Prawo telekomunikacyjne – polskie prawo zawarte w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 oraz innych ustawach.
[edytuj] Cel i zakres ustawy
Celem ustawy jest stworzenie warunków dla:
- wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych;
- rozwoju i wykorzystania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej;
- zapewnienia ładu w gospodarce numeracją, częstotliwościami oraz zasobami orbitalnymi;
- zapewnienia użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności, ceny i jakości usług telekomunikacyjnych
- zapewnienia neutralności technologicznej.
Ustawa określa:
- zasady wykonywania i kontroli działalności telekomunikacyjnej polegającej na świadczeniu usług telekomunikacyjnych, dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych lub udogodnień towarzyszących;
- prawa i obowiązki przedsiębiorców telekomunikacyjnych;
- prawa i obowiązki użytkowników i użytkowników urządzeń radiowych;
- warunki podejmowania i wykonywania działalności polegającej na dostarczaniu sieci i udogodnień towarzyszących oraz świadczeniu usług telekomunikacyjnych, w tym sieci i usług służących rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych i telewizyjnych;
- warunki regulowania rynków telekomunikacyjnych;
- warunki świadczenia usługi powszechnej;
- warunki ochrony użytkowników usług;
- warunki gospodarowania częstotliwościami, zasobami orbitalnymi oraz numeracją;
- warunki przetwarzania danych w telekomunikacji i ochrony tajemnicy telekomunikacyjnej;
- zadania i obowiązki na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, w zakresie telekomunikacji;
- wymagania, jakim powinny odpowiadać urządzenia radiowe i telekomunikacyjne urządzenia końcowe;
- funkcjonowanie administracji łączności, jej współdziałanie z innymi organami krajowymi oraz instytucjami Unii Europejskiej w zakresie regulacji telekomunikacji.
[edytuj] Znaczenie ustawy
Ustawa wdraża pakiet dyrektyw Wspólnot Europejskich stanowiących unijne ramy prawne sieci i usług łączności elektronicznej (ich wykaz zmieszczono również w tekście Ustawy):
- dyrektywa w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (2002/21/WE),
- dyrektywa o zezwoleniach (2002/20/WE),
- dyrektywa o dostępie (2002/19/WE),
- dyrektywa o usłudze powszechnej (2002/22/WE),
- dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej (2002/58/WE)
- dyrektywa w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (2002/77/WE)
Ustawa tworzy również wyspecjalizowany urząd administracji rządowej zajmujący się sprawami telekomunikacji - Urząd Komunikacji Elektronicznej.
Prawo telekomunikacyjne wchodzi w skład prawa nowych technologii.
Historyczna lista aktów prawnych tworzących prawo telekomunikacyjne w Polsce (dekrety, ustawy i ważniejsze zmiany):
- Dekret Rady Regencyjnej o tymczasowej organizacji Władz Naczelnych w Królestwie Polskiem (Dz. U. z 1918 r. Nr 1, poz. 1)
- Dekret o utworzeniu Ministerstwa Poczt i Telegrafów (Dz. U. z 1919 r. Nr 13, poz. 142)
- Dekret o tymczasowych przepisach pocztowych (Dz. U. z 1919 r. Nr 17, poz. 222)
- Ustawa z 27 maja 1919 r. o państwowej wyłączności poczty, telegrafu i telefonu (Dz. U. z 1919 r. Nr 44, poz. 310)
- Ustawa z 3 czerca 1924 r. o poczcie, telegrafie i telefonie (Dz. U. z 1924 r. Nr 58, poz. 584)
- Dekret z 11 marca 1955 r. o łączności (Dz. U. z 1955 r. Nr 12, poz. 71)
- Ustawa z 31 stycznia 1961 r. o łączności (Dz. U. z 1961 r. Nr 8, poz. 48)
- Ustawa z 15 stycznia 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r. Nr 54, poz. 275)
- Ustawa z 23 listopada 1990 r. o łączności z 1990 r. - wielokrotnie nowelizowana (Dz. U. z 1990 r. Nr 86, poz. 504), m.in.:
- Ustawa z 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne - wielokrotnie nowelizowana (Dz. U. z 2000 r. Nr 73, poz. 852).
- Ustawa z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - obowiązująca, wielokrotnie nowelizowana (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800)
[edytuj] Inne ustawy
- Ustawa z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675) określająca:
- formy i zasady wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, w tym związanych z sieciami szerokopasmowymi;
- zasady działalności w zakresie telekomunikacji jednostek samorządu terytorialnego oraz podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej;
- zasady dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej, i innej infrastruktury technicznej, finansowanych ze środków publicznych;
- prawa i obowiązki inwestorów, właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości, osób, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu, zarządców nieruchomości oraz lokatorów, w szczególności w zakresie dostępu do nieruchomości, w celu zapewnienia warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych;
- zasady lokalizowania regionalnych sieci szerokopasmowych oraz innej infrastruktury telekomunikacyjnej.
- Ustawa z 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 153, poz. 903) określająca:
- sposób wdrożenia naziemnej telewizji cyfrowej;
- obowiązki operatora multipleksu I i operatora multipleksu II;
- obowiązki nadawców: Telewizji Polskiej S.A., Telewizji Polsat S.A., TVN S.A., Polskich Mediów S.A., Telewizji Puls Sp. z o.o., rozpowszechniających w dniu wejścia w życie ustawy program telewizyjny w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną, oraz ministra właściwego do spraw łączności – w zakresie kampanii informacyjnej o telewizji cyfrowej.
[edytuj] Pojęcia prawne wprowadzone w ustawie Prawo Telekomunikacyjne
[edytuj] Linki zewnętrzne
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Polska, Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800
