwestionował również J.M. Harries (1960).

Od chwili opublikowania wyników badań Stevensa (1957) nie zostało ostatecznie rozstrzygnięte, które z równań lepiej opisuje zależność siły wrażenia od wielkości bodźca. Największe wątpliwości dotyczą charakteru funkcji w zakresie najmniejszych wyczuwalnych bodźców. Poszukiwania ogólnie akceptowanego prawa psychofizycznego są kontynuowane. Utrudnia je niewielka precyzja ocen siły wrażenia, które w dużym stopniu zależą od metod przeprowadzania testów psychofizycznych. Nadzieje na rozwiązanie problemu są związane rozwojem technik elektroencefalograficznych.