Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Powożenie – jedna z najstarszych dyscyplin jeździeckich, obecnie jest jedną z 7 dyscyplin wspieranych przez Międzynarodową Federację Jeździecką (FEI). W dyscyplinie tej powożący siedzi w pojeździe zaprzęgowym i kieruje koniem, parą lub czwórką koni[1].
Spis treści |
Konie zaprzęgnięte w dwukołowe wozy obecne były już w starożytnym Egipcie, o czym świadczą datujące sie na XI w. p.n.e. płaskorzeźby, przedstawiające sceny z uroczystości, igrzysk oraz bojów. Wyścigi zaprzęgów były także popularne w starożytnej Grecji, począwszy od 680 roku p.n.e. Już podczas XXV Olimpiady Greckiej rozgrywano wyścigi kwadryg. Wyścigi zaprzęgów stanowiły bardzo atrakcyjną część programu olimpiad. Ich kontynuacją w czasach późniejszych były rzymskie wyścigi rydwanów[2][3].
W XVIII wieku powożenie zostało uznane za sport w Anglii, dzięki działaniom ówczesnego księcia Walii, późniejszego króla Jerzego IV. W XX wieku ważnym propagatorem tej dyscypliny był Filip, książę Edynburga, który w latach 70.- 80. był zawodnikiem powożenia (zaprzęgi czterokonne) oraz przewodniczącym FEI[2][3].
Organizacja FEI rozpoczęła rozgrywanie zawodów w powożeniu w roku 1970. Powożenie było w kolejności czwartą dyscypliną uznaną przez tę organizację. W rozwój i uznanie dyscypliny przez FEI ważny wkład mieli członkowie Polskiego Związku Jeździeckiego: Eryk Brabec i Czesław Matławski. Pierwsze przepisy utworzono wcześniej na podstawie przepisów dla dyscypliny WKKW[2][3][1].
Początki ważniejszych imprez datują się na lata:[2][3]
Zawody rozgrywane są w 3 kategoriach: zaprzęgów czterokonnych, parokonnych i jednokonnych. Kobiety współzawodniczą z mężczyznami. Celem zawodów jest sprawdzenie wartości użytkowej koni oraz kultywacja kultury. Zawody trwają zazwyczaj 3 dni i składają się z 3 konkursów – każdy w kolejnym dniu. Wygrywa ten, kto zdobędzie najmniejszą ilość punktów karnych. Czas przebiegu w konkursach B i C przeliczany jest na punkty karne, podobnie "pozytywną" punktację konkursu A przelicza się tak, by dostosować wpływ wyniku na całe zawody. Powożącemu w zawodach towarzyszy tzw. luzak (w zaprzęgach czterokonnych – 2 luzaków), którego rola polega na nawigowaniu w maratonie i pomocy przy obsłudze koni i zaprzęgu. Dopuszczalne działania luzaków regulowane są przepisami, których nieprzestrzeganie skutkuje punktami karnymi lub nawet eliminacją zaprzęgu.[2][3][4][5][6]
Celem tego konkursu jest ocena regularności, swobody, harmonii, impulsu i prawidłowości ruchu koni. Ważna jest również dokładność, precyzja oraz wygląd zawodnika i jego zaprzęgu (strój, uprząż, prezencja). Konkurs ten rozgrywany jest na placu (czworoboku) o wymiarach 100 m x 40 m. Zaprzęg wykonuje określony program składający się z figur w stępie i w kłusie.[2][3]
Celem tego konkursu jest ocena stanu wytrenowania, zwinności i wytrzymałości koni, ocena wyczucia tempa, odległości oraz zręczności powożenia zawodnika. Trasa pełnego maratonu składa się z pięciu odcinków i nie przekracza 22 km. W ostatnim etapie oznaczonym literą E, należy w dowolnym tempie pokonać od 5 do 8 przeszkód. O zwycięstwie w konkursie B decyduje szybkość, precyzja i prawidłowość jazdy. Używa się bryczki o specjalnej konstrukcji, typu "maratonowego" (tzw.maratonówki), innej niż w konkursie A i C.[2][3]
Celem jest ocena kondycji, posłuszeństwa i elastyczności koni po maratonie (konkursie B) oraz precyzji powożącego. Konkurs ten jest rozgrywany na placu, gdzie ustawione są przeszkody o ściśle określonych wymiarach. Obowiązuje ten sam pojazd i ubiór zawodnika i luzaka, jak w konkursie A. Z powodu rozmiaru przeszkód tego konkursu, obowiązują przepisowe wymiary powozu.[2][3]
Od 2006 roku organizacja FEI zarządza także zawodami w powożeniu dla osób niepełnosprawnych i jest jedyną międzynarodową federacją sportową, która nadzoruje obie odmiany konkurencji. Obywają się parajeździeckie imprezy sportowe o zasięgu krajowym i międzynarodowym. Podobnie jak w dyscyplinie ujeżdżenia, ogólne zasady rozgrywania konkursów pozostają niezmienione, a w określonych sytuacjach dopuszcza się używanie sprzętu pomocniczego. Grupy współzawodników są dobierane w zależności od ich sprawności fizycznej, dzięki czemu możliwe jest ocenianie przebiegu koni bez względu na niepełnosprawność powożących.[7]
Pierwsze Mistrzostwa Polski w Powożeniu datują się na lata:[2]
W Polsce odbyło się również kilka imprez międzynarodowych w latach:[3][6]
Polskie zaprzęgi w dyscyplinie powożenia przez wiele lat zajmowały silną pozycję na arenie międzynarodowej, na co wskazują wysokie pozycje rankingowe Mistrzostw Świata dla wszystkich trzech rodzajów zaprzęgów[2][8][6]. Polską rasą odnoszącą sukcesy w powożeniu są konie śląskie.
Zaprzęgi czterokonne – Mistrzostwa Świata:
| Medale | Druż./ind. | Zawodnicy | Data i miejsce | |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Brązowy | Drużynowo | Zygmunt Szymoniak, Tadeusz Czermiński | 1974 – Frauenfeld (wge) |
| 2 | Brązowy | Indywidualnie | Zygmunt Waliszewski | 1976 – Apeldoorn (nl) |
| 3 | Brązowy | Drużynowo | Zygmunt Waliszewski, Tadeusz Czemiński, Antoni Musiał | 1976 – Apeldoorn (nl) |
| 4 | Brązowy | Drużynowo | Zygmunt Waliszewski, Antoni Musiał, Władysław Adamczak | 1980 – Windsor (gbr) |
Zaprzęgi czterokonne – Mistrzostwa Europy:
| Medale | Druż./ind. | Zawodnicy | Data i miejsce | |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Srebrny | Drużynowo | Zygmunt Waliszewski, Tadeusz Czemiński, Zygmunt Szymoniak | 1975 – Sopot (pol) |
| 2 | Srebrny | Drużynowo | Zygmunt Waliszewski, Antoni Musiał, Zygmunt Szymoniak | 1977 – Donaueschingen (wge) |
| 3 | Srebrny | Drużynowo | Zygmunt Waliszewski, Antoni Musiał, Władysław Adamczak | 1981 – Zug (swi) |
| 4 | Brązowy | Drużynowo | Zygmunt Waliszewski, Antoni Musiał, Władysław Adamczak | 1979 – Haras du Pin (fra) |
| 5 | Brązowy | Indywidualnie | Zygmunt Waliszewski | 1979 – Haras du Pin (fra) |
| 6 | Brązowy | Indywidualnie | Władysław Adamczak | 1981 – Zug (swi) |
Zaprzęgi parokonne – Mistrzostwa Świata:
| Medale | Druż./ind. | Zawodnicy | Data i miejsce | |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Srebrny | Indywidualnie | Rajmund Wodkowski | 1987 – Riesenbeck (wge) |
| 2 | Srebrny | Drużynowo | Roman Kusz, Zbigniew Brzoskowski, Czesław Konieczny | 1995 – Poznań (pol) |
| 3 | Srebrny | Drużynowo | Roman Kusz, Jacek Kozłowski, Ireneusz Kozłowski | 2003 – Wersal (fra) |
| 4 | Brązowy | Drużynowo | Roman Kusz, Zbigniew Brzoskowski, Czesław Konieczny | 1987 – Riesenbeck (wge) |
| 5 | Brązowy | Drużynowo | Roman Kusz, Zbigniew Brzoskowski, Marek Pawelec | 1989 – Balaton Fenyves (hun) |
| 6 | Brązowy | Drużynowo | Roman Kusz, Zbigniew Brzoskowski, Marek Pawelec | 1991 – Zwettl (aut) |
| 7 | Brązowy | Indywidualnie | Roman Kusz | 1991 – Zwettl (aut) |
| 8 | Brązowy | Drużynowo | Roman Kusz, Zbigniew Brzoskowski, Marek Pawelec | 1993 – Gladstone (usa) |
| 9 | Brązowy | Indywidualnie | Roman Kusz | 2003 – Wersal (fra) |
Zaprzęgi jednokonne – Mistrzostwa Świata:
| Medale | Druż./ind. | Zawodnicy | Data i miejsce | |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Srebrny | Indywidualnie | Bartłomiej Kwiatek | 2010 – Pratoni del Vivaro (ita) |
| 2 | Brązowy | Drużynowo | Agnieszka Chwastek, Wiktor Pietrowski, Przemysław Zabłocki | 2004 – Åstorp (swe) |
