Przasnysz(łac. Azymopolis) – miasto i gmina miejska w województwie mazowieckim, w powiecie przasnyskim, nad Węgierką. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa ostrołęckiego.
Miasto leżące na północnym Mazowszu ma połączenia drogowe z Warszawą, Olsztynem, Ostrołęką, Działdowem, Ciechanowem, Makowem Mazowieckim i Mławą. Przez Przasnysz przechodzą drogi: krajowa nr 57 i wojewódzkie nr 544 i nr 617. Na wschód od miasta znajduje się lotnisko Aeroklubu Północnego Mazowsza.
Według danych z 2 stycznia 2012 miasto miało 17 671 mieszkańców[2].
[edytuj] Środowisko naturalne
Według danych z roku 2002[3] Przasnysz ma obszar 25,16 km², w tym:
- użytki rolne: 84%
- użytki leśne: 0%
Miasto stanowi 2,07% powierzchni powiatu.
[edytuj] Poczet burmistrzów
III Rzeczpospolita
I kadencja (1990-1994) – Henryk Napiórkowski
II kadencja (1994-1998) – Stanisław Nowicki
III kadencja (1998-2002) – Zenon Aleksy Lendzion
IV kadencja (2002-2006) – Zenon Aleksy Lendzion
V kadencja (2006-2010) – Waldemar Marek Trochimiuk
VI kadencja (2010-2014) – Waldemar Marek Trochimiuk
[edytuj] Poczet przewodniczących rady miasta
III Rzeczpospolita
I kadencja (1990-1994) – Mieczysław Kaszubowski
II kadencja (1994-1998) – Ryszard Juklaniuk
III kadencja (1998-2002) – Zdzisław Zdziarski
IV kadencja (2002-2006) – Zenon Waldemar Wojda
V kadencja (2006-2010) – Zbigniew Sztuc
VI kadencja (2010-2014) – Piotr Jeronim
Kościół farny w Przasnyszu – miejsce chrztu św. Stanisława Kostki
Ratusz i rynek od strony pn.-zach
Rynek, pierzeja północna – kamienice z XIX-XX w
Najstarsze ślady osadnictwa na terenie Przasnysza pochodzą z przełomu epoki brązu i żelaza (ok. 700 p.n.e.).
W XIII w. na terenie Przasnysza, nad rzeką Węgierką, funkcjonowała osada targowa. Stał tu również dwór myśliwski książąt mazowieckich, którego opis zamieścił Henryk Sienkiewicz w Krzyżakach .
Nazwa miasta wg ludowych przekazów pochodzi od młynarza Przaśnika, który ugościł zbłąkanego na polowaniu księcia Konrada I mazowieckiego i otrzymał następnie tytuł szlachecki wraz z okolicznymi ziemiami.
Szybki rozwój zawdzięczał Przasnysz korzystnemu położeniu na pograniczu dwóch ważnych pod względem gospodarczym terenów – Równiny Kurpiowskiej i rolniczej Wysoczyzny Ciechanowskiej. 10 października 1427 Przasnysz uzyskał od księcia mazowieckiego Janusza I Starszego przywilej miejski na prawie chełmińskim.
Największy rozkwit miasta nastąpił w wieku XVI, zwłaszcza po wcieleniu w 1526 Mazowsza do Korony. Administracyjnie Przasnysz wchodził w skład Ziemi Ciechanowskiej jako stolica rozległego powiatu. Lustracja dóbr królewskich z 1564 wykazała 689 domów w mieście i na przedmieściach oraz przeszło 500 rzemieślników różnych profesji:
Przasnysz był wówczas trzecim ośrodkiem miejskim Mazowsza po Warszawie i Płocku, liczył wg zaginionej dziś Kroniki klasztoru bernardynów 14 tysięcy mieszkańców, ale liczba ta jest zapewne znacznie przesadzona (współczesne szacunki historyków mówią raczej o 4-5 tysiącach). W opinii Jędrzeja Święcickiego było to miasto wielkie, sławne jarmarkami na woły, wg Aleksandra Gwagnina – miasto szerokie, kamiennym budowaniem sławne.
