Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Pracze Odrzańskie (niem. Herrnprotsch) – osiedle w północno-zachodniej części Wrocławia, w dzielnicy Fabryczna. Położone w rejonie ujścia Bystrzycy do Odry. W granicach miasta od 1928.
Pierwsza wzmianka o osadzie pochodzi z 1318, kiedy to bracia Arnold i Albert von Pak nabyli wieś Protsch w okręgu wrocławskim[1]. Ta nazwa, podobnie jak i kolejne (Pratsch w 1321, Prache 1425), pochodzi prawdopodobnie od licznej kolonii osób zajmujących się w średniowieczu praniem odzieży mieszkańców pobliskiego zamku w Leśnicy. W połowie XVI wieku wieś stała się własnością Szpitala Wszystkich Świętych. W końcu XVII wieku był tu dwór, dwa budynki szkolne i karczma, a liczba mieszkańców wynosiła 179. Od 1874 istnieje stacja kolejowa na linii do Głogowa. W latach 1945-48 osiedle z powodu pomyłki nosiło nazwę Bródź, później powrócono do historycznej nazwy Pracze dodając przymiotnik Odrzańskie dla odróżnienia od Praczy Widawskich.
Parafia w Praczach została ustanowiona w 1383 roku przez biskupa wrocławskiego Wacława II legnicki. Fundatorem pierwszego kościoła w osadzie (najprawdopodobniej pw. św. Marcina) był ówczesny właściciel wsi - Ulrich von Pak. W 1550 r. nowy właściciel wsi podejmuje decyzję budowie nowej świątyni z przeznaczeniem na kościół ewangelicko - luterański. W 1558 r. patronat nad kościołem przejmuje Magistrat Miejski. W 1626 zbudowano plebanię. Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648) w Praczach doszło do starcia wojsk szwedzkich z austriackimi, a kościół został spalony (1643). Odbudowano go w latach 1644-1648 częściowo dzięki składkom cechów wrocławskich, ale głównym fundatorem nowego, istniejącego do dziś, kościoła o konstrukcji szachulcowej był Hans Culmann. Wnętrze urządzono w stylu barokowym, część wystroju przetrwała do dziś, m.in. ambona i chrzcielnica z 1631. W 1654 r. cesarska komisja rewindykacyjna zamknęła kościół, otwarty znów w 1666 r. W 1708 kościół powrócił w posiadanie gminy protestanckiej, która przeprowadza remont. Kolejny raz świątynia była remontowana pod koniec XIX w., a gruntownie w latach 1912-1913. Wstawiono wówczas organy z firmy Engera, przetrwałe do dziś. Do katolików kościół powrócił po II wojnie światowej w 1945 r. W trzy lata później stał się kościołem parafialnym pw. św. Anny. Prace remontowe przeprowadzono w latach 1963-1970, 1994. Od 2001 roku kościół przechodzi kapitalny remont. Odremontowano także plebanię, która posiada oryginalną (z 1626) stolarkę okienną, schody, zdobione malowanymi ornamentami roślinnymi belki stropowe oraz szyby, a także unikalną toaletę w specjalnej piętrowej przybudówce. Zachowała się też gotycka piwnica ze starszego budynku.
Pracze połączone są z innymi dzielnicami liniami autobusowymi:
