| Primo Nebiolo | |
| Data i miejsce urodzenia | 14 lipca 1923 Turyn |
| Data i miejsce śmierci | 7 listopada 1999 Rzym |
| Rodzaj działalności | działacz sportowy |
| 4. Przewodniczący IAAF | |
| Okres urzędowania | od 1981 do 1999 |
| Poprzednik | Adriaan Paulen |
| Następca | Lamine Diack |
| Odznaczenia | |
Primo Nebiolo (ur. 14 lipca 1923 w Turynie, zm. 7 listopada 1999 w Rzymie) – włoski działacz sportowy, przewodniczący IAAF w latach 1981-1999.
Studiował nauki polityczne i prawo na Uniwersytecie Turyńskim. Był prezesem wielu firm, w szczególności budowlanych.
Podczas II wojny światowej służył jako ochotnik na wielu ważnych stanowiskach we włoskiej armii. W 1943 włączył się do ruchu partyzanckiego. Za jego odwagę i waleczność, 25 kwietnia 1945 został mianowany przez Komitet Wyzwolenia Narodowego (CLN) generalnym inspektorem w rządzie włoskim w Piemoncie.
Związany z działalnością sportową, pełnił funkcję m.in. przewodniczącego uniwersyteckiego klubu sportowego CUS Torino. Był organizatorem Akademickich Mistrzostw Świata w Lekkiej Atletyce w 1975 w Rzymie i Mistrzostw Świata w Narciarstwie Alpejskim w 1976 w Livigno. Nebiolo piastował również kierownicze stanowiska w ruchu olimpijskim. W latach 1981-1999 był przewodniczącym lekkoatletycznego związku IAAF. Od 2000 w Turynie rozgrywany jest Memoriał Primo Nebiolo.
Otrzymał liczne ordery i odznaczenia, w tym Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1997)[1] oraz wiele tytułów honorowych (np. honorowa profesura prawa na Uniwersytecie w Atenach). W 1999 został Honorowym Obywatelem Bydgoszczy.
|
|||||||