Budynek d. starostwa w Przasnyszu
W 1576 Przasnysz stał się siedzibą starostwa niegrodowego. W 1648 starostwo przasnyskie otrzymał w nagrodę obrońca Zbaraża książę Jeremi Wiśniowiecki.
Kres świetności miasta położył wielki pożar w 1613, zarazy, a miary nieszczęść dopełnił najazd Szwedów. 26 stycznia 1657 po zwycięskiej potyczce z oddziałem brandenburskim stoczonej w rejonie Chorzel pojawił się w Przasnyszu Stefan Czarniecki, ale już 1 lutego zmuszony był się stąd wycofać pod naporem przeważających sił Szwedów dowodzonych przez Stenbocka. Wojska szwedzkie stacjonowały w Przasnyszu 11 dni.
Upadek Przasnysza okazał się niezwykle długotrwały. Dopiero w 2 poł. XVIII w. miasto zaczęło się ponownie rozwijać. W czasie Konfederacji Barskiej w okolicach Przasnysza mieściła się baza wypadowa oddziału konfederatów słynnego Kozaka Józefa Sawy-Calińskiego, wybitnego dowódcy, który po dostaniu się do niewoli rosyjskiej po bitwie pod Szreńskiem, zmarł z ran i został pochowany w okolicach Przasnysza w 1771[4].
13 marca 1794 stanął w Przasnyszu na czele zbuntowanej I Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Narodowej gen. Antoni Madaliński, który swym marszem z Ostrołęki do Krakowa dał sygnał do wybuchu powstania kościuszkowskiego. Madaliński zaciągnął tu oddziałek Kurpiów, formując z nich jednostkę strzelców pieszych.
Po klęsce insurekcji kościuszkowskiej i trzecim rozbiorze Polski (1795) Przasnysz znalazł się w składzie monarchii pruskiej jako siedziba rozległego powiatu obejmującego m.in. Ciechanów.
30 stycznia 1807 w Przasnyszu zatrzymał się Napoleon I Bonaparte.
W latach 1807-1815 Przasnysz wchodził w skład Księstwa Warszawskiego, następnie Królestwa Polskiego.
Z walk pod Przasnyszem 1915 Rosyjska karta propagandowa,
ze zb. M. Krejpowicza
W 1863 powstańcy stoczyli w okolicach miasta kilka potyczek z oddziałami wojsk rosyjskich. 14 listopada 1863 w Przasnyszu dokonano publicznej egzekucji jednego z dowódców powstańczych Stefana Cieleckiego "Orlika" , wziętego do niewoli w czasie bitwy pod wsią Osówka.
W 2. połowie XIX w. nastąpił szybki rozwój Przasnysza. Działało tu kilka małych zakładów przemysłowych. Z końcem XIX w. władze wojskowe przystąpiły do budowy koszar przy ul. Makowskiej. W 1910 Przasnysz liczył 10,5 tys. mieszkańców[potrzebne źródło].
W czasie I wojny światowej, w listopadzie i grudniu 1914 pod Przasnyszem toczyły się ciężkie walki pomiędzy wojskami rosyjskimi i niemieckimi. Miasto wielokrotnie przechodziło z rąk do rąk. 24 lutego 1915 Przasnysz został zajęty przez Niemców, ale już 27 lutego zostali oni wyparci przez oddziały rosyjskie z I i II Korpusu Syberyjskiego.
-
Osobny artykuł: Bitwa przasnyska.
13 lipca 1915 w obecności przybyłego feldmarszałka Paula von Hindenburga grupa gen. Gallvitza uderzyła na Przasnysz. Po wielogodzinnych walkach, 14 lipca Rosjanie opuścili miasto. W wyniku działań wojennych zniszczeniu uległo 70% zabudowy Przasnysza.
