Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyProwincja św. Jadwigi Zakonu Braci Mniejszych – jedna z pięciu istniejących w Polsce prowincji, należących do pierwszego zakonu św. Franciszka z Asyżu (OFM). Główną jej patronką jest św. Jadwiga Śląska, a patronami drugorzędnymi: św. Anna i św. Joachim. Kuria Prowincjalna znajduje się we Wrocławiu.
Spis treści |
Geneza powstania „Prowincji św. Jadwigi Zakonu Braci Mniejszych” łączy się z datą 14 VII 1902 r. W tym dniu wikariusz generalny zakonu o. Dawid Flemming OFM wydał dekret, na mocy którego powstała „Kustodia św. Jadwigi” na Śląsku, samodzielna jednostka administracyjna w zakonie braci mniejszych. Stanowiły ją klasztory w Górze Św. Anny, Katowicach (Panewniki), Nysie, dwa domy w Prudniku (Las i Góra) i dwa we Wrocławiu (św. Idzi i św. Antoni), które na przełomie XIX/XX w. należały do saksońskiej „Prowincji św. Krzyża”, rozciągającej się na terytorium Westfalii, Nadrenii i Śląska.
Z biegiem czasu kustodia rozwijała się liczbowo i powstawały jej nowe wspólnoty, m.in. w Berlinie. 11 XI 1911 r. minister generalny o. Pacyfik Monza OFM podniósł ją do rangi prowincji.
Po II wojnie światowej, ze względu na sytuację polityczną i zmianę granic państwowych w Europie, 2 VIII 1946 r. minister generalny o. Pacyfik Perantoni OFM obniżył status prowincji do poziomu „komisariatu”[1], rangą niższego nawet od „kustodii”. Z 16 klasztorów przedwojennych w jego granicach pozostało 11. Nawrót do statusu "prowincji" nastąpił 15 XII 1972 r., mocą dekretu ministra generalnego o. Konstantyna Kosera OFM.
Prowincja św. Jadwigi Zakonu Braci Mniejszych przekracza liczbowo dwustu braci i ma swoje wspólnoty braterskie na terenie Polski, Niemiec, Norwegii i Włoch. Na mapie geograficznej Polski jej klasztory znajdują się głównie na Śląsku, na terenie Niemiec w Bawarii, Norwegii w regionie Aust-Agder, a Włoszech w prowincji Ankona.
Całość prowincji stanowią 23 wspólnoty zakonne: w Polsce – Borki Wielkie, Duszniki Zdrój, Gliwice, Głubczyce, Góra Św. Anny (dwie wspólnoty, jedna w klasztorze, druga w "Domu Pielgrzyma"), Kłodzko, Kryniczno, Legnica, Nysa, Prudnik, Racibórz, Wambierzyce, Wisła, Wrocław i Zieleniec; w Niemczech – Görlitz, Gößweinstein, Grafrath, Marienweiher i Norymberga; w Norwegii – Arendal; we Włoszech – Osimo.
Od przeszło stu lat istnieje w Prowincji św. Jadwigi Wyższe Seminarium Duchowne Franciszkanów "Antonianum", z siedzibą we Wrocławiu (Karłowice). Jest ono afiliowane do Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu, co sprawia, iż studenci zakonni mogą zdobywać magisterium z teologii. Od 1993 r. wydaje się w nim Zeszyty Naukowe „Quaestiones Selectae”, w których publikują artykuły naukowe jego profesorowie.
Przez braci mniejszych Prowincji św. Jadwigi obsługiwanych jest pięć sanktuariów o statusie diecezjalnym; w diecezji opolskiej: Sanktuarium św. Anny w Górze Świętej Anny i Sanktuarium św. Józefa w Prudniku; w diecezji świdnickiej: Sanktuarium Wambierzyckiej Królowej Rodzin w Wambierzycach; w archidiecezji bamberskiej (Niemcy): Sanktuarium Trójcy Przenajświętszej w Gößweinstein i Sanktuarium Nawiedzenia NMP w Marienweiher.
