Przedział ufności jest podstawowym narzędziem estymacji przedziałowej. Pojęcie to zostało wprowadzone do statystyki przez polsko-amerykańskiego matematyka Jerzego Spławę-Neymana.
Spis treści
|
Niech cecha X ma rozkład w populacji z nieznanym parametrem θ. Z populacji wybieramy próbę losową (X1, X2, ..., Xn). Przedziałem ufności (θ - θ1, θ + θ2) o współczynniku ufności 1 - α nazywamy taki przedział (θ - θ1, θ + θ2), który spełnia warunek:

gdzie θ1 i θ2 są funkcjami wyznaczonymi na podstawie próby losowej.
Podobnie jak w przypadku estymatorów definicja pozwala na dowolność wyboru funkcji z próby, jednak tutaj kryterium wyboru najlepszych funkcji narzuca się automatycznie - zazwyczaj będziemy poszukiwać przedziałów najkrótszych.
Współczynnik ufności 1 - α jest wielkością, którą można interpretować w następujący sposób: jest to prawdopodobieństwo wyznaczenia takiego przedziału, że rzeczywista wartość parametru θ w populacji znajdzie się w tym przedziale. Im większa wartość tego współczynnika, tym szerszy przedział ufności, a więc mniejsza dokładność estymacji parametru. Im mniejsza wartość 1 - α, tym większa dokładność estymacji, ale jednocześnie tym większe prawdopodobieństwo popełnienia błędu. Wybór odpowiedniego współczynnika jest więc kompromisem pomiędzy dokładnością estymacji a ryzykiem błędu. W praktyce przyjmuje się zazwyczaj wartości: 0,99; 0,95 lub 0,90, zależnie od parametru.
Ponieważ szukamy jak najkrótszych przedziałów ufności, dlatego przy wyznaczaniu przedziału staramy się wykorzystać jak najwięcej dostępnych informacji o rozkładzie cechy w populacji. Jeśli np. cecha ma rozkład normalny z odchyleniem standardowym σ, to zastosowanie wzoru na przedział ufności dla nieznanego σ również da poprawny wynik, jednak przedział otrzymany tą metodą będzie szerszy, czyli mniej dokładny. Z kolei wzory ogólniejsze, np. dla nieznanego rozkładu, często korzystają z rozkładów granicznych estymatorów i dlatego wymagają dużej liczebności próby.
Cecha ma w populacji rozkład normalny N(m, σ), przy czym odchylenie standardowe σ jest znane. Przedział ufności dla parametru m tego rozkładu ma postać:

lub równoznacznie:

gdzie:
oznacza średnią z próby losowej
jest statystyką, spełniającą warunek:
, gdzie U jest zmienną losową o rozkładzie normalnym
.
oraz
to kwantyle rzędów odpowiednio
i
rozkładu
.Cecha ma w populacji rozkład normalny N(m, σ), przy czym odchylenie standardowe σ jest nieznane. Przedział ufności dla parametru m tego rozkładu ma postać:

gdzie:
oznacza średnią z próby losowej
ma rozkład Studenta z n - 1 stopniami swobodyZwykle stosuje się ten wzór dla małej próby (n<30). Tak naprawdę działa on dla każdej wielkości próby, jednak dla dużych prób można przybliżyć rozkład t Studenta rozkładem normalnym, co jest łatwiejsze do wyliczenia a dające niemal takie same wartości (patrz niżej).
Cecha ma w populacji rozkład normalny N(m, σ), przy czym odchylenie standardowe σ jest nieznane, a próba jest duża (n>30). Granica 30 jest czysto umowna, im n jest większe, tym wzór dokładniejszy. Przedział ufności dla parametru m tego rozkładu ma postać:

gdzie:
oznacza średnią z próby losowej
jest statystyką ze zmienną losową o rozkładzie normalnym N(0, 1).Poniższy wzór pozwala wyznaczyć przedział ufności dla wariancji w populacji o rozkładzie normalnym N(m, σ)

gdzie:
i
to statystyki spełniające odpowiednio równości:

gdzie
ma rozkład chi-kwadrat z n - 1 stopniami swobody
Podobnie jak poprzednio zwykle stosuje się ten wzór dla małej próby (n<30), choć również działa on dla każdej wielkości próby.
Poniższy wzór pozwala wyznaczyć przedział ufności dla wariancji w populacji o rozkładzie normalnym N(m, σ) dla dużej próby, czyli umownie dla n>30.

gdzie:
jest statystyką, spełniającą warunek:
gdzie U jest zmienną losową o rozkładzie normalnym N(0, 1).
Poniższy wzór pozwala wyznaczyć przedział ufności dla odsetka w populacji o rozkładzie normalnym N(m, σ)

gdzie:
jest statystyką, spełniającą warunek:
gdzie U jest zmienną losową o rozkładzie normalnym N(0, 1).Poniższy wzór pozwala wyznaczyć przedział ufności dla współczynnika korelacji w populacji o rozkładzie normalnym N(m, σ). Tak jak poprzednio działa on dla dowolnej próby choć jest zwykle stosowany tylko dla prób małych, n<30.

gdzie:
jest statystyką, spełniającą warunek:
gdzie U jest zmienną losową o rozkładzie normalnym N(0, 1).
Poniższy wzór pozwala wyznaczyć przedział ufności dla współczynnika korelacji w populacji o rozkładzie normalnym N(m, σ)

gdzie:
jest statystyką, spełniającą warunek:
gdzie U jest zmienną losową o rozkładzie normalnym N(0, 1).Poniższy wzór pozwala wyznaczyć przedział ufności dla współczynnika α1 w populacji o rozkładzie normalnym N(m, σ)

gdzie:
oznacza średnią z próby losowej
ma rozkład Studenta z n - 2 stopniami swobodyJeśli chcemy oszacować parametr z określoną dokładnością d, możemy, po odpowiednich przekształceniach wzorów na przedziały ufności, wyznaczyć liczebność próby losowej potrzebną do osiągnięcia zakładanej dokładności.
Przykład: Wiemy, że wzrost Wikipedystów ma rozkład normalny z odchyleniem standardowym 25,28 cm (dane chyba nieprawdziwe). Obliczmy ilu Wikipedystów wystarczy zmierzyć, aby z prawdopodobieństwem 95% wyznaczyć średni wzrost Wikipedysty z dokładnością do 5 cm.
Jeśli chcemy uzyskać dokładność 5 cm, należy zadbać o to, aby połowa długości przedziału ufności była mniejsza lub równa niż 5 cm. Ze wzoru na przedział ufności dla rozkładu normalnego o znanym odchyleniu standardowym wynika, że dokładność estymacji powinna spełniać zależność:

Przekształcamy podaną nierówność uzyskując pożądany wzór na liczebność próby:

Podstawiając do wzoru wartości σ = 25,28; d = 5 cm; uα = 1,96 (wartość obliczona na podstawie tablic rozkładu normalnego), uzyskujemy minimalną wielkość próby na poziomie 99 Wikipedystów.