-
W sierpniu 1920 w okolicach Przasnysza miały miejsce wyjątkowo zacięte walki z bolszewicką 15 Armią. Przez dwa tygodnie miasto było okupowane przez wojska sowieckie. Wyzwolenie Przasnyszowi przyniósł 21 sierpnia 202 Pułk Piechoty ze składu Dywizji Ochotniczej płk. Adama Koca.
Budynek d. Szkoły Rolniczej, ob. Dom Pomocy Społecznej w Przasnyszu
W okresie międzywojennym Przasnysz był stolicą powiatu w województwie warszawskim. W pierwszych latach niepodległości trwała odbudowa miasta ze zniszczeń wojennych. Przasnysz otrzymał wiele budowli użyteczności publicznej: elektrownię, gimnazjum i szkołę powszechną, szkołę rolniczą, teatr miejski, stadion i dom sportowy. Głównym zajęciem ludności Przasnysza było nadal rolnictwo, rzemiosło oraz drobny handel. W 1938 Przasnysz liczył 8 tys. mieszkańców, w tym ok. 3 tys. Żydów.
W pierwszych dniach września 1939 pod Przasnyszem ciężkie boje toczyła Mazowiecka Brygada Kawalerii pod dowództwem płk. Jana Karcza. Po klęsce wrześniowej Niemcy włączyli powiat przasnyski do Rzeszy. Ludność żydowska została wysiedlona, a następnie wymordowana w obozach zagłady. W klasztorze kapucynek utworzono obóz pracy przymusowej, zakonnice zaś i pasjonistów z pobliskiego klasztoru męskiego wywieziono do obozu koncentracyjnego Soldau (KL) w Działdowie. W okresie okupacji hitlerowskiej w rejonie Przasnysza aktywną działalność prowadziły organizacje konspiracyjne i oddziały partyzanckie, gł. AK i NSZ. 17 czerwca 1942 Niemcy rozstrzelali za miastem 20 zakładników. 17 grudnia tegoż roku w publicznej egzekucji w rynku powieszono 5 członków sztabu Obwodu ZWZ-AK.
Szpital im. Wojciecha Oczki w Przasnyszu
Wkrótce po zajęciu miasta przez wojska sowieckie 18 stycznia 1945 NKWD rozpoczęła masowe aresztowania i deportacje polskich patriotów. W latach 1945-51 w okolicach Przasnysza działały liczne oddziały zbrojne antykomunistycznego podziemia. W latach 60. rozpoczął się szybki rozwój miasta, zahamowany w wyniku reformy administracyjnej z 1975.
Z dniem 1 stycznia 1999 Przasnysz został siedzibą powiatu w województwie mazowieckim.
Kościół farny i wolnostojąca dzwonnica
Kościół i klasztor pasjonistów w Przasnyszu
- kościół farny pw. Wniebowzięcia NMP z lat 1474-1485, wzniesiony w stylu gotyckim, wielokrotnie restaurowany; miejsce chrztu św. Stanisława Kostki i wiecznego spoczynku członków jego rodziny.
- dzwonnica wolnostojąca gotycka, zapewne z końca XV w. (obok kościoła farnego).
- zespół dawnego klasztoru bernardynów (dziś pasjonistów): kościół pw. św. Jakuba i św. Anny z latach 1588-1618 – uznawany za jeden z najpóźniejszych kościołów gotyckich w Polsce i klasztor wczesnobarokowy, wzniesiony w latach 1637-1671. Obiekty te wpisane zostały na listę Kanonu Krajoznawczego Polski. W kościele znajduje się słynący łaskami obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, czczony dziś jako Niepokalana Przewodniczka z Przasnysza (koronowany w 1977).
- zespół klasztorny kapucynek: kościół pw. św. Klary i św. Józefa, wzniesiony w latach 1609-1616 i klasztor z tego samego okresu; wielokrotnie niszczony i odbudowywany, w obecnym wyglądzie bezstylowy.
- ratusz barokowo-klasycystyczny z końca XVIII w., po I wojnie światowej otoczony z trzech stron parterową przybudówką z podcieniami; ob. Muzeum Historyczne.
