| Przełęcz pod Kopą Kondracką | |
Przełęcz pod Kopą Kondracką i panorama Tatr Wysokich |
|
| Wysokość | 1863 m n.p.m. |
| Państwo | |
| Pasmo | Karpaty, Tatry |
| Sąsiednie szczyty | Kopa Kondracka, Suchy Wierch Kondracki |
| Na mapach: | |
Przełęcz pod Kopą Kondracką, Przełęcz pod Kondracką Kopą (słow. Kondracké sedlo, Sedlo pod Kondratovou, Kondratovo sedlo) – znajdująca się na wysokości 1863 m n.p.m. przełęcz w Tatrach Zachodnich pomiędzy Kopą Kondracką (2005 m n.p.m.) a Suchym Wierchem Kondrackim (1890 m n.p.m.). Szczyty te i przełęcz między nimi znajdują się w głównym grzbiecie Tatr i biegnie przez nie granica słowacko-polska. Po słowackiej, południowej stronie pod przełęczą znajduje się Dolina Cicha, po polskiej, północnej stronie – Dolina Kondratowa. Z szerokiego siodła przełęczy rozległe widoki na Tatry Wysokie i bliski Giewont.
Przełęcz pod Kopą Kondracką była obok Tomanowej Przełęczy jednym z najbardziej popularnych przejść przez Tatry. W czasie II wojny światowej przechodzili nią kurierzy tatrzańscy. Co prawda leży dużo wyżej niż Tomanowa, ale rekompensuje to znacznie krótszą trasą do słowackiej Doliny Cichej – głównej trasy dalszej wędrówki. W zimie 1940, w czasie ciężkiej zawiei śnieżnej, przeprawiał się tędy na Węgry znany taternik Włodzimierz Gosławski wraz z towarzyszącą mu Adą Pawłowską-Kopczyńską. Oboje zginęli z wyczerpania, schodząc do Doliny Cichej. W latach 1889-1925 istniał tutaj w zagłębieniu terenu schron Towarzystwa Tatrzańskiego dla turystów.
Przełęcz to rozległe siodło, o zaokrąglonym grzbiecie, podobnie jak i szczyty Czerwonych Wierchów porośnięte niską murawą, w której dominuje sit skucina. Występuje w nim kilka rowów tektonicznych, dlatego też przez miejscową ludność nazywana była Kotlinkami.
Na przełęczy krzyżówka szlaków turystycznych:
Czasy przejścia podane na podstawie mapy[1].