Pierwsze wzmianki o charyzmacie misyjnym Prowincji św. Jadwigi sięgają jej początków. Do Ziemi Świętej wyjechali: br. Godehard Wojaczek, o. Józef Kiera, o. Albert Rittner, o. Stanisław Kraus, o. Władysław Schneider i Bertrand Zimoląg. Na misje do Chin udał się o. Maurus Kluge, a z biegiem czasu jego śladami podążali br. Feliks Zilas, br. Burchard Gerhrmann i br. Kazimierz Orleański. Wśród Japończyków na Sachalinie, wyspie na Oceanie Spokojnym, misjonował o. Agnellus Kowarz; tam albo w innych regionach Japonii pracowali również o. Jan Kapistran Kwiotek, o. Rajmund Tchorz, o. Marcin Plottnik i o. Damazy Golla. Do Australii wyjechali br. Albert Depta i br. Sebastian Mansfeld, do Brazylii – o. Alojzy Walter, do Cyrenajki w Libii – br. Laurenty Dissarz, do Szwecji – o. Augustyn Rodewald, a do USA – br. Norbert Tunkel i br. Wolfgang Pruski.
W ostatnich dwudziestu pięciu latach bracia mniejsi ze Śląska pracowali lub pracują w Ameryce Południowej – Boliwia; w Afryce – Burkina Faso, Kenia, Libia, Malawi, Maroko, Tajlandia, Togo, Uganda i Wybrzeże Kości Słoniowej; w Azji – Kazachstan; w Europie – Albania, Litwa, Rosja, Ukraina i Ziemia Święta. Pierwsi misjonarze czasu powojennego udali się do Boliwii: o. Grzegorz Rudol (+1986) i o. Zygmunt Skrzydło (+2009). Z drugiej grupy misyjnej o. Bonifacy Antoni Reimann został biskupem Wikariatu Apostolskiego Ñuflo de Chávez. Pionierami w Afryce byli: o. Ryszard Dzierzenga, pierwszy minister prowincjalny „Prowincji Wcielonego Słowa” w Afryce Zachodniej, i o. Rafał Segiet. Późniejszy misjonarz afrykański, o. Sebastian Andrzej Unsner, jest od kilku lat ministrem prowincjalnym "Prowincji św. Franciszka", która rozciąga się we Wschodniej Afryce: Kenii i Malawi oraz na wyspach: Madagaskarze i Mauritiusie. Szlak misyjny w Ziemi Świętej na nowo przetarł o. Kazimierz Zdrzałek (+2007).
Regularną ewangelizację franciszkanie rozwijają w parafiach przez nich administrowanych, szkołach, gdzie nauczają religii, w kościołach, prowadząc misje ludowe, rekolekcje czy dni skupienia. Na szczególną uwagę zasługuje Święto Młodzieży, które od 1997 r. odbywa się w Górze Świętej Anny. Uczestniczy w nim ok. 1500-2000 młodzieży. Stwarza ono możliwość spotkania się młodzieży, podjęcia refleksji na temat własnej godności, sensu życia i powołania chrześcijańskiego. Młodzież ma możliwość rozmowy z osobą duchowną albo specjalistą z zakresu psychiki i zdrowia ludzkiego, małżeństwa i rodziny.
Charyzmat wydawniczy prowincji rozwija Franciszkańskie Wydawnictwo św. Antoniego we Wrocławiu. Od stulecia, z przerwą powodowaną II wojną światową i komunistycznym okresem powojennym, wydaje ono miesięcznik „Głos św. Franciszka”, skierowany głównie do franciszkanów świeckich. Promuje ono również książki z zakresu duchowości chrześcijańskiej, zwłaszcza franciszkańskiej, liturgii, kaznodziejstwa, dziecięcej literatury religijnej itp.
|
|||||||||||||||||