- budynek z pocz. XIX w., wzniesiony dla generała pruskiego Rouquette, w okresie międzywojennym zajmowany przez starostwo powiatowe, ob. siedziba BPH.
- dom na Jaśminowej 7
- kamienica, róg Warszawskiej i Mostowej, 1843.
- domy: ul. Kacza 15 (przebudowany), Mostowa 10, Piłsudskiego 6 (róg Warszawskiej), poł. XIX w.
- kamienice w rynku, XIX w. (po 1875) i I poł. XX w.
- d. poczta, ob. PZU, koniec XIX w.
- budynki w zespole koszar, ul. Makowska, 1902-1912 (nr 3, 5, 6, 7, 10)
- d. elektrownia, ob. Rejon Energetyczny Przasnysz, 1919.
- budynek gimnazjum, ob. Zespół Szkół Licealnych im. KEN, l. 20. XX w.
- zespół d. Szkoły Rolniczej, ob. Dom Pomocy Społecznej, ul. Ruda, l. 20. XX w.
- d. Teatr Miejski (później kino) i remiza strażacka, ul. Dąbrowskiego, l. 20. XX w.
- budynek stacyjny, drewn., 1925 (Mławska Kolej Dojazdowa).
- przytułek, wł. Zgromadzenia SS. Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo, 1930-32 (budynek przy ul. Świerczewo).
- d. Dom Sportowy, ob. Miejski Dom Kultury, l. 30. XX w.
- most stalowy na rzece Węgierce, po 1920.
- cmentarz rzymskokatolicki, zał. 1802.
- park miejski XVIII-XIX w.
W okresie okupacji hitlerowskiej rozebrane zostały:
- kościół św. Ducha, gotycki z XV w[5] .
- synagoga.
Po II wojnie światowej ich los podzielił XIX-wieczny kościół ewangelicki.
Według rejestru zabytków KOBiDZ[6] na listę zabytków wpisane są obiekty:
- kościół par. pw. Wniebowzięcia NMP, XV, 1670, 1880, 1914, nr rej.: A-383 z 8.12.1958
- dzwonnica, XV/XVI, nr rej.: j.w.
- zespół klasztorny bernardynek, ob. felicjanek, XVIII, nr rej.: A-381 z 8.12.1958:
- kościół pw. śś. Klary i Józefa
- klasztor
- zespół klasztorny bernardynów, XVI-XVII, nr rej.: A-380 z 17.04.1958:
- kościół pw. śś. Jakuba i Anny
- klasztor
- cmentarz rzym.-kat. (najstarsza część), nr rej.: A-530 z 30.01.1986
- park miejski, XVIII-XIX, nr rej.: A-512 z 27.01.1984
- ratusz, 2 poł. XVIII, nr rej.: A-428 z 7.05.1962
- budynki nr 3, 5, 6, 7, 10 w zespole koszar, ul. Makowska, 1902-1912, nr rej.: A-614 z 8.03.1995:
- budynek stacyjny, drewn., 1925, nr rej.: A-615 z 24.07.1995 (dec. Mławska Kolej Dojazdowa)
- most stalowy na rzece Węgierce, stalowy, po 1920, nr rej.: A-615 z 18.09.1995
[edytuj] Gospodarka
W Przasnyszu działa 1 centrum handlowe[7], 5 dyskontów spożywczych[8] oraz 1 market elektroniczny.
Największe zakłady produkcyjne[9] – Kross SA, ABB Sp. z o.o..
[edytuj] Szkoły podstawowe
- Publiczne Gimnazjum im. Noblistów Polskich (dawna szkoła nr 3)
- Gimnazjum Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej (szkoła niepubliczna z uprawnieniami szkoły publicznej)
- Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy (dawna Szkoła Nr 4)
[edytuj] Szkoły ponadgimnazjalne
[edytuj] Szkoły policealne
- Zespół Medycznych Szkół Policealnych w Przasnyszu
[edytuj] Szkoły wyższe
- Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny Międzywydziałowego Studium Gospodarki Przestrzennej SGGW
- Wydział Zamiejscowy Wyższej Szkoły Języków Obcych w Świeciu
Ratusz w Przasnyszu (ob. Muzeum Historyczne)
Siedziba Rady Gminy i Powiatu
[edytuj] Biblioteki
- Miejska Biblioteka Publiczna w Przasnyszu
- Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce Filia w Przasnyszu
[edytuj] Domy i ośrodki kultury
- Miejski Dom Kultury im. Stanisława Ostoi-Kotkowskiego
- Klub Garnizonowy
[edytuj] Stowarzyszenia regionalne
[edytuj] Wydawnictwa
- Wydawnictwo Forteca
- Wydawnictwo Techniczne
- Wydawnictwo Mazowieckie
[edytuj] Kultura niezależna
- Naczelny Organ Wesołej Komitywy Uzurpatorów Rzeczywistości
- Przasnyska Grupa Artystyczna
- Galeria "Kąt"
- Ogólnopolskie Plenerowe Prezentacje Fotografii Artystycznej "Stodoła" Tadeusza Myślińskiego
- Duet gitarowy Tomasz Kaszubowski-Paweł Nawara
- Amicus Dei
- Nowy Tygodnik Przasnyski
- Kurier Przasnyski
- Tygodnik Ostrołęcki (wydanie przasnyskie)
- Przasnyska Gazeta Samorządu Miejskiego
- Głos Ziemi Przasnyskiej
- Kukułka
- Nasz Patron
- Solidarność Przasnyska
- Przasnyska Niezależna
- Gazeta Przasnyska
- Ziemia Przasnyska
- Kurier Kupiecki – Przasnysz
- Liber
- Tygodnik Ilustrowany (1997-2001)
- Informacje z Przasnyskiego Ratusza
- Nasz Przasnysz
- Idący... w Przyszłość. Miesięcznik Powiatu Przasnyskiego (wydawany w Chorzelach)
- Radio Przasnysz
[edytuj] Sport i rekreacja
- Ośrodek Sportu i Rekreacji, ul. Makowska 23 (stadion)
- Hala sportowa, ul. Sadowa
- Aeroklub Północnego Mazowsza, na terenie którego działa m.in. Klub Spadochronowy "Atmosfera"
- Miejski Klub Sportowy (MKS Przasnysz) – klub piłki nożnej grający w lidzie okręgowej w grupie Ciechanów-Ostrołęka, od sezonu 2008/2009 w nowej IV lidze (grupie północnej). Założony w 1923 roku. Honorowym Prezesem klubu jest Waldemar Trochimiuk, a Prezesem Zarządu Klubu MKS Przasnysz jest Bogusław Postek. W klubie grał m.in. Grzegorz Wędzyński
- Ludowy Klub Sportowy "Grom"
- Auto-Moto-Klub "Rzemieślnik"
- Przasnyski Klub Kyokushin Karate
- Przasnyska Grupa Airsoftowa SARS Przasnysz
[edytuj] Życie religijne
Kościół i klasztor kapucynek w Przasnyszu
Klasztor kapucynek w Przasnyszu
Miasto posiada 3 parafie rzymskokatolickie, skupione wokół dekanatu przasnyskiego. W Przasnyszu są także 4 zgromadzenia zakonne tj. ojcowie pasjoniści, siostry klaryski kapucynki, Siostry Pasjonistki Św. Pawła od Krzyża oraz Siostry Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo.
[edytuj] Legenda o Przaśniku
– Legenda głosi, że książę Konrad mazowiecki, polując na zwierzynę, zabłądził w lesie i dotarł do Przaśnika, młynarza. Ten, nie wiedząc, kim jest nieznajomy, ugościł go u siebie. Następnego poranka, kiedy księcia znalazł jego orszak, Konrad w podzięce nadał Przaśnikowi liczne ziemie oraz osadę nazwał Przasnyszem[10].
[edytuj] Demografia
Dane z 30 czerwca 2004[11]:
| Opis |
Ogółem |
Kobiety |
Mężczyźni |
| jednostka |
osób |
% |
osób |
% |
osób |
% |
| populacja |
17 110 |
100 |
8862 |
51,8 |
8248 |
48,2 |
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²) |
680 |
352,2 |
327,8 |
| Dane historyczne |
| Rok |
Ludność |
Zm., % |
| 1910 |
10 500 |
– |
| 1921 |
6340 |
–39,6% |
| 1938 |
8000 |
26,2% |
| 1997 |
17 552 |
119,4% |
| 1998 |
17 556 |
0% |
| 2006 |
17 823 |
1,5% |
| 2007 |
16 993 |
–4,7% |
1910,1921,1938[potrzebne źródło]
1997,2007 – dane GUSu[12] |
-
Władze miasta powołały 11 osiedli, będącymi jednostkami pomocniczymi gminy[potrzebne źródło]. Zarząd każdego osiedla jest wybierany na czteroletnią kadencję. Osiedla mieszkaniowe:
[edytuj] Komunikacja
Przasnysz nie posiada stacji kolejowej – najbliższa taka stacja znajduje się w Ciechanowie, jest ona obsługiwana przez PKP-Intercity oraz Koleje Mazowieckie. Miasto posiada za to wiele połączeń autobusowych, obsługiwanych przez przedsiębiorstwa PKS Przasnysz, PKS Ciechanów, PKS Ostrołęka, PKS Warszawa, PKS Olsztyn, PKS Mława, PKS Mrągowo oraz przewoźników prywatnych. Przasnysz posiada bezpośrednie połączenia autobusowe z Warszawą, Ostrołęką, Ciechanowem, Olsztynem, Poznaniem, Płockiem, Mławą, Białymstokiem, Gdańskiem, Szczytnem, Mrągowem, Makowem Mazowieckim i in.
Najczęstsze połączenia są do Ciechanowa ( gdzie można przesiąść się na pociąg), Warszawy, Makowa Mazowieckiego oraz Ostrołęki.
[edytuj] Osoby urodzone w Przasnyszu
|
|
Tę sekcję należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi:
utworzyć kategorię.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
- Bogusław Baczkowski (ur. 10 sierpnia 1951) – specjalista ortopedii i chirurgii urazowej
- Andrzej Bieńkowski (ur. 30 listopada 1891, zm. 1964) – żołnierz ZWZ-AK, uczestnik wojny 1920 r., kawaler krzyża Virtuti Militari
- Leopold Bieńkowski (ur. 13 listopada 1883, zm. 1942) – polski działacz niepodległościowy
- Mariusz Bondarczuk (ur. 24 lipca 1948) – dziennikarz, wydawca, regionalista
- Andrzej Bulc (ur. 16 listopada 1951) – działacz Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża
- Kazimierz Biskupski (ur. 3 grudnia 1906, zm. 7 czerwca 1967) – prawnik, specjalista w zakresie prawa konstytucyjnego
- Józef Dębowski (ur. 19 marca 1952) – filozof
- Aleksander Drwęcki (ur. 12 grudnia 1921) – nauczyciel, regionalista, publicysta
- Andrzej Elżanowski (ur. 21 stycznia 1950) – zoolog i paleontolog
- Arkadiusz Gołaś (ur. 10 maja 1981, zm. 16 września 2005) – siatkarz
- Zenobia Jelińska (ur. 23 października 1903, zm. 17 grudnia 1942) – urzędniczka starostwa, członek ZWZ-AK
- Maria Kaczyńska (ur. 8 czerwca 1907, zm. 17 grudnia 1942) – urzędniczka, nauczycielka, członek ZWZ-AK.
- Andrzej Kania (ur. 4 maja 1963) – samorządowiec, polityk i przedsiębiorca
- Zenon Kiembrowski (ur. 11 lutego 1909, zm. 17 grudnia 1942) – urzędnik starostwa, żołnierz ZWZ-AK
- Stanisław Kołakowski (ur. ok. 1565, zm. 1622) – warszawski lekarz i filantrop
- Waldemar Krzyżewski (ur. 13 lipca 1953) – lekarz weterynarii, działacz społeczny, kolekcjoner
- Marek Kubiszewski (ur. 25 kwietnia 1984) – piłkarz ręczny
- Edmund Majkowski (ur. 10 września 1929, zm. 19 lutego 2009) – artysta rzeźbiarz
- Bronisław Matuszewski (ur. 25 listopada 1893, zm. 15 sierpnia 1925) – burmistrz Przasnysza
- Tadeusz Myśliński (ur. 2 kwietnia 1947) – artysta fotografik
- Stanisław Nawrocki (ur. 20 października 1947, zm. 8 października 2004) – działacz społeczny, prawnik, poeta
- Jan Niksiński (ur. 28 maja 1952) – artysta malarz
- Zbigniew Pawelski (ur. 29 lipca 1925) – architekt
- Walery Płoskiewicz (ur. 9 grudnia 1878, zm. 27 sierpnia 1944) – ksiądz, pedagog, kapelan AK
- Zbigniew Polakowski (ur. 14 lipca 1938, zm. 21 marca 2002) – przyrodnik, regionalista, publicysta
- Stanisław Radomski (ur. 21 września 1950) – poeta
- Marzena Rogalska (ur. 1970) – prezenterka TVP2
- Barbara Sachmacińska-Bonk (ur. 24 września 1983) – sztangistka
- Marek Sachmaciński (ur. 19 października 1953) – sztangista, trener
- Andrzej Sadowski (ur. 4 lutego 1963) – ekonomista, Wiceprezydent Centrum im. Adama Smitha
- Zbigniew Sosnowski (ur. 17 maja 1963) – przedsiębiorca
- Marcin Sobociński (ur. 4 czerwca 1983) – reżyser filmowy i telewizyjny, działacz społeczny, organizator imprez kulturalnych
- Paweł Simplicjan (ur. ok. 1577, zm. 1646) – ksiądz, teolog, poeta
- Krzysztof Turowiecki (ur. 3 sierpnia 1957) – poeta, animator kultury
- Wawrzyniec z Przasnysza (Discordia) (ur. ok. 1515, zm. ok. 1566), kaznodzieja Zygmunta Augusta, działacz reformacji polskiej
- Robert Witka (ur. 27 lipca 1981) – koszykarz, kapitan Turowa Zgorzelec, reprezentant Polski
- Grzegorz Wędzyński (ur. 4 czerwca 1970) – piłkarz (pomocnik) Polonii Warszawa
- Tomasz Wierzbicki (ur. 16 października 1952, zm. 20 maja 1989) – poeta, animator kultury
- Krzysztof Wróblewski (ur. 22 sierpnia 1962) – artysta malarz
[edytuj] Osoby związane z Przasnyszem
-
Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Przasnyszem.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- 85 lat na szlaku wielkiej przygody. Historia ZHP na ziemi przasnyskiej, Przasnysz 2002 (praca zbiorowa pod red. Tadeusza Siółkowskiego), ISBN 83-913873-4-8
- Mariusz Bondarczuk, Kronika Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Przasnyszu 1923-1993, Wydawnictwo Mazowieckie, Przasnysz 1993, ISBN 83-900940-1-0
- Alfred Borkowski, Medycyna i medycy przasnyscy, Ciechanów-Przasnysz 2001, ISBN 93-914968-1-4
- Alfred Borkowski, Przasnyskie portrety. Część pierwsza, Przasnysz 2004, wyd. Związek Literatów Polskich Oddział w Ciechanowie i Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, ISBN 83-89408-06-6
- Alfred Borkowski, Piotr Kaszubowski, Przasnyskie portrety. Część druga, Przasnysz-Ciechanów 2008, wyd. Związek Literatów Polskich Oddział w Ciechanowie i Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, ISBN 978-83-89-408-43-3
- Jarosław Chorzępa, Przasnysz luty 1915. Najciekawsza bitwa I Wojny Światowej, Wydawnictwo "Forteca", Przasnysz 2008, ISBN 83-922920-4-0
- Aleksander Drwęcki, Cmentarz parafialny w Przasnyszu, Przasnysz 2003, ISBN 83-913873-6-4
- Aleksander Drwęcki, Dzieje ochotniczych straży pożarnych w powiecie przasnyskim 1881-2001, Przasnysz 2002, ISBN 83-913873-1-3
- Aleksander Drwęcki, Zarys dziejów oświaty w powiecie przasnyskim, Przasnysz 1997, ISBN 83-86122-22-6
- Ryszard Juszkiewicz, Czas cierpień, walk i bohaterstwa. Powiat przasnyski w latach 1939-1945, Przasnysz 1993, wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, ISBN 83-900940-2-9
- Piotr Kaszubowski, Historia Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia Św. Wincentego á Paulo w Przasnyszu (1907-2007), Przasnysz 2007
- Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. X: Dawne województwo warszawskie, z. 18: Przasnysz i okolice, red. Izabela Galicka, Hanna Sygietyńska, Warszawa 1980, wyd. Polska Akademia Nauk Instytut Sztuki
- Waldemar Krzyżewski, Historia weterynarii Ziemi Przasnyskiej w XIX i XX wieku, Przasnysz 1994, ISBN 83-900614-5-7
- Wojciech Łukaszewski, Działalność niepodległościowego podziemia zbrojnego w powiecie przasnyskim 1945-1951 [w:] Studia Mazowieckie, Pułtusk 2007, wyd. Wyższa Szkoła Humanistyczna w Pułtusku
- Wojciech Łukaszewski, Polskie Stronnictwo Ludowe w powiecie przasnyskim 1945-1947 w świetle dokumentów,wyd.Gminny Zespół Kultury i Sportu w Jednorożcu,Jednorożec-Żelazna Rządowa 2010, ISBN 978-83-931540-0-5
- Misjonarze i barbarzyńcy. Opowieści o codziennym życiu przasnyskiego ogólniaka w latach 1923-2005, red. Mariusz Bondarczuk, Przasnysz 2006, wyd. Wydawnictwo Mazowieckie, ISBN 83-900940-4-5
- Zbigniew Polakowski, Przasnysz i okolice. Przewodnik po wszystkich miejscowościach w sołectwach i gminach zestawionych w układzie alfabetycznym, Przasnysz 1997, wyd. Zapiski Przasnyskie
- Zbigniew Polakowski, Przewodnik turystyczny po ziemi przasnyskiej, Przasnysz 1992, wyd. Wydawnictwo Techniczne, ISBN 83-900614-0-6
- Kazimierz Potkaj, Przasnysz i okolice, Warszawa 1981, wyd. Zakład Wydawniczo-Propagandowy PTTK
- Tradycje niepodległościowe na Północnym Mazowszu w XIX i XX w. (praca zbiorowa), Przasnysz 2003, ISBN 83-917719-1-2
- Trzy regiony – jeden los. Przasnysz – Kötschach-Mauthen – Monfalcone, Polska – Austria – Włochy 1914-1918, red. Jarosław Chorzępa, Katarzyna Chorzępa, wyd. Wydawnictwo "Forteca", Przasnysz 2004, ISBN 83-917719-5-4
- Radosław Waleszczak, Przasnysz i powiat przasnyski w latach 1866-1939. Zarys dziejów, Przasnysz 1999, ISBN 83-911209-0-2
- Radosław Waleszczak, Przasnysz w latach 1795-1866, Przasnysz 2008, ISBN 978-83-919248-9-1
- Henryk Damian Wojtyska, Historia Zgromadzenia Pasjonistów w Polsce. T. 1 – Prehistoria i okres fundacyjny (do 1938), Łódź 2006, ISBN 83-89695-30-8. T. 2 – Hekatomba wojenna i okupacyjna (1939-1945), Przasnysz 2007, ISBN 978-83-911123-1-1
[edytuj] Linki zewnętrzne
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Polska
Multimedia w Wikimedia Commons
