Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Pruchnik | |||
 Drewnina zabudowa rynku |
|||
|
|||
| Państwo |  Polska |
||
| Województwo | podkarpackie | ||
| Powiat | jarosławski | ||
| Gmina | Pruchnik gmina miejsko-wiejska |
||
| Prawa miejskie | ok. 1370-1934; 2011 | ||
| Ludność (2007) • liczba |
3519 |
||
| Strefa numeracyjna |
(+48) 16 | ||
| Kod pocztowy | 37-560 | ||
| Tablice rejestracyjne | RJA | ||
|
Położenie na mapie Polski
  Pruchnik
|
|||
| Na mapach: | |||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa | |||
Pruchnik – miasto[1] w południowo-wschodniej Polsce, w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim, siedziba gminy Pruchnik.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Leży na południowych krańcach powiatu jarosławskiego, na drodze z Rzeszowa do Przemyśla. Miejscowość zabytkowa – charakterystyczne drewniane domy z podcieniami – mająca niegdyś status miejski.
Okolica – tereny typowo rolnicze, krajobraz pagórkowaty, słabo zalesiony, od południa widoczne trochę wyższe, zalesione wzniesienia Pogórza Dynowskiego. Miasto leży nad rzeką Mleczką.
Miejscowość dość spokojna, leżąca z dala od głównych szlaków komunikacyjnych, zachowała sporo z charakteru XIX-wiecznych miasteczek galicyjskich, zarówno w wyglądzie domów, nazewnictwie ulic, jak i mentalności mieszkańców. Układ ulic z dużym rynkiem oraz nieformalny podział na Miasto, Pruchnik Dolny i Pruchnik Górny (te dwa ostatnie określane jako Pruchnik Wieś). Niegdyś miasteczko było ważnym dla okolicy ośrodkiem handlu i rzemiosła. Do dziś w czwartki odbywa się tu targ.
Spis treści |
Prawa miejskie ok. 1370, prywatna miejscowość kolejnych rodów szlacheckich bądź rycerskich, w XVII w. ok. 600 mieszkańców i kilka cechów rzemieślniczych. W późniejszych latach stopniowy spadek znaczenia ekonomicznego i w 1934 utrata praw miejskich.[potrzebne źródło]
Miasteczko zostało zdobyte przez wojska radzieckie 27 lipca 1944[2].
Po 77 latach 1 stycznia 2011 r. Pruchnik odzyskał prawa miejskie.
Centrum dawnego miasteczka zachowało oryginalny układ przestrzenny ukształtowany zapewne jeszcze w czasach lokacji miasta, z rynkiem i wybiegającymi zeń kilkoma uliczkami. Z mocno przetrzebionej, typowej drewnianej małomiasteczkowej zabudowy zachowało się jeszcze ok. 40 budynków, w większości z charakterystycznymi podcieniami – budynków będących niegdyś jednocześnie miejscem zamieszkiwania, warsztatem rzemieślniczym oraz punktem handlu. Część z nich jest odnowiona. Najstarsze pochodzą z XVIII wieku.
|
|||||||||||
|
